Warszawa: Centralna Scena Tańca site-specific „Blue Gold” w choreografii Agaty Życzkowskiej oraz „Meandry” Joanny Drabik

Blue Gold to performatywny kolaż tworzący osobisty i patchworkowy portret artystki – głównej twórczyni uniwersum warszawskiego zespołu Hoteloko Company. Solo Agaty Życzkowskiej porusza się na granicy szaleństwa, absurdu i melancholii, stając się zarówno intymnym, jak i uniwersalnym poszukiwaniem tożsamości kobiety-artystki, która nieustannie przekształca swoje ciało, język ruchu i własną biografię. Spektakl świadomie gra z konwencją greatest hits, lecz zamiast nostalgicznego powrotu do przeszłości, proponuje odważny i energetyczny remix – przefiltrowany przez aktualny moment życia i stan emocjonalny. To fizyczna podróż, w której doświadczone ciało wciąż pulsuje nieodpartą chęcią życia. Cekiny noszone przez artystkę nie są jedynie ozdobą – to zbroja, opowieści, ślady wszystkich wcześniejszych wersji niej samej. Ich migotanie odbija światło przeszłości i kieruje je ku przyszłości.

Blue Gold to także woda – najcenniejszy zasób naszych czasów, coraz bardziej zagrożony, wyłączany z powszechnego dostępu, zubożony. Staje się symbolicznie metaforą płynnego i żywego ciała oraz kobiecej kreatywności, które jednocześnie są narażone na wyczerpanie, wyschnięcie i marginalizację. I w centrum tego wszystkiego – znajduje się tancerka, która zamiast znikać ze sceny, wraca na nią z jeszcze większą siłą. Z dojrzałością, która nie wyklucza szaleństwa. Z dystansem i humorem jako formami uzdrowienia. To solo o kobiecie, która błyszczy nie dlatego, że jest idealna, ale dlatego, że odbija światło wszystkich swoich pęknięć. O sile rodzącej się z wątpliwości i o łagodnym, wrażliwym buncie. O tańcu, w którym współistnieją ekstaza i zmęczenie – oraz o pięknie, które pojawia się tam, gdzie nie trzeba już wybierać między jednym a drugim.

Realizatorzy:

Koncepcja, choreografia i wykonanie: Agata Życzkowska
Współpraca choreograficzna: Karina Szutko
Produkcja: Fundacja Rozwoju Teatru Nowa Fala, Hoteloko Company
Wsparcie: Narodowy Instytut Muzyki i Tańca w programie: Wspieranie aktywności międzynarodowej oraz Instytut Adama Mickiewicza
Partnerzy: Centrum Promocji Kultury Praga-Południe, Festival Quartiers Danses w Montrealu, Instytut Teatralnym im. Z. Raszewskiego
Premiera światowa: Festival Quartiers Danses w Montrealu: 12 września 2025 rok
Premiera polska: Warszawa, 20 września 2025 rok

Agata Życzkowska – choreografka, aktorka, tancerka, reżyserka, producentka, absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi oraz podyplomowych studiów Dyplomacja Kulturalna na Uniwersytecie Jagiellońskim. Edukację taneczną zdobywała dzięki pracy warsztatowej z takimi osobami jak m.in. Ray Chung, Maria Marta Colusi, Silje Solheim Johnsen, Nadia Kevan, Anna Godowska, Natalia Iwaniec, Maria Stokłosa. Była producentką i reżyserką castingu obsady oraz performerką w spektaklu The Show Must Go On (koncepcja i choreografia: Jérôme Bel), brała udział w projekcie Family Affair kolektywu ZimmerFrei, zrealizowała autorski film w ramach projektu 21 artystów na 21 wiek oraz spektakl Don’t Stop Me Now na jubileuszową 20. edycję Festiwalu Ciało/Umysł. Jest założycielką warszawskiego zespołu Hoteloko Company, w ramach którego zrealizowała kilkanaście spektakli tanecznych we własnej koncepcji i choreografii m.in. frau/mujer/femme, Darklena, Extinction: REplay, Solarounk, (M)others, Taos-The Age of Shiver. Jej spektakle prezentowane są na polskich i międzynarodowych festiwalach. Otrzymała nagrodę zespołową za spektakl Absolutely Fabulous Dancers na festiwalu Quartiers Danses (Festival Quartiers Danses) w Montrealu oraz za spektakl Axiom of Choice – na Sopockich Konsekwencjach Teatralnych. W latach 2020 i 2021 otrzymała stypendia w programie Mobilni w Kulturze, a 2023 roku – stypendium artystyczne Miasta Stołecznego Warszawy. Jej spektakl Luxa został wybrany do Polskiej Platformy Tańca 2024. Premiera spektaklu Blue Gold odbyła się w 2025 roku podczas festiwalu Quartiers Danses w Montrealu. Artystka pracuje głównie z wątkami tożsamościowymi, wykorzystując ruch autentyczny, ruch codzienny, pracę zespołową oraz działania oparte na emocjach i refleksji. W swojej praktyce stosuje strategie takie jak praca z obiektem, recykling choreografii, repetycja, storytelling, budowanie wspólnoty i bezpośredni kontakt z publicznością, a także elementy choreografii eksperymentalnej. W jej świecie królują cekiny, które pojawiają się w każdym spektaklu. Lśnienie jest zamierzonym obrazem, a definiuje je zdanie: Mieszkam w cekinowej kuli.

Karina Szutko – tancerka, choreografka, artystka wizualna. Uczestniczyła w czterech programach Erasmus+ m.in. Dance Highways i Contemporary Dance for Sustainability and Inclusion-CODASI. Ponadto edukację taneczną zdobywała biorąc udział w warsztatach tańca współczesnego, które prowadziły Magdalena Przybysz, Weronika Pelczyńska, Maria Stokłosa, Angelika Mizińska, Karolina Bartoń, Julia Adamczyk, Kamila Kwietniewska, Wojciech Grudziński, Mirek Woźniak, Maria Colusi, Silje Solheim Johansen, Giovanni Zappulla, Jacqueline Fisher, Jackie Taffanel.  Brała udział w projekcie Familly Affair włoskiego kolektywu ZimmerFrei (2015 rok). Była członkinią formacji tańca towarzyskiego MBB z Warszawy. Jest mistrzynią Europy w kategorii Carribean Show (Lyon, 2017 rok) i mistrzynią świata w kategorii Latin Show (Sarajewo 2019). Zrealizowała własne etiudy choreograficzne: Radioactive (2021 rok), Not the Same (2022 i 2025 rok), Watermelon (2023 rok). Współtworzy zespół Hoteloko Company. Brała udział w spektaklach Insta Show (2018 rok), Extinction: REplay (od 2021 do 2022 roku), Solarpunk (2023 rok), Luxa (2023 rok), (M)others (2024 rok), Taos-The Age of Shiver (2025 rok). Zrealizowała etiudę i film Twilight oraz współpracę choreograficzną do solo Agaty Życzkowskiej Blue Gold. Autorka indywidualnej wystawy prac malarskich ROcK Smoka w Centrum Promocji Kultury w Warszawie (2025 rok). W spektaklach Hoteloko ma również duży udział w tworzeniu projekcji wideo, które stają się integralną częścią warstwy wizualnej i dramaturgicznej przedstawień.

Blue Gold
18 czerwca, g. 14.30
Bulwary Wiślane – przestrzeń w okolicach schodów przy Pawilonie tańca i innych sztuk performatywnych
Warszawa

Meandry

Meandry, czyli zakola rzeki powstające w wyniku nieustannego ruchu wody, są śladem przepływu i zmian zachodzących w czasie. Wisła, jako jedna z nielicznych rzek, zachowała w swoim środkowym biegu naturalny, dziki charakter oraz bogato rozwinięty układ meandrów.
W spektaklu site-specific meander staje się metaforą ludzkiego życia, pamięci, relacji, które podlegają ciągłym przekształceniom. Ruch tancerza podąża za logiką wody, rzeki. Powstaje z impulsu i zmienia się pod wpływem otoczenia, przestrzeni i innych ciał. Staje się bardziej naturalny, stale ulega transformacji i zmienia kierunek. Ciała tancerzy są obrazem procesów zachodzących w naturze i życiu: przepływu, zanikania, spotykania się i rozchodzenia.

Meander ukazuje ciało jako nurt – żywą materię, reagującą na zmiany. Nad Wisłą taniec staje się formą obserwacji świata, w którym nic nie pozostaje takie samo. Sens rodzi się z ruchu i budzi w nas czystą radość.

Realizatorzy:

Koncept: Joanna Drabik
Tancerze: Mikołaj Czyżowski, Barbara Derleta, Daria Domaszewicz, Kasper Górczak, Natalia Nikiel, Lidia Pietrzak, Karolina Stępień, Zofia Sówka, Wiktoria Szymańska

Joanna Drabik – tancerka, choreografka, pedagożka baletu i mama. Absolwentka Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej w Bytomiu oraz pedagogiki baletowej na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. Laureatka krajowych i międzynarodowych konkursów baletowych. Od 2007 roku związana z Polskim Baletem Narodowym, gdzie występuje jako koryfejka. W 2013 roku rozpoczęła tworzenie choreografii dla zawodowych tancerzy, realizowanie projektów site-specific oraz współpracowę ze szkołami baletowymi i teatrami operowymi. Jej prace prezentowano m.in. w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, Operze Narodowej w Oslo i podczas festiwalu Warsaw Dance Days. Prowadzi projekty edukacyjne popularyzujące taniec i ruch jako formę ekspresji. Laureatka nagród i wyróżnień choreograficznych, a także wyróżnienia za film taneczny Kant (2022 rok). W 2024 roku zadebiutowała w głównej roli filmowej w Święcie ognia w reżyserii Kingi Dębskiej.

Meandry
19 lipca, g. 19.30
Bulwary Wiślane – przestrzeń w okolicach schodów przy Pawilonie tańca i innych sztuk performatywnych
Warszawa

Projekt: Centralna Scena Tańca w Warszawie edycja VII
Organizator: Mazowiecki Instytut Kultury, Fundacja Artystyczna PERFORM
Dział: Site-specific
Kuratorka: Paulina Święcańska
Współfinansowanie: Miasto Stołeczne Warszawa