Elżbieta Jaroń. Fot. Edward Hartwig, Narodowe Archiwum Cyfrowe Zespół: Archiwum Fotograficzne Edwarda Hartwiga, sygn. 42-L-221-4
30 czerwca przyszła na świat Elżbieta Jaroń. Z okazji urodzin artystki, przypominamy o jej dokonaniach na polskiej scenie tańca.
W 1960 roku ukończyła (ze specjalnym wyróżnieniem za taniec klasyczny) warszawską szkołę baletową. Bezpośrednio po dyplomie została zaangażowana do Opery Warszawskiej, przemianowanej wkrótce na Teatr Wielki. W 1961 roku zadebiutowała solową rolą Ognika w balecie Kamienny kwiat do muzyki Siergieja Prokofiewa. W 1961 roku zdobyła I nagrodę na 2. Ogólnopolskim Konkursie Tańca Scenicznego. Zaowocowało to partią Swanildy w Coppelii przygotowywanej przez Feliksa Parnella w Operze Łódzkiej. W 1962 roku Alfred Rodrigues obsadził ją w roli dziewczyny ofiarnej w Święcie wiosny, wystawianym w Teatrze Wielkim w Warszawie. Balet ten był punktem zwrotnym w karierze Elżbiety Jaroń. W 1964 roku, podczas tournée zespołu po RFN, zachodnioniemiecka wytwórnia filmowa nakręciła film Święto wiosny w wykonaniu polskiego baletu. Kilka lat później, w czasie pierwszej wizyty w powojennej Polsce, Igor Strawiński wybrał Danse sacrale ze Święta wiosny w wykonaniu Elżbiety Jaroń do realizowanego wówczas przez ekipę Columbia Pictures jego filmu biograficznego Stravinsky.
W Teatrze Wielkim (z siedzibą tymczasową w gmachu Romy) artystka stworzyła szereg niezapomnianych kreacji. Tańczyła z takimi tancerzami, jak: Feliks Malinowski, Zbigniew Strzałkowski, Janusz Smoliński, Wojciech Wiesiołłowski, Gerard Wilk, Jerzy Makarowski, Stanisław Szymański, Dariusz Blajer, Zdzisław Ćwioro, również w za granicą, w wielu krajach Europy i w USA. W 1972 roku Elżbieta Jaroń była stypendystką Ministerstwa Kultury i Sztuki w The School of Contemporary Dance w Londynie. W 1974 roku powstał film telewizyjny Tańczy Elżbieta Jaroń w reżyserii Jadwigi Żukowskiej, który został nagrodzony na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Muzycznych w Besançon we Francji. W latach 1976–1980 odbywała studia pedagogiczne w Akademii Muzycznej w Warszawie, które ukończyła z wyróżnieniem. W latach 1981–1982 była kierowniczką baletu Teatru Wielkiego w Warszawie (z wyboru zespołu). Jako pedagożka pracowała w Hiszpanii, a okresowo w Państwowej Szkole Baletowej w Warszawie.
Wśród najważniejszych partii, jakie grała, można wymienić: Chloe (Dafnis i Chloe, 1963), Kitri (Don Kichot, 1964 i 1967), Odetta-Odylia (Jezioro łabędzie, 1966, 1973), Giselle (Giselle, 1968), Wróżka (Kopciuszek 1969), solistka (Danse sacrée – Danse profane, 1971), Aegina (Spartakus, 1973), Balerina (Pietruszka 1973, 1976), Królowa podziemi, Krasawica (Pan Twardowski, 1973), Swanilda (Coppelia, 1974), Panna Julia (rola tytułowa, 1975), solistka (Chopiniana 1981).
Biogram Elżbiety Jaroń jest dostępny na naszej stronie: https://taniecpolska.pl/ludzie-tanca/elzbieta-jaron/.
Polecamy także krótki film biograficzny Portrety: Elżbieta Jaroń, stworzony przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca we współpracy z Telewizją Polską S.A.
