Dawid Trzensimiech, fot. Ewa Krasucka
Dawid Trzensimiech – nasza listopadowa Postać miesiąca – jest bohaterem kolejnego tekstu z cyklu Choreostorie. Artysta opowiada nie tylko o swoim bogatym doświadczeniu tanecznym, o jasnych i ciemnych stronach drogi tancerza, ale także o tym, co daje mu satysfakcję po zakończeniu kariery scenicznej.
- Taniec to dla mnie…
Cały świat. Jest we mnie tak głęboko zakorzeniony, że nie potrafię sobie wyobrazić, abym mógł zajmować się czymś innym. To coś więcej niż pasja – to sposób na wyrażenie siebie, na odnalezienie sensu. Jako tancerz, a dziś także jako baletmistrz, czuję, że taniec daje mi wolność, spełnienie i sprawia, że naprawdę żyję.
- Moja fascynacja tańcem zaczęła się od…
Momentu, kiedy po raz pierwszy przekroczyłem progi bytomskiej szkoły baletowej.
- Pierwsze kroki w kierunki tanecznej kariery stawiałam w…
Ogólnokształcącej Szkole Baletowej im. Ludomira Różyckiego w Bytomiu.
- Mój pierwszy występ na scenie…
Pamiętam to jak dziś. Grudzień, Bytomskie Centrum Kultury, Koncert Świąteczny bytomskiej szkoły baletowej – tańczyłem poloneza i suitę tańców śląskich. Obydwa układy w choreografii Pani profesor Katarzyny Dziok.
- Najbardziej inspirującą mnie postacią ze świata tańca jest…
George Balanchine.
- Spektakl lub pokaz taneczny, który mnie zachwyca, to…
„Dust” w choreografii Akrama Khana.
- Inspiracje do pracy twórczej czerpię…
Przede wszystkim z muzyki. Niezależnie od gatunku, to właśnie ona jest dla mnie najpotężniejszym źródłem emocji i pomysłów. Czasem wystarczy jedno brzmienie, rytm albo fraza, która mnie poruszy – i nagle pojawia się wizja ruchu, emocji, całej historii, którą chcę opowiedzieć tańcem. To niezwykłe, jak muzyka potrafi obudzić we mnie coś, co domaga się wyrażenia w ciele.
- Moja ulubiona metoda pracy / działanie taneczne to…
Praca z moimi podopiecznymi nad bieżącym repertuarem. Uwielbiam ten proces, ponieważ daje mi nie tylko możliwość dzielenia się doświadczeniem, ale również ciągłego odkrywania czegoś nowego w tańcu i w ludziach, z którymi pracuję. Jako tancerz zawsze najbardziej ceniłem czas przygotowań – od pierwszej próby aż po moment wyjścia na scenę. Ten proces był dla mnie niezwykle rozwijający, pełen emocji, poszukiwań i twórczej energii.
- Doświadczeniem szczególnie ważnym w mojej tanecznej drodze było…
Uczestnictwo oraz znalezienie się w ścisłym finale Międzynarodowego Konkursu Baletowego „Prix de Lausanne” w Szwajcarii. To wydarzenie otworzyło przede mną drzwi na świat. Dzięki niemu otrzymałem stypendium do Royal Ballet School w Londynie, a następnie jako pierwszy Polak dołączyłem do zespołu The Royal Ballet. To doświadczenie ukształtowało mnie nie tylko jako artystę, ale również jako człowieka, pokazując, że marzenia mogą naprawdę stać się rzeczywistością.
- Za moje największe osiągnięcie uważam…
Powrót na scenę po ciężkiej kontuzji i operacji. To był jeden z najtrudniejszych momentów mojej drogi tanecznej – czas pełen bólu, niepewności i zwątpienia. Mimo wszystko nie poddałem się. Każdy dzień rehabilitacji i walki o powrót do formy uczył mnie pokory, cierpliwości oraz siły. Choć nie był to łatwy okres, dziś wiem, że to doświadczenie wzmocniło mnie i stało się jednym z najcenniejszych etapów mojego życia.
- Obecnie zajmuję się…
Pracą pedagogiczną w Polskim Balecie Narodowym Junior oraz próbami do baletu Korsarz w mojej choreografii w Operze Śląskiej w Bytomiu.
- Moje taneczne marzenie to…
Karierę sceniczną zakończyłem dwa lata temu, ale przez piętnaście lat tańczenia spełniłem wszystkie swoje marzenia – z nawiązką.
Schodząc ze sceny, czułem się w pełni spełniony – z poczuciem wdzięczności za wszystko, czego mogłem doświadczyć jako artysta.
Na zdjęciu: Dawid Trzensimiech „Śpiąca Królewna” – chor. Jurij Grigorowicz według Mariusa Petipy. Fot. Ewa Krasucka
Na zdjęciu: Dawid Trzensimiech, „Moving Rooms” – chor. Krzysztof Pastor. Fot. Ewa Krasucka
Na zdjęciu: Dawid Trzensimiech „Korsarz”– chor. Manuel Legris według Mariusa Petipy. Fot. Ewa Krasucka
Wydawca
taniecPOLSKA.pl
