Bogumił Śliwiński
Tancerz, pedagog tańca
ur. 22 października 1946 roku w Poznaniu
Wykształcenie
1965 Państwowa Średnia Szkoła Baletowa w Poznaniu – dyplom tancerza.
Kariera zawodowa
1965–1991 Pierwszy tancerz w Państwowej Operze we Wrocławiu.
1973–1974 Pierwszy tancerz w Instytucie Teatralnym w Barcelonie.
1975–1978 Pedagog w Sekcji Tańca Klasycznego w Instytucie Teatralnym w Barcelonie.
Ważniejsze role
1968
Don Kichot
Państwowa Opera we Wrocławiu
chor. Zygmunt Patkowski
rola: Basili
1968
Dziadek do orzechów
Państwowa Opera we Wrocławiu
chor. Rajmund Sobiesiak
rola: Książę
1969
Oczarowanie
Państwowa Opera we Wrocławiu
chor. Henryk Tomaszewski
rola: Manekin
1971
Harnasie
Państwowa Opera we Wrocławiu
chor. Teresa Kujawa
rola: Harnaś
1972
Spartakus
Państwowa Opera we Wrocławiu
chor. Teresa Kujawa
rola: Spartakus
1972
Giselle
Opera im. Stanisława Moniuszki, Poznań
chor. Jerzy Gogół
rola: Albert
1982
Błękitny Kot
Państwowa Opera we Wrocławiu
chor. Klara Kmitto
rola: tancerz
1983
Jezioro łabędzie
Państwowa Opera we Wrocławiu
chor. Teresa Kujawa, Katarzyna Sołowiowa
rola: Zygfryd
1984
Romeo i Julia
Państwowa Opera we Wrocławiu
chor. Libor Vaculik
rola: Romeo
1986
Peer Gynt
Państwowa Opera we Wrocławiu
chor. Hanna Chojnacka
rola: Młody Peer Gynt
Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia, tytuły honorowe
1980 „Złota Iglica”, Wrocław
1983 „Złota Iglica”, Wrocław
1984 „Złota Iglica”, Wrocław
1985 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
1989 „Złota Iglica”, Wrocław
1991 dyplom honorowy MSZ za zasługi dla kultury polskiej
Dodatkowe informacje
Nauczycielami Bogumiła Śliwińskiego byli m.in. Olga Sławska-Lipczyńska, Wanda Jakowicka, Teresa Kujawa, Conrad Drzewiecki oraz Zenobia Dudzicz-Nowalińska.
W 1967 roku uczestniczył w I Konkursie Baletowym w Moskwie.
Żoną artysty była Klara Kmitto-Śliwińska, dyrektorka Działu Baletowego w Instytucie Teatralnym w Barcelonie (1975–1978) oraz kierowniczka Baletu Opery Wrocławskiej.
W 1991 roku w Brazylii (Kurytyba) wspólnie z żoną przygotowali spektakl „Halka” według reżyserii Marii Fołtyn.
Źródła:
Materiały przesłane przez Bogumiła Śliwińskiego 13 lutego 2026 roku.
Ostatnia aktualizacja: 20 lutego 2026
Państwowa Opera we Wrocławiu „Jezioro łabędzie”, premiera: 27, 30 marca 1983. Na zdjęciu: Odylia – Maria Kijak, Zygfryd – Bogumił Śliwiński. Fot. Maria Behrendt, archiwum Opery Wrocławskiej
Państwowa Opera we Wrocławiu „Spartakus”, premiera: 21, 24 maja 1972. Na zdjęciu: Spartakus – Bogumił Śliwiński. Fot. Albin Prokopow, archiwum Opery Wrocławskiej
Państwowa Opera we Wrocławiu „Błękitny kot”, premiera: 31 stycznia 1982. Na zdjęciu: Błękitny kot – Bogumił Śliwiński, Król – Stanisław Jura. Fot. Maria Behrendt, archiwum Opery Wrocławskiej
Państwowa Opera we Wrocławiu „Romeo i Julia”, premiera: 4 marca 1984. Na zdjęciu: Romeo – Bogumił Śliwiński, Mercutio – Waldemar Straszewski. Fot. Maria Behrendt, archiwum Opery Wrocławskiej
Państwowa Opera we Wrocławiu „Romeo i Julia”, premiera: 4 marca 1984. Na zdjęciu: Romeo – Bogumił Śliwiński, Julia – Maria Kijak. Fot. Maria Behrendt, archiwum Opery Wrocławskiej
Państwowa Opera we Wrocławiu „Spartakus”, premiera: 21, 24 maja 1972. Na zdjęciu: Spartakus – Bogumił Śliwiński. Fot. Albin Prokopow, archiwum Opery Wrocławskiej
Państwowa Opera we Wrocławiu „Antygona”, premiera: 31 marca 1985. Na zdjęciu: Hajmon – Bogumił Śliwiński. Fot. Maria Behrendt, archiwum Opery Wrocławskiej
Państwowa Opera we Wrocławiu „Antygona”, premiera: 31 marca 1985. Na zdjęciu: Hajmon – Bogumił Śliwiński. Fot. Maria Behrendt, archiwum Opery Wrocławskiej
Państwowa Opera we Wrocławiu „Peer Gynt”, premiera: 22 maja 1986. Na zdjęciu: Solwejga – Maria Kijak, Młody Peer Gynt – Bogumił Śliwiński. Fot. Maria Behrendt, archiwum Opery Wrocławskiej
Państwowa Opera we Wrocławiu „Peer Gynt”, premiera: 22 maja 1986. Na zdjęciu: Solwejga – Maria Kijak, Młody Peer Gynt – Bogumił Śliwiński. Fot. Maria Behrendt, archiwum Opery Wrocławskiej
Państwowa Opera we Wrocławiu „Peer Gynt”, premiera: 22 maja 1986. Na zdjęciu: na pierwszym planie: Stary Peer Gynt – Julian Hasiej, Młody Peer Gynt – Bogumił Śliwiński (jest podniesiony do góry). Fot. Maria Behrendt, archiwum Opery Wrocławskiej
