Irena Basiukówna rok 1949. Zdjęcie z archiwum Opery Śląskiej w Bytomiu
4 listopada 1930 roku we Lwowie przyszła na świat tancerka Irena Basiukówna (Iwanowska). Z okazji 95. rocznicy urodzin artystki, przypominamy jej życiorys.
Była uczennicą studia baletowego przy Teatrze Opery i Baletu we Lwowie w latach 1944– 1946. Następnie przeniosła się do Studia Baletowego przy Operze Śląskiej w Bytomiu.
Zadebiutowała w 1947 roku w Operze Śląskiej w Bytomiu w rolach: Kotki Czarnej, Nimfy i Złego Ducha w Panu Twardowskim. Tam też w latach 1951–1954 była solistką zespołu baletowego. W latach 1955–1959 była solistką Opery we Wrocławiu, a następnie, w latach 1959–1962 solistką Polskiego Zespołu Tańca. W 1962 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie pracowała jako koryfejka Opery, a następnie Teatru Wielkiego.
Do jej ważniejszych ról należą: Rajmonada (Rajmonda, chor. Z. Patkowski), Kopciuszek (Kopciuszek, chor. J. Gogół), Góralka (Wierchy, chor. E. Papliński), Zarema (Fontanna Bachczysaraju, chor. J. Gogół), Królowa Wiślanek, Krasawica (Pan Twardowski, chor. S. Miszczyk), Markiza (Mała nocna serenada, chor. K. i Z. Patkowscy), Zosia (Cagliostro w Warszawie, chor. J. Kapliński), Uwodzicielka (Świtezianka, chor. J. Gogół), Demna, Struna (Nestinarka, chor. N. Kiradżijewa), Cyganka (Pietruszka, chor. H. Tomaszewski). Tańczyła także w spektaklach takich jak: Święto Wiosny (chor. A. Rodrigues), Ad hominem (chor. W. Gruca), Temat z wariacjami (Cztery Temperamenty, chor. F. Ardet), Córka źle strzeżona (cho. F. Ashton) i Goya (chor. T. Kujawa).
W jednej z recenzji Tacjanna Wysocka napisała o niej: „jest to nadzwyczaj interesująca tancerka o szerokiej skali uzdolnień, w obydwu rolach – klasycznej i charakterystycznej – jest doskonała […]”.
Więcej: https://taniecpolska.pl/ludzie-tanca/irena-basiukowna/.
