Stanisław Głowacki
Muzyk, choreolog, teoretyk tańca, historyk, pedagog
ur. 19 października 1875 roku w Kozówce koło Tarnopola
zm. 20 sierpnia 1946 roku w Gdańsku w Oliwie
Wykształcenie
1894 Gimnazjum w Zakładzie Naukowo-Wychowawczym Ojców Jezuitów w Chyrowie – dyplom ukończenia.
1897 Konserwatorium Galicyjskie Towarzystwa Muzycznego we Lwowie – dyplom ukończenia klasy fortepianu Henryka Melcera.
1899 Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego – dyplom ukończenia.
1908 Kurs gimnastyki rytmicznej Émile’a Jaques-Dalcroze’a w Genewie – dyplom ukończenia.
Kariera zawodowa
1899–1901 Urzędnik w starostwie w Kołomyi.
1906 Objęcie klasy fortepianowej w Instytucie Muzycznym we Lwowie.
1908–1909 Otwarcie pierwszej w Polsce szkoły rytmiki według metody Émile’a Jaques-Dalcroze’a w Instytucie Muzycznym we Lwowie.
1919 Naczelnik Wydziału Wyznań Katolickich w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w Warszawie, samodzielna praca naukowa i badawcza w dziedzinie teorii, estetyki i historii sztuki tanecznej.
1920–1939 Prowadzenie działalności organizatorskiej, publicystycznej oraz pedagogicznej (Instytut Sztuki Teatralnej – wykładowca historii tańca widowiskowego, Szkoła Tańca Artystycznego i Rytmiki Janiny Mieczyńskiej – historia tańca, audycje muzyczne, lekcje improwizacji akompaniamentu fortepianowego) w Warszawie.
1933 Zastępca przewodniczącego jury oraz członek komitetu wykonawczego I Międzynarodowego Konkursu Tańca Artystycznego w Warszawie (organizacja – czasopismo „Muzyka”).
1934 Członek jury na konkursie w Wiedniu.
1936 Członek jury podczas Olimpiady Tanecznej w Berlinie.
1939–1945 Wykłady w prywatnych szkołach tanecznych m.in. w szkole Janiny Mieczyńskiej.
1945 Organizacja Komisji Choreograficznej przy Związku Zawodowym Muzyków w Krakowie. Praca nad reaktywowaniem polskiego życia baletowego.
Działalność naukowa i publicystyczna
1910 Wygłoszenie referatu na temat gimnastyki rytmicznej Dalcroze’a w ramach uroczystości chopinowskich i pierwszego zjazdu muzyków polskich we Lwowie.
1910–1913 Wprowadzenie metody Dalcroze’a m.in. do Towarzystwa Zabaw Ruchowych oraz Wyższego Zakładu Muzycznego Malwiny Reyssówny.
1911–1914 Wyjazdy do Instytutu Dalcroze’a w Hellerau w celu pogłębiania studiów, publikacja artykułów w prasie lwowskiej na temat znaczenia rytmiki Dalcroze’a, członek zespołów kameralnych, akompaniator.
1932 Niezależna praca naukowa.
Publikacje
1912 Publikacja O systemie gimnastyki rytmicznej Émile’a Jaques-Dacroze’a w księdze pamiątkowej Obchód 100 rocznicy ur. Fryderyka Chopina we Lwowie.
1932 W ramach niezależnej pracy naukowej, skompletowanie jedynego w Polsce księgozbioru z zakresu historii i teorii tańca i muzyki.
1933 Publikacja O kulturze tanecznej na szerokim świecie, „Muzyka” nr 3.
1958 Biuletyn informacyjny Zarys historii tańca widowiskowego, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Warszawa.
1937–1938 Publikacja historii tańca w odcinkach na łamach „Sceny Polskiej”.
1937 Przygotowanie kinetogramów polskich tańców ludowych na wystawy: w Paryżu (Sztuka i Technika w życiu współczesnym) oraz w Nowym Jorku.
Dodatkowe informacje
Stanisław Głowacki ukończył pianistyczny kurs koncertowy prof. Teodora Leszetyckiego w Konserwatorium w Wiedniu. Był pierwszym, który wprowadził do Polski metodę gimnastyki rytmicznej Émile’a Jaques-Dalcroze’a. Poznał i opanował metodę notacji ruchu Rudolfa Labana w Tanzschreibstube w Essen. Działał jako propagator sztuki tańca w Towarzystwie Miłośników Tańca w Polsce, którego był organizatorem. Przygotowana przez Głowackiego ekspozycja polskich tańców ludowych, na wystawy w Paryżu i Nowym Jorku, przyniosła mu medal Archives Internationales de la Danse.
W czasie powstania warszawskiego Stanisław Głowacki utracił cały dobytek, a jego księgozbiory spłonęły.
Źródła:
Encyklopedia muzyki. red. Andrzej Chodkowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995.
Głowacki Stanisław, Encyklopedia PWN: źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy [dostęp 15.10.2025].
Polski Słownik Biograficzny, T. VIII. (Wrocław-Kraków-Warszawa 1959-1960), biogram Stanisława Ignacego Głowackiego autorstwa Ireny Turskiej, s. 127; materiały przesłane przez Zakład Narodowy imienia Ossolińskich / Ossolineum.
Zastosowanie kinetografii w badaniach nad tańcem ludowym. Polski rozdział – taniecPOLSKA [dostęp 15.10.2025].
Ostatnia aktualizacja: 17 października 2025
