Online: „Dobrostan – między potrzebą a obsesją. Somatyka a krytyka (tańca)”

Dlaczego?

Dobrostanu potrzebujemy i o dobrostan trzeba dbać. Jednocześnie dobrostan ostatnimi czasy stał się… modny? wypłukany z sensu? zdeformowany do obowiązku i towaru? wypaczony do narzędzia karmiącego opresję: wypocznij szybko i głęboko, tylko po to, żeby móc intensywniej drenować się z sił?

Między tym, co konieczne i czego realnie brakuje, a tym, co bezrefleksyjnie produkowane i przechwytywane, jest wiele pytań i niejasności. Wróćmy jednak do podstawy: dobrostanu potrzebujemy. Czy jako osoby zajmujące się pisaniem, konkretnie pisaniem o tańcu – ale i o innych dziedzinach sztuki – potrzebujemy go w jakiś szczególny sposób? Chyba tak.

Jako osoby piszące jesteśmy narażone na specyficzne przeciążenia ciała przez długie siedzenie przy klawiaturze, częste podróże, spędzanie wielu godzin na siedzeniu w teatrze, centrum kultury czy galerii. Mamy przy tym tendencję do ignorowania sygnałów z ciała, proszącego, żeby wstać, przeciągnąć się, napić wody, iść do łazienki.

Jako osoby piszące o sztuce doświadczamy specyficznych przeciążeń psychiki, wynikających z regularnego, głębokiego nurkowania w przekaz artystyczny. Znacznie częściej niż statystyczni widzowie czy widzki otwieramy się na sceniczne impulsy emocjonalne i intelektualne, przeżycia i komunikaty, a potem analizujemy je, kontekstualizujemy, ubieramy w słowa. Nie zawsze zauważamy, że przeładowujemy wrażliwość i że nie dajemy sobie czasu na regenerację.

Jako osoby piszące o tańcu podlegamy dodatkowo częstej stymulacji naszej empatii kinestetycznej. Niezależnie, czy specjalizujemy się w pracy z tańcem w restrykcyjnych technikach, czy w choreografii stosującej ruch potoczny, stymulujemy określone obszary mózgu prawdopodobnie znacznie częściej niż zaplanowała to dla nas ewolucja. Uwrażliwia to nas na odbiór dziedziny i pozwala trenować percepcję, ale może wytwarzać nadwrażliwość na bodźce w życiu codziennym.

Jako osoby piszące w prekariackim trybie od dzieła do dzieła tworzymy teksty w nieregularnym rytmie, raz zabiegamy o zamówienia tygodniami, raz musimy oddać dwie recenzje plus wywiad dzień po dniu.

Mus chwytania możliwie dużej liczby zleceń, wynikający z ich niskopłatności, powoduje piętrzenie się zobowiązań w absurdalnie krótkich deadline’ach. Przez to zarządzanie kryzysowe staje się permanentne. Żyje się w stresie i chaosie, balansuje się między hajem ekscytacji a przepracowaniem i ryzykiem wypalenia.

Źródło: nietak!t

A zatem?

Nadwrażliwość na bodźce, intensywność emocji, trudności z samoregulacją, brak stabilności, nadmiar zadań, nadmiar zaufania do języka werbalnego – to tylko część rezultatów powyższego trybu działania.

Co możemy z tym zrobić?
Czy samo nazwanie trudności może pomóc?
Czy intuicyjne wypracowywanie narzędzi „osiędbania” wystarczy?
Czy magma pop-wiedzy może nas wesprzeć systemowo?
Czy da się wyselekcjonować praktyki adekwatne konkretnie do naszej grupy zawodowej?

Jeśli zawodowo piszesz na polu krytyki tańca lub innych dziedzin sztuki, Hanna Raszewska-Kursa zaprasza na nieodpłatny warsztat testowy online, który zrealizuje na drodze do opracowania autorskiego programu dobrostanowego Somatyka a krytyka (tańca). Potrwa on 1,5 godziny, a po nim grupa zostanie poproszona o feedback ustny lub pisemny w zależności od preferencji.

Gdzie?
Online. Link zostanie przesłany mailem.

Kiedy?
7 stycznia w tym wydarzeniu znajdzie się post, w którym będzie podjęta próba znalezienia terminu najbardziej przystępnego dla jak największej liczby osób.

Ile?
Pieniędzy – 0 zł
Czasu – 1,5 godziny warsztatu + 0,5 godziny na feedback dla autorki warsztatu

Co?
Hanna Raszewska-Kursa: Trochę będę mówić (więcej), trochę pytać (mniej). Zaproponuję też działania ruchowe oraz gimnastykę myślową, a także podzielę się wybranymi praktykami z materiału poradniczego, który przeszukiwałam i analizowałam w ostatnich miesiącach.

Jak się zapisać?
Po ustaleniu terminu w wydarzeniu pojawi się instrukcja.

Warsztat jest bezpłatny, ponieważ autorka poprowadzi go w ramach przedsięwzięcia pt. Ciało, performatyka, krytyka, somatyka – poszerzenie wiedzy i droga do autorskiego programu dobrostanowego z dedykacją dla sektora krytyki tańca i innych dziedzin sztuki, które jest realizowane w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO), komponent Kultura, i które finansowane jest ze środków Unii Europejskiej – NextGenerationEU.

Więcej informacji o tym przedsięwzięciu można znaleźć na stronie autorki.