Choreostorie: Beata Książkiewicz

1. Taniec to dla mnie…

Mój świat zewnętrzny i wewnętrzny. To mój język porozumiewania się z widzem, a także przestrzeń ciszy i spokoju, które odnajduję, gdy wykorzystuję taniec jako formę medytacji.

2. Moja fascynacja tańcem zaczęła się od…

Momentu, gdy moja mama przyprowadziła mnie na pierwsze zajęcia do pani profesor Marceli Hildebrandt-Pruskiej, która prowadziła Ognisko Baletowe przy Państwowej Szkole Baletowej w Poznaniu.

3. Pierwsze kroki w kierunku tanecznej kariery stawiałam w…

Państwowej Szkole Baletowej w Poznaniu pod okiem pedagogów: Ewy Piekarskiej i Barbary Karczmarewicz.

4. Mój pierwszy występ na scenie…

Odbył się w 1974 roku w Operze im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu. Zatańczyłam wtedy w układzie Defilé w choreografii Conrada Drzewieckiego, do muzyki Benjamina Brittena.

5. Najbardziej inspirującą mnie postacią ze świata tańca jest…

Trudno wskazać tylko jedną osobę, ponieważ niemal każda epoka ma swojego twórcę, który mnie inspiruje. Są to wybitni choreografowie: Cesare Negri i Marco Fabritio Caroso (mistrzowie tańca z epoki renesansu, których cenię ze względu na moje zainteresowania tańcem historycznym), a także Marius Petipa, George Balanchine, Maurice Béjart, Conrad Drzewiecki i John Neumeier.

6. Spektakl lub pokaz taneczny, który mnie zachwyca, to…

Niezmiennie – Boléro Maurice’a Béjarta. Jest ono dla mnie przykładem niezwykłej siły tańca – spektaklem, w którym prostota środków łączy się z ogromnym napięciem emocjonalnym. Hipnotyczny rytm muzyki Ravela, stopniowo narastająca energia i doskonała dramaturgia ruchu sprawiają, że choreografia wciąga widza od pierwszej do ostatniej minuty. To dzieło ponadczasowe, pokazujące, jak za pomocą tańca można opowiedzieć o sile wspólnoty, ludzkiej energii i emocjach w sposób uniwersalny.

6. Inspiracje do pracy twórczej czerpię z…

Literatury, sztuki, natury oraz osobistych doświadczeń i przeżyć.

8. Moja ulubiona metoda pracy / działanie taneczne to…

Tworzenie choreografii we współpracy z inspirującymi i zaangażowanymi wykonawcami. Cenię proces twórczy oparty na dialogu i wzajemnym zaufaniu. Bohaterom moich spektakli często nadaję cechy charakteru tancerzy, z którymi pracuję, dzięki czemu tworzone przez nas postacie stają się bardziej autentyczne i pełne życia.

9. Doświadczeniem szczególnie ważnym (przełomowym) w mojej tanecznej drodze było…

Przełomowym doświadczeniem w mojej karierze artystycznej okazało się stworzenie pierwszej choreografii – moment powołania do życia idei istniejącej dotąd jedynie w mojej wyobraźni i zobaczenia jej ucieleśnionej na scenie. To było dla mnie niemal jak cud. Wtedy po raz pierwszy w pełni poczułam radość płynącą z tworzenia i zrozumiałam, że właśnie tym chcę zajmować się przez całe życie. Do dziś z takim samym entuzjazmem czekam na każdy proces twórczy związany z powstawaniem nowego spektaklu. Cieszy mnie każdy jego etap – od pierwszej idei, przez pracę z wykonawcami i realizację, aż po premierowy pokaz. To droga, która nieustannie mnie inspiruje i utwierdza w przekonaniu, że tworzenie jest moim powołaniem.

10. Za moje największe osiągnięcie uważam…

Za moje największe osiągnięcie uważam wychowanie, na przestrzeni 45 lat mojej pracy, kilku pokoleń tancerzy, pedagogów i młodych choreografów. Ogromną satysfakcję przynoszą mi również moje dzieła choreograficzne oraz wciąż żywe emocje towarzyszące procesowi ich tworzenia.

11. Obecnie zajmuję się…

Odpoczynkiem wakacyjnym i jednocześnie ładowaniem energii na nowy sezon pracy z uczniami, studentami i zawodowymi tancerzami.

12. Moje taneczne marzenie to…

Tego nie zdradzę – proszę mi wybaczyć. Wierzę, że marzenia spełniają się wtedy, gdy konsekwentnie i w ciszy dąży się do ich realizacji, nie ujawniając ich przedwcześnie. Mogę jedynie powiedzieć, że będzie to baletowa baśń dla odbiorców w każdym wieku. Jest to projekt, który dopiero się rodzi. Na razie istnieje w postaci pierwszych pomysłów i wyobrażeń.