ENG
A A A
 listopad 2019 
fot. materiały organizatora

Legnica/Scena dla tańca 2019: „Wczorajsze jutra” – wieczór spektakli tańca: „kompozycja_trzecia rzeczywistość” – reż. Anna Piotrowska, „Przed jutrem” – reż. Marlena Bełdzikowska, „Zdarzenia” – chor. Jacek Owczarek

28 września 2019 | godz. 19:00 | Legnica: Teatr im. Heleny Modrzejewskiej, Scena Gadzickiego, Rynek 39

Pokaz spektaklu

W Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy odbędzie się wieczór spektakli tańca pt. Wczorajsze jutra. Myślą przewodnią tego projektu jest spotkanie – teatru i tańca, artystów związanych ze sztuką tańca z teatrami dramatycznymi i ich widownią. Podczas wieczoru na legnickiej scenie zaprezentowane zostaną trzy spektakle: kompozycja_trzecia rzeczywistość Anny Piotrowskiej, Przed jutrem z choreografią i reżyserią Marleny Bełdzikowskiej oraz Zdarzenia Jacka Owczarka. 

 

O spektaklach:

 

kompozycja_trzecia rzeczywistość

 

Kontrast jest konieczny, by istniały rzeczy i powstać mogła trzecia rzeczywistość (Hans Bellmer)

 

Poszukiwania do spektaklu kompozycja_trzecia rzeczywistość obejmują temat ciała-instalacji, w stanach gęstości i zawieszeń, wydobywają kompozycję wyobrażeń w zmieniających się żywych obrazach. Intrygująca wydaje się postać artysty Hansa Bellmera, ekscentrycznego samotnika z oryginalną fantazją, który zafascynowany był m.in. surrealizmem. Hans Bellmer znany głównie z serii rzeźbiarskich instalacji Lalka – fascynujących lalkowych kompozycji. Urodzony w Katowicach w 1902 roku niemiecki malarz, rzeźbiarz i grafik. Jak mówi sam Bellmer: Myślę, że różne sposoby ekspresji – postawa, ruch, gest, działanie, dźwięk, słowo, wyobraźnia, ustawienie przedmiotów – biorą się z tego samego mechanizmu, i że ich źródło ma podobną strukturę. Podstawowym rodzajem ekspresji, jeśli nie będzie komunikacja, to będzie refleks. Jakiej potrzebie, jakiemu cielesnemu pragnieniu może on odpowiadać? (…). Dziwna hybryda powstaje z połączenia rzeczywistych i nierealnych elementów, rodzi się ona z przyzwoleń i zakazów obydwu tych elementów, z których jeden o tyle zyskuje na rzeczywistości, o ile drugi się jej zrzeka.

 

koncepcja, reżyseria, choreografia: Anna Piotrowska

kreacja i wykonanie: Joanna Chitruszko, Anna Piotrowska

muzyka na żywo: Aleksandra Piotrowska

pokaz work in progress: 

Festiwal Kalejdoskop, 27 kwietnia 2018, Teatr Szkolny im. Jana Wilkowskiego (Wydział Sztuki Lalkarskiej AT)

premiera: 24 września 2018, Centrum Sztuki Tańca w Warszawie, w ramach tryptyku: fascynat odśrodkowy_dwatrzycztery.

produkcja: Fundacja Rozwoju Tańca

koprodukcja: Centrum Sztuki Tańca w Warszawie

partnerzy: Dom Kultury Kadr / Fundacja Rozwoju Teatru ‘NOWA FALA’ / Fundacja Artystyczna PERFORM

 

Projekt współfinansowany przez m.st. Warszawa

 

Fragment recenzji:

W momentami wywrotowej poetyce perwersji osadzony też został inspirowany twórczością Hansa Bellmera – urodzonego w Katowicach niemieckiego rzeźbiarza, malarza i grafika, spektakl Joanny Chitruszko i Anny Piotrowskiej Kompozycja_trzecia rzeczywistość. Jednakowo ubrane performerki, których dojrzałość kontrastuje ze sztubackimi kostiumami, przypominają dwie przerośnięte lalki-bliźniaczki, poddawane mechanizmom jednoczesnej seksualizacji i infantylizacji albo – po prostu – fetyszyzacji. Wpisana w ich istnienie podwójność stanowi bezpośrednie nawiązania do Bellmerowskich lalek, zarazem groteskowych i perwersyjnych.  Monstrualność tych hybrydycznych  tworów wynika z jednej strony z niebezpiecznego łączenia tego, co dziecięce z tym, co erotyczne, z drugiej – z okaleczania i mutowania ich powykręcanych ciał, przedwcześnie dojrzałych, raczej surrealistycznych niż naturalistycznych. O ile jednak u niemieckiego artysty fetyszyzacja dziwacznych stworów służyła, jak chce Mateusz Palka, za „podstawę do filozoficznych rozważań obierających za swą podstawę ideę dualistycznej istoty człowieka – zawieszonej pomiędzy materią a duchem”, o tyle w spektaklu Chitruszko i Piotrowskiej mamy do czynienia przede wszystkim z opowieścią o relacji między „sobością” a innością. Kompozycja_trzecia rzeczywistość  jest zatem opowieścią o procesie wytwarzania tożsamości, który opiera się dialogu i sporze zarówno z Innym, jak i z samym (samą) sobą. W swojej choreografii performerki przepisują na język ciała i ruchu elementy surrealistycznej groteski, tworząc spektakl z jednej strony sensualny i  niepozbawiony erotyczno-seksualnych konotacji, z drugiej – ostentacyjnie sztuczny, balansujący między poetyką udziwnienia a dziecięcej niesforności i zaczepności. Tytułowa „trzecia rzeczywistość” wydaje się tutaj formą pośrednią między „ja” a „ty” – hybrydyczną tożsamością, uobecniającą się w momentach, w których jedno ciało zostaje zespolone z drugim, czemu towarzyszy jednoczesne poszerzenie i ograniczenie jednostkowych możliwości. Taką alternatywną realność wytarza też trzecia obecna na scenie kobieta – charyzmatyczna Aleksandra Piotrowska, improwizująca na gitarze basowej. Artystka, w trakcie performansu niejako zrasta się ze swoim instrumentem, kreując tym samym kolejną formę niejednorodnego „ja”. / Alicja Müller, Duety, czyli powtórzenie i różnica, taniecPOLSKA.pl

 

Anna Piotrowska – ur. w 1974 roku, doktor sztuk w dziedzinie taniec, choreografka, reżyserka, nauczycielka tańca współczesnego, tancerka, Fundator i Prezes Zarządu Fundacji Rozwoju Tańca – eferte, założycielka „mufmi” w Warszawie (1995). Stworzyła ponad 110 autorskich choreografii i przedstawień. Od września 2014 roku kierownik zespołu Bytomskiego Teatru Tańca i Ruchu ROZBARK (od roku 2015 kierownik artystyczny). Współpracowała z izraelsko-holenderskim duetem choreograficznym Ivgi&Greben. Anna Piotrowska otrzymała nagrodę Województwa Śląskiego „Złotą Maskę 2016” za całokształt pracy, za reżyserie i choreografie spektakli dla Bytomskiego Teatru Tańca i Ruchu ROZBARK w 2015 roku. Pomysłodawczyni i koordynatorka wielu ogólnopolskich i międzynarodowych programów edukacyjno-kulturalnych, laureatka SoloDuo Dance Festival (Budapeszt 2005/2006), wielokrotnie juror SoloDuo, stypendystka British Council Awards 2004 – Young Polish Arts Entrepreneur. Anna Piotrowska uczestniczyła jako gość w festiwalu Gramigna Festival (Palermo 2007), International Poesifestival (Sztokholm 2007), Nu Dance Fest (Bratysława 2007/2008), Fabriaktionen (Berlin 2008), Working Title Festival (Bruksela 2008), jak również wielokrotnie jako gość Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego (Bytom), Międzynarodowego Festiwalu Współczesnych Form Tańca (Kalisz – główna nagroda 2007), Międzynarodowych Spotkań Teatrów Tańca (Lublin), wielokrotny gość festiwalu SoloDuo Dance Festival (Budapeszt 2005-2018). Reżyser ruchu w teatrach dramatycznych, zrealizowała autorskie produkcje dla Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu, Wrocławskiego Teatru Pantomimy, pedagog w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej na Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu, zrealizowała kilka przedstawień międzynarodowych: Walk_2_corner, HUG (Węgry), Laka la Mnija in the field of half of sth, Cold Fish (Norwegia), CoCo_Klimt (Słowacja), or Clitoris Landscape (close to gate No. 5) (Włochy), Recording Fields (Niemcy). We wrześniu 2015 roku spektakl w reżyserii Anny Piotrowskiej i wykonaniu Łukasza Pawłowskiego toniejestpostawartystyczna! czyli premiery nie będzie! zdobył Grand Prix XIII Ogólnopolskiego Przeglądu Monodramu Współczesnego w Warszawie i Nagrodę Główną 3. Koszalińskich Ogólnopolskich Dni Monodramu. Spektakl bless the king_nieliryczna pieśń otrzymał nagrodę na Festiwalu SzekspirOFF 2018 w Gdańsku. www.annapiotrowska.com

 

Joanna Chitruszko – pedagog, tancerka, performerka, producentka, kuratorka, instruktor tańca współczesnego. Od 2008 roku związana z Podlaskim Stowarzyszeniem Tańca, które do tej pory zrealizowało wiele projektów z dziedziny kultury. Wiceprezes Fundacji Głos. Dyrektor Festiwalu Kalejdoskop od 2007 roku, dyrektor Hip Hop Groove Festiwal 2008-2009 roku i Free Mind Festiwal w latach 2010-2013 w Białymstoku. Producentka współpracująca m.in. z Fundacją Kino Tańca i Fundacją Ciało/Umysł. Kurator Sceny Tańca Studio – wrzesień 2018 roku w Warszawie. Od roku 1995 tancerka wielu nagradzanych projektów i spektakli Teatru Tańca Projekt w Białymstoku. W latach 2000-2003 tancerka Teatru Tańca Alter w Kaliszu. Obecnie współpracuje i tworzy z Anną Piotrowską, m.in.: Kwadrat w szafie, ZmianAA pogody, PRZY PRZY, kompozycja_trzecia rzeczywistość. Zrealizowała również spektakle: Matylda R z Karoliną Garbacik i Darklena z Agatą Życzkowską i Wojciechem Grudzińskim.

 

Aleksandra Piotrowska – interesuje ją kultura współczesna, szczególnie jej pokolenia. Potrafi grać muzykę, śpiewać melodie, pisać słowa i tworzyć wolnomyślicielskie konstrukty teoretyczne, których (z wyboru) jest zazwyczaj jedyną odbiorczynią. Jej życiową pasją są gołębie miejskie, absurd, poszukiwania nieśmiertelności. Nie lubi musicali, ale – zaznacza – chciałaby żyć w jakimś. 

 

Przed jutrem

 

Zanim pójdę, obejrzę się raz jeszcze,

raz jeszcze spojrzę na to co było.
I zachowam w sercu.

Wspomnienia to jedna z najcenniejszych rzeczy, jakie człowiek posiada. To one pozwalają nam zachować pamięć o tym, co było. Dzięki wspomnieniom możemy przywołać te same odczucia i emocje, które odczuwaliśmy kiedyś, w przywoływanej sytuacji. Dzięki wspomnieniom zwykłe przedmioty mogą stać się mostem do przeszłości. W każdej chwili coś mija i nie wraca. Czas płynie nieubłagalnie i bez przerwy. Chwila mija, ale nadal pozostaje to, co nas urzekło, zachwyciło. Wspominamy sprawy poważne i niełatwe, takie jak śmierć, choroby, rozstania. Wspominamy sprawy radosne i wspaniałe – jak miłość, przyjaźń, sukcesy. Nasze wspomnienia niosą ze sobą emocje szczęścia, ale i smutku, i rozpaczy. Pozwalają nam przeżywać szczęśliwe wydarzenia niezliczoną ilość razy. Bywa jednak, że zatapiamy się w te, które minęły i z którymi nie możemy się uporać. Wspomnienia mogą nas zatrzymać, ale mogą też dać nam siłę. To od nas zależy, czy utkniemy w miejscu pogrążeniu w smutku, czy też weźmiemy z nich to, co najlepsze i najpiękniejsze, i wyruszymy w dalszą drogę. Strata, której w życiu doświadczamy, jest dla nas czymś bolesnym – to jednak zawsze tylko przejściowy etap. Dzięki takim doświadczeniom stajemy się silniejsi. Tak naprawdę niczego i nikogo nie tracimy. Bliskie osoby pozostają zawsze blisko nas. Pozostają we wspomnieniach i w naszych sercach. 

  

reżyseria i choreografia: Marlena Bełdzikowska
muzyka:
Bartosz Straburzyński
światła:
Monika Sidor 

wykonanie: Monika Pluta, Monika Parafiniuk, Kinga Rabka, Anna Kukulska, Żaneta Łąpieś, Patryk Laudański

czas trwania: ok. 25 min

  

Marlena Bełdzikowska – choreografka, pedagog tańca, dyplomowany instruktor tańca współczesnego. Magister sztuki. Absolwentka Akademii Muzycznej  w Łodzi  Wydziału Wokalno-Aktorskiego, specjalność choreografia i techniki tańca. Od kilku lat współpracuje z Teatrem Tańca Alter jako instruktor tańca i choreograf oraz organizując projekty taneczne i warsztaty tańca współczesnego w Polsce. Wykładowca  na Kwalifikacyjnym Kursie Instruktorskim Tańca Współczesnego w Rzeszowie (2015-2016) Współorganizator i kierownik Kursu Instruktorskiego Tańca Nowoczesnego – Formy Uliczne w Poznaniu (2014 -2015). Współtwórca ruchu scenicznego i choreografii  w teatrach dramatycznych i muzycznych w Polsce.  Jako aktorka-tancerka brała udział  w projekcie  Zemsta jest kobietą w reżyserii Pawła Kamzy, oraz w Festiwalu Era SCHAEFFERA w reżyserii Macieja Sobocińskiego. Twórczyni spektakli: Spotkania, AMMA, Przed Jutrem. Twórczyni choreografii w spektaklu VINUM w reżyserii Piotra Tetlaka, oraz w spektaklu Pociąg Czasu w reżyserii Przemysława Prasnowskiego. Współtwórca wraz z Witoldem Jurewiczem choreografii w multimedialnym projekcie mapping dance firmy Tving Stage Design. Organizator i współtwórca festiwali tańca: Drawskie Prezentacje Tańca (2016) oraz Prezentacje Tańca „LABIRYNT” (2018). Koordynator projektu Wczorajsze jutra – program spektakli współorganizowanych przez Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu Scena dla tańca 2019. www.marwitalterart.pl 

 

Bartosz Straburzyński – kompozytor, aranżer, producent muzyczny, muzyk rockowy. Od wielu lat gitarzysta Lecha Janerki. Autor muzyki do głośnej Ballady o Zakaczawiu (2000), a także innych spektakli Jacka Głomba (Obywatel M – Historyja, 2003; Łemko, 2007; Palę Rosję! Opowieść syberyjska, 2009; Orkiestra, 2011; Marsz Polonia, 2012 i in.) i jego filmu Operacja Dunaj. Skomponował również muzykę do filmów Przemysława Wojcieszka (Głośniej od bomb, 2001; W dół kolorowym wzgórzem, 2004) i Marka Lechkiego (Moje miasto, 2002; Erratum, 2010).

 

Monika Sidor – reżyser światła. Studiowała Wiedzę o Teatrze na warszawskiej Akademii Teatralnej, gdzie nawiązała współpracę – jako asystentka przy zajęciach, a także reżyser światła – z Wiesławem Komasą. Pracowała przy spektaklach m.in. Karoliny Kirsz (One same, Szosza Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskiej), Agaty Biziuk (Wesele, Teatr im. J. Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim; Babcia mówi pa pa, Teatr Rampa w Warszawie; Heroiny, Teatr im. L. Solskiego w Tarnowie) oraz z Grzegorzem Chrapkiewiczem (Polowanie na łosia, Teatr Collegium Nobilium, Kobiety bez znaczenia, Teatr Dramatyczny w Warszawie). Współpracuje z Teatrem im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim. Na co dzień pracuje w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego.

  

Zdarzenia 

 

Charakter tego cieszącego się niezmiennie żywym odbiorem spektaklu dobrze oddaje określenie playfulness – rozigranie, które Victor W. Turner wprowadził do antropologii teatru. Spektakl miał już wiele odsłon (grany wielokrotnie od początku 2011 roku), a jego siłą jest uniwersalność i aktualność.

 

Partytura, a więc zbiór reguł gry, który leży u podstaw scenicznej improwizacji, nadając jej kształt oraz rytm, w przypadku Zdarzeń zainspirowana została teorią psychologii postjungowskiej Arnolda Mindella i praktyką kontakt improwizacji. Bazuje ona na pracy z drobnymi impulsami, zmysłami i niezwykle szybkimi zmianami punktów odniesienia, jakimi mogą być ruch, głos, partner. W tym spektaklu otwiera przestrzeń do rozigranego działania ośmiorga tricksterów, którzy tworzą, by po chwili zburzyć, badają granice, podważają i łamią zasady, wcielają się w przeróżne postaci, prowokując siebie, partnerów i publiczność do ciągłej gotowości na zmianę – nową sytuację, nowy obraz, dowcip czy ściskający gardło monolog.

  

W opcji spektaklu: Prelekcja / Zadania od publiczności: 

Podczas krótkiej prelekcji artyści pokazują różne sposoby pracy z improwizacją, by publiczność mogła poznać spójne i stabilne mechanizmy leżące u podstaw nieprzewidywalności Zdarzeń, wypełnionych tańcem na granicy ryzyka. W opcji spektaklu Zdarzenia / Zadania artyści otwierają przestrzeń do proponowania zadań lub tematów dla publiczności. 

   

Jacek Owczarek o spektaklu:

Do pracy nad spektaklem zaprosiłem piątkę tancerzy: Olę Ścibor, Agnieszkę Muczyń, Dawida Lorenca, Krzysztofa Skolimowskiego i Pawła Gralę. Projekt, jaki rozpoczęliśmy z tancerzami, dotyczył kontakt improwizacji jako metody pracy z ciałem oraz kontaktu w improwizacji. Problemy teoretyczne, na jakie trafiłem wynikały z tego, że improwizacja odrzucając nie tylko przecież choreografię, ale i uprzedzanie, ukazuje kontakt jako ogołocony z kontekstu przestrzennego. Kontakt w improwizacji zdaje się dopiero jakoś tworzyć i umiejscawiać. W kontakt improwizacji ciału przypisane jest więc inne znaczenie. Improwizacja jest wystawieniem się na nieoczekiwane. Jak zatem nieoczekiwanego oczekiwać i czym jest to nieoczekiwane, jak możliwe jest spotkanie, czyli kontakt – to było przedmiotem naszej pracy. Po dwóch miesiącach pracy spotkaliśmy się z SzaZą, by wspólnie improwizować.

 

Wykorzystując improwizację, Jacek Owczarek, Pracownia Fizyczna i muzycy Patryk Zakrocki i Paweł Szamburski ( SzaZa) stworzyli Zdarzenia porywające, których głównym tematem jest spotkanie, a największą siłą otwartość na nieoczekiwane / materiał prasowy Międzynarodowego Festiwalu Improwizacji Tańca Sic! w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie. 

 

idea, reżyseria i prowadzenie spektaklu: Jacek Owczarek 
muzyka improwizowana na żywo:
Paweł Szamburski, Patryk Zakrocki – SzaZa 
taniec:
Aleksandra Łaba, Dawid Lorenc, Paweł Grala, Krzysztof Skolimowski, Iwona Olszowska 
produkcja:
Pracownia Fizyczna, we współpracy z Akademią Muzyczną im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi

czas trwania spektaklu: ok. 50 min

 

Pracownia Fizyczna − grupa założona w lutym 2009 roku w Łodzi przez Jacka Owczarka, który wypracował autorską metodę pracy nad improwizacją sceniczną. Jego praca doktorska na Akademii Muzycznej w Łodzi dotyczyła sposobów budowania wypowiedzi scenicznej poprzez improwizację. Głównym polem działania Pracowni Fizycznej jest proces twórczy, bazujący na improwizacji i technikach tańca współczesnego. Grupa działa przy Wydziale Choreografii i Technik Tańca na Akademii Muzycznej w Łodzi. Tancerze Pracowni są również pedagogami tańca, którzy stale współpracują z teatrami i instytucjami kultury w całym kraju. Spektakle Pracowni Fizycznej: Powyżej nieba (rekonstrukcja choreografii Witolda Jurewicza z 1998 roku, przygotowana przez Jacka Owczarka i Krzysztofa Skolimowskiego, 2009), Len (w reżyserii i choreografii Skolimowskiego, 2009), choreografie Jacka Owczarka: Meandrująca rzeka (2009), a3 (2010), Zdarzenia (2011) we współpracy z duetem muzyków SzaZa, Re:akcje (2012), Fajdros (2013), Ryzografia z muzyką Oli Bilińskiej / Babadag (2015) oraz Soul Project / PL w reżyserii Davida Zambrano (2013). Więcej w zakładce: instytucje

 

Sza/Za – duet Patryk Zakrocki i Paweł Szamburski od 1999 roku aktywnie działa na stołecznej scenie muzyki improwizowanej i sztuki niezależnej. Muzyka duetu Sza/Za to niezwykłe połączenie pozornie skrajnych przeciwieństw – hałasu i ciszy, popu i współczesnej kameralistyki, piękna i brzydoty, a także wyrafinowanej mądrości i czystej, naiwnej bezmyślności. Prowadzili cykle Galimadjaz oraz Djazzpora, które w dużej mierze przyczyniły się do uformowania warszawskiej sceny muzycznej. Udzielali się min. w takich projektach, jak: Tupika, Meritum, Meoma, Horny Trees, Cukunft, kwartet klarnetowy Ircha Pneumatic, Zakład Produkcji Dźwięku i wielu innych. Tworzą muzykę dla teatru, filmu, kina niemego, tańca współczesnego. Współpracowali m.in. z Piotrem Cieplakiem, Leszkiem Bzdylem, Krzysztofem Globiszem, Maciejem Pieprzycą i Katarzyną Kozyrą. Swoją muzyką w licznych projektach wspierali takie instytucje jak Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie i Toruniu, Galerię Zachęta, Filmotekę Narodową, Muzeum Powstania Warszawskiego, Instytut Francuski, Instytut Adama Mickiewicza, Akademię Sztuk Pięknych, Narodowy Stary Teatr w Krakowie, Teatr Polonia, Teatr Nowy i wiele innych. Więcej o Sza/Zawww.szaza.pl

 

Jacek Owczarek – tancerz, choreograf i pedagog tańca. Ukończył pedagogikę na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. Uczeń Witolda Jurewicza. W latach 1994-2003 związany z Teatrem Tańca ALTER w Kaliszu, później był aktorem i tancerzem w Teatrze Nowym w  Łodzi. Wziął wówczas m.in. udział we wspólnym  projekcie Leszka Bzdyla i Piotra Cieplaka Przed południem, przed  zmierzchem. Współpracował z wieloma teatrami dramatycznymi, tworzył ruch sceniczny i występował w kilkudziesięciu przedstawieniach teatralnych, współpracował  m.in. z Pawłem Miśkiewiczem przy spektaklach Przedtem/potem w Teatrze Starym w Krakowie oraz Peer Gynt. Szkice z dramatu Henryka Ibsena w Teatrze Dramatycznym w Warszawie oraz Trans Atlantyk, w reżyserii  Mikołaja Grabowskiego w Teatrze Starym w Krakowie. Od kilku lat współpracuje z Konradem Dworakowskim i łódzkim Teatrem Lalki i Aktora Pinokio. Od 1996 uczy tańca i kontakt improwizacji na warsztatach ogólnopolskich  i międzynarodowych i kursach instruktorskich; jest kierownikiem studiów na Wydziale Choreografii i Technik Tańca Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi. Brał udział w międzynarodowych projektach, m.in. Skarbek w berlińskim teatrze Volksbühne, Patenty ciała w Mau-Beige we Francji,  Les ambiances polonaises w Cité Internationale des Arts w Paryżu, Kołysanki we współpracy z Anną Baumgart w ramach festiwalu Roma Europa w Rzymie, Museums Quartier (Wiedeń). Więcej w zakładce: ludzie tańca

 

Bilety: 35 zł / 25 zł do nabycia online 

  

Wieczór spektakli jest współorganizowany przez Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu Scena dla tańca 2019.

 

Wczorajsze Jutra_Scena dla tańca 2019_logotypy (miniaturka)

 

*** 

W ramach programu Scena dla tańca, będącego programem własnym Instytutu Muzyki i Tańca, wsparcie otrzymują projekty, dzięki którym spektakle taneczne mogą być regularnie prezentowane na scenach teatralnych i w instytucjach (jak centra sztuki czy galerie) w całej Polsce. Program umożliwia także regularne gościnne prezentacje spektakli tańca na scenach tanecznych w całym kraju.

 

Scena dla tańca 2019 (miniaturka)

 

ludzie tańca

instytucje

bibliografia

 
INFORMACJA DLA UŻYTKOWNIKÓW SERWISU
Przed przystąpieniem do użytkowania Serwisu www.taniecpolska.pl operator Serwisu poleca zapoznanie się z Polityką Prywatności Serwisu.
Operator Serwisu poleca w szczególności zapoznanie się z postanowieniami Polityki Prywatności Serwisu w zakresie: Zapoznanie się z Polityką Prywatności Serwisu pozwoli wszystkim Użytkownikom na korzystanie z Serwisu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi oraz własną wolą wyrażoną w odpowiednich zgodach.
Operator Serwisu jest gotów odpowiedzieć na ewentualne pytania w sprawie wykonywania Polityki Prywatności Serwisu.
Nie pokazuj więcej tego powiadomienia