Łódź: Przed nami 28. Łódzkie Spotkania Baletowe

Program artystyczny

11 i 12 kwietnia 2026
Teatr Wielki w Łodzi
Supernova
Choreografia: Jacek Przybyłowicz, Sharon Eyal

15 i 16 kwietnia  2026
English National Ballet (Wielka Brytania)
Masters in Motion: Forsythe | Pite
Choreografia: William Forsythe, Crystal Pite

21 kwietnia 2026
Gauthier Dance / Dance Company Theaterhaus Stuttgart (Niemcy)
Turning of Bones
Choreografia: Akram Khan

23 kwietnia 2026
Gauthier Dance / Dance Company Theaterhaus Stuttgart (Niemcy)
Elements
Choreografia: Mauro Bigonzetti, Sharon Eyal, Andonis Foniadakis, Louise Lecavalier

29 i 30 kwietnia 2026
Companhia Nacional de Bailado (Portugalia)
Os Maias
Choreografia: Fernando Duarte

Wystawa

28. Łódzkim Spotkaniom Baletowym będzie towarzyszyła wystawa rzeźb Małgorzaty Chodakowskiej. Artystka urodzona w Łodzi, od lat 90. XX wieku mieszka w Niemczech. Jej rzeźby poruszają serca w Europie i w Azji, a swoim pięknem przemawiają do ludzi z różnych kultur. Jej kobiety nie są kuszące, one z lekka uwodzą. Poruszają nie przez nagość, lecz przez to, że wyrażają pragnienia duszy kobiecej, jej tęsknoty za bliskością, szczęściem i miłością, a to są rzeczy najważniejsze w każdym czasie i miejscu na ziemi.

Spotkania z publicznością

Po każdym pierwszym spektaklu, widzowie mogą wziąć udział w spotkaniach z jego autorami i wykonawcami, które odbędą się w sali kameralnej.

***

Kurator 28. Łódzkich Spotkań Baletowych: Jacek Przybyłowicz
p.o. kierownika baletu: Gintautas Potockas

Historia Łódzkich Spotkań Baletowych

Łódzkie Spotkania Baletowe to taneczne biennale z wieloletnią tradycją, które na przestrzeni lat stały się największą i najbardziej prestiżową imprezą baletową w Polsce oraz rozpoznawalnym wydarzeniem na arenie międzynarodowej. Ideą festiwalu jest upowszechnianie sztuki baletowej i aktualnych osiągnięć choreograficznych, zarówno w balecie klasycznym, jak i różnorodnych nurtach tańca współczesnego. W ramach Łódzkich Spotkań Baletowych Teatr Wielki w Łodzi proponuje bogatą ofertę programową, przez co umożliwia polskiej publiczności bezpośredni kontakt z najwybitniejszymi tancerzami i choreografami z całego świata.

Inicjatywa powstania festiwalu w 1968 roku to wspólny pomysł Stanisława Piotrowskiego (ówczesnego dyrektora naczelnego), Witolda Borkowskiego (kierownika baletu i choreografa) i Stanisława Dyzbardisa (kierownika literackiego), przy pełnym poparciu Zygmunta Latoszewskiego (dyrektora artystycznego). Taneczne biennale jest mocno wrośnięte w życie kulturalne Łodzi. Rangę i niepowtarzalność Łódzkich Spotkań Baletowych tworzyli tacy choreografowie jak: Maurice Béjart, Alicia Alonso, Jiří Kylian, William Forsythe, Wayne McGregor, Mats Ek, Birgit Cullberg, Janina Jarzynówna-Sobczak, Conrad Drzewiecki, Teresa Kujawa, Henryk Tomaszewski, Gustaw Klauzner, Emil Wesołowski, Ewa Wycichowska, których prace wyznaczały trendy w rozwoju sztuki choreograficznej, tanecznych form scenicznych i współczesnego teatru tańca. Na scenie Teatru Wielkiego w Łodzi wystąpili m.in.: Maja Plisiecka, Alicia Alonso, Nadieżda Pawłowa, Ana Laguna, Sylvie Guilleme, Margherita Parilla, Michaił Barysznikow, Jorge Donn, Ivan Marko, Glen Tetley, Christopher Bruce, Daniel Ezralow, Kevin Heigen, Barbara Bittnerówna, Krystyna Mazurówna, Bożena Kociołkowska, Ewa Głowacka, Iwona Wakowska, Ewa Wycichowska, Eugeniusz Jakubiak, Wojciech Wiesiołłowski, Tadeusz Matacz, Kazimierz Wrzosek, Emil Wesołowski, Sławomir Woźniak. Do najważniejszych zespołów goszczących na scenie Teatru Wielkiego w Łodzi należą: Balet XX Wieku Maurice’a Béjarta, Nederlands Dans Theater, Sadler’s Wells, Royal Ballet, Ballet Rambert, Cullberg Ballet, Batsheva Dance Company, Ballet Nacional de Cuba, Stuttgarter Ballett, Elisa Monte Dance Company, Kibbutz Contemporary Dance Company, Akram Khan Company, Corpo Di Ballo, Teatro Alla Scala.

Teatr Wielki w Łodzi
Supernova

Bedroom Folk

Choreografia: Sharon Eyal
Muzyka: Ori Lichtik

Echos

Choreografia: Jacek Przybyłowicz
Muzyka: Adam Walicki

Supernova to dyptyk baletowy w realizacji wybitnych postaci współczesnej choreografii – Sharon Eyal oraz Jacka Przybyłowicza – stworzony dla zespołu łódzkiego baletu. W ramach wieczoru, na otwarcie Łódzkich Spotkań Baletowych, publiczność zobaczy Bedroom Folk, stworzony w Nederlands Dans Theatre, oraz Echos – prapremierę w choreografii Jacka Przybyłowicza z muzyką Adama Walickiego. Obie propozycje są efektem ścisłej współpracy choreograficzno-kompozytorskiej (Sharon Eyal/Ori Lichtik, Przybyłowicz/Walicki). Muzyka do Echos powstanie w procesie współpracy z choreografem i zespołem baletu.

English National Ballet
Masters in Motion: Forsythe / Pite

Body and Soul

Choreografia: Crystal Pite
Muzyka: Owen Belton
Dodatkowa muzyka: Fryderyk Chopin
Głos: Marina Hands
Scenografia: Jay Gower Taylor
Kostiumy: Nancy Bryant
Światło: Tom Visser

Playlist (EP)

Choreografia, scenografia: William Forsythe
Muzyka: Peven Everett, ABRA – VEGAS, Lion Babe, Jax Jones, Khalid , Barry White, Natalie Cole Światło: Tanja Rühl

English National Ballet z dumą powraca do Polski i na Łódzkie Spotkania Baletowe, by tym razem przybliżyć polskiej publiczności śmiałą, przekraczającą granice twórczość Crystal Pite i Williama Forsythe’a.

Body and Soul Crystal Pite to hipnotyczny spektakl, który zgłębia naszą reakcję na stratę i złożone, sprzeczne emocje, które jej towarzyszą. Przedstawienie rozpoczyna się sceną, w której dwóch tancerzy w czarnych garniturach i białych koszulach, skąpanych w ostrym świetle, porusza się w rytm głosu mówiącego po francusku i opisującego ich ruchy. W miarę jak słowa powtarzają się w pętli i odbijają echem, duet rozrasta się do tłumu, przekształca się w hipnotyzujące fale ruchu na scenie, z zachowaniem znakomitej precyzji i płynności.

William Forsythe od dziesięcioleci wyznacza nowe granice baletu. Jego utwór Playlist (EP) łączy w sobie klasykę baletu i atletyczny styl z nieoczekiwaną ścieżką dźwiękową popu, R’n’B i house’u  w wykonaniu m.in. Barry’ego White’a i Natalie Cole. Efekt to czysta radość! „Wywoła u Ciebie radosny uśmiech” (The Telegraph, Wielka Brytania).

Gauthier Dance / Dance Company Theaterhaus Stuttgart
Turning Of Bones

Choreografia: Akram Khan
Muzyka: Aditya Prakash

Latem 2025 roku Akram Khan po raz pierwszy współpracował z Gauthier Dance. Punktem wyjścia były fragmenty czterech produkcji, które stały się klasykami i zostały stworzone przez samego choreografa lub jego zespół (Akram Khan Company). Tytuł Turning of Bones nawiązuje do rytuału pamięci famadihana, praktykowanego głównie na Madagaskarze, gdzie ludzie wydobywają z grobów szczątki swoich przodków, owinięte w płótno, aby na nowo połączyć się ze swoim dziedzictwem. Przepisują imiona na całunach, niosą nad głowami kości i tańczą z nimi. Famadihana może również opisywać podejście do tej produkcji, w której Akram Khan zanurza się w historii własnych dzieł choreograficznych. Program łączy przerobione sceny z wcześniejszych spektakli artysty: Jungle Book Reimagined, iTMOi (In the Mind of Igor), stworzonego w 2013 roku z okazji 100. rocznicy prapremiery Święta wiosny Igora Strawińskiego, uderzający „taniec głowy” z pełnometrażowego solo Desh o Bangladeszu (kraju pochodzenia choreografa), a także poruszający pas de deux z Mud of Sorrow, którego cyfrowa premiera odbyła się w szczytowym momencie pandemii, zimą 2021 roku. Wybór koncentruje się na uczuciu niezadowolenia i poszukiwaniu sensu, które definiują nasze coraz bardziej zdezorientowane społeczeństwa. Fragmenty są połączone nowo skomponowaną muzyką Adityi Prakasha i znajdują swoją kulminację w nowym dziele, które również daje tytuł całemu spektaklowi: Turning of Bones. Jego źródłem inspiracji jest krótkometrażowy film Khana INSIRGENTS z 2023 roku, który porusza temat zjawiska tłumu i sposobu przekazywania przemocy z pokolenia na pokolenie. W przeciwieństwie do wyszukanych projektów scenicznych i ustawień oryginalnych wersji, Akram Khan dąży do zupełnie innego, bardziej abstrakcyjnego nastroju wieczoru, stawiając taniec i czyste emocje w centrum uwagi. To bezkompromisowe, prawdziwie wymagające podejście oczywiście zależy od idealnie dobranego zespołu wykonawców, jak Gauthier Dance, a także od doskonałych warunków do intensywnych prób.

***

Gauthier Dance / Dance Company Theaterhaus Stuttgart
Elements

Ziemia
Choreografia: Mauro Bigonzetti
Muzyka: Domenico Scarlatti, Ennio Morricone, Khatia Buniatishvili, Vinicio Capossela

Ogień
Choreografia: Sharon Eyal
Muzyka: Eliza

Woda
Choreografia: Andonis Foniadakis
Muzyka: Julien Tarride

Powietrze
Choreografia: Louise Lecavalier
Muzyka: Arkin Allen (Mercan Dede)

Nikt nie współpracował z Gauthier Dance tak wiele razy, jak wielki włoski esteta tańca Mauro Bigonzetti. Jego utwory są integralną częścią repertuaru tego zespołu od pierwszego sezonu artystycznego (2007/2008). Niedawno Eric Gauthier włączył wymagającą fizycznie choreografię Bigonzettiego Pression z High Five do programu jubileuszowego 15 Years Alive.

Osoby znające twórczość Bigonzettiego nie będą zaskoczone żywiołem, jaki wybrał dla niego Eric Gauthier: ziemię. W końcu urodzony w Rzymie artysta znajduje inspirację do niej tuż za progiem – we wsi w regionie Marche, gdzie osiedlił się dawno temu. Jednym z powtarzających się tematów w jego twórczości jest siła natury, co można zobaczyć w jego autorskim dziele Cantata, w którym rodzima muzyka południowych Włoch i zżyta społeczność wiejska łączą się w bujną celebrację życia. Pietra Viva to tytuł żywiołowego pas de deux, które Bigonzetti ułożył dla Gauthier Dance w 2011 roku.

Pierwszy utwór, który Sharon Eyal stworzyła specjalnie dla Gauthier Dance, był „cichym grzmotem” – jej zwodniczo eleganckim, ale podstępnym pas de trois do spektaklu The Seven Sins. To, co wciąż tliło się pod powierzchnią w Point, teraz stanie w płomieniach. Bo jaki inny element byłby bardziej odpowiedni dla tej gwiazdy choreografii niż… ogień? W Elements Sharon Eyal powraca do przedstawień wielkoobsadowych, które to przyniosły jej sławę. W niezwykle skrupulatnym procesie twórczym Eyal powstają układy grupowe, które wywołują niemal hipnotyczny efekt: przekształcają tancerzy w jeden oddychający organizm. Tak precyzyjny, rytmiczny i nieustępliwy jak mechanizm zegara. Tak potężny i niepowstrzymany jak morze płomieni.

Czy to dlatego, że dorastał na Krecie i od dzieciństwa żył blisko wody? Jedno jest pewne: Andonis Foniadakis wie, co to płynność. Potwierdzi to każdy, kto widział oszałamiającą symfonię taneczną Streams, którą stworzył on na dziesiątą rocznicę Gauthier Dance w 2017 roku. Nikt wcześniej nie pokazał tancerzy tak płynnie, organicznie, elastycznie. Niewielu przed nim rzuciło wykonawcom tak duże wyzwanie. Szybkie zmiany i skomplikowane podnoszenia sprawiają, że choreografie Foniadakisa są trudne do zatańczenia. Imponująca wirtuozeria uwydatniła się także w jego drugim dziele dla Gauthier Dance Aellω. Solo tajemniczego ptasiego stworzenia spowitego mgłą było wkładem Foniadakisa w The Dying Swans Project. Można się spodziewać, że kolejny utwór wyniesie twórczość greckiego artysty na jeszcze inny poziom.

Louise Lecavalier jest kanadyjską ikoną tańca współczesnego. Eric Gauthier podziwia tę legendarną liderkę zespołu Édouarda Locka La La La Human Steps od czasów, gdy uczęszczał do szkoły baletowej w Toronto. Punk, siła fizyczna i niesamowita szybkość, które wnosiła do tańca, nigdy wcześniej nie były tak ukazywane, zwłaszcza przez kobietę. Do dziś zachowała swoją nieokiełznaną naturę i dzikość. Nic więc dziwnego, że to ona podjęła się opracowania żywiołu powietrza. A może raczej – w tym przypadku – burzy? Jej utwór dla Gauthier Dance wstrząśnie wszystkim i będzie przełomowy pod dwoma względami. Zamiast układać choreografię dla siebie, artystka po raz pierwszy tworzy utwór dla innego zespołu. Zmienia również żywioł. Dzieje się tak, ponieważ jej nowe solo częściowo nawiązuje do jej debiutu choreograficznego z 2012 roku, So Blue, którego tytuł przywodził na myśl wodę.

Companhia Nacional de Bailado
Os Maias

Choreografia i dramaturgia: Fernando Duarte
Kurator muzyczny: Andrea Lupi
Scenografia: José Manuel Castanheira
Kostiumy: José António Tenente
Reżyseria świateł: Vítor José
Wideo: Cristina Piedade

Balet w trzech aktach na podstawie powieści Ród Maia (Os Maias), której autorem jest José Maria de Eça de Queirós

W pierwszej choreograficznej adaptacji powieści Ród Maia, jednego z najważniejszych dzieł literatury portugalskiej, Fernando Duarte tchnął nowe życie w narrację poprzez taniec. To oryginalne dzieło baletowe łączy dramatyczną intensywność świata autora powieści z wyjątkową ekspresją choreografii. Spektakl stanowi współczesne ćwiczenie z intermedialności: przywołuje i reinterpretuje niepowtarzalne postacie oraz ponadczasowe tematy powieści, ukazane przez pryzmat przenikliwego, ironicznego spojrzenia pisarza. To połączenie tradycji i innowacji, które ukazuje taniec jako język zdolny do opowiadania historii i poruszania widzów jak mało która sztuka.

W nowej odsłonie dzieła partytura muzyczna wykonywana jest przez pianistę António Rosado oraz solistów z Portugalskiej Orkiestry Kameralnej.

Więcej informacji na stronie: https://www.operalodz.com/lsb/