Toruń: Nabór na warsztaty w ramach Festiwalu Sfera Ruchu

O prowadzących warsztaty

Anna Maria Krysiak – tancerka, choreografka, pedagożka tańca współczesnego. Absolwentka Państwowej Szkoły Baletowej w Poznaniu. W latach 1990–1992 tancerka Teatru Wielkiego im. St. Moniuszki w Poznaniu. W okresie 1991–2005 tancerka Śląskiego Teatru Tańca w Bytomiu (prowadzonego przez Jacka Łumińskiego). W latach 2004–2008 współpracowała z W&M Physical Theatre Melissa Monteros i Wojtek Mochniej (Kanada). W latach 2006–2008 była choreografką i tancerką w Theatre Junction at the Grand (Calgary/Kanada). Od 2009 roku pracuje jako niezależna choreografka, tancerka i pedagożka tańca współczesnego. Tworzy spektakle zarówno w Polsce, jak i poza granicami kraju. Współpracuje z  Teatrem Wielkim – Operą Narodową. Występuje w spektaklach takich reżyserów jak m.in. Andrzej Chyra, Maja Kleczewska, Jan Komasa, Maciej Prus,  Mariusz Treliński, Agnieszka Smoczyńska i Barbara Wysocka.

Jako reżyserka i choreografka stworzyła takie spektakle jak: Apie mus  Aura Dance Theatre (Kowno-Litwa), Siksika – Real People (Poznań) czy Nowa Ziemia OTT (Olsztyn).

Jako choreografka współpracuje z reżyserem Wojtkiem Klemmem. Wspólnie zrealizowali Antygonę Sofoklesa (Lucerne Theatre), Czyż nie dobija się koni  Horace Mccoya (Harward University Cambrige), Świętą Joannę Szlachtuzów (Teatr Bogusławskiego Kalisz), Edypa Tyrana Sofoklesa (Teatr Horzycy Toruń), Wesele Stanisława Wyspiańskiego (Teatr Szaniawskiego Wałbrzych) i Powarkowywania drogi mlecznej Bon Parka (Teatr Słowackiego Kraków), Pan Tadeusz (Teatr Słowackiego Kraków), Ludzie Bezdomni (Teatr Miejski Gliwice). Wraz z reżyserem Kubą Roszkowskim wspólnie zrealizowali takie spektakle jak m.in.: Iliada Homera, Calineczka Jana CH. Andersena (Teatr Ludowy Kraków), Odyseja Homera (Teatr Lalek Wrocław), Don Kichot (Teatr Śląski Katowice) oraz z Mają Kleczewską Ocalone, z Magdą Łazarkiewicz Persona, a z Dominiką Feiglewicz Romeo i Julia i Bóle fantomowe.

W 2000 roku otrzymała medal im. Karola Szymanowskiego 200-lecia baletu polskiego za wybitny wkład w rozwój sztuki tanecznej, przyznany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2023 roku jej choreografia do spektaklu Romeo i Julia (Teatr J. Słowackiego w Krakowie) została nagrodzona „Złotyn Yorickiem” na 27. Festiwalu Szekspirowskim.

Warsztat: Taniec współczesny

Styl ruchu Anny Krysiak powstawał na bazie wieloletniego doświadczenia pracy w Śląskim Teatrze Tańca oraz pracy z wieloma reżyserami, pedagogami i choreografami z Europy, Kanady, Anglii i USA. Jest on wynikiem własnych badań nad transformacją i możliwościami ciała człowieka, koncentrujących się na naturalnych impulsach wypływających z ciała, pracy z energią, intencją, wyobraźnią i tym, co wprawia nas w ruch. Styl ten wykorzystuje swobodny przepływ energii, pęd, ciężar ciała i balans (stan między równowagą a upadkiem).

Warsztat: Ciało jako mapa świadomości

Te zajęcia uczą, jak obserwować i postrzegać ciało jako mapę naszej świadomości. Warsztat ukazuje to, jak tematy, z którymi pracujemy, rezonują z ciałem, wprawiają je w ruch, który jest poza naszą kontrolą. Skupia się nie na tym, jak się ruszamy, ale na tym, co nas porusza.

***

Paweł Urbanowicz – tancerz, choreograf, pedagog, absolwent Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie), gdzie odbył szereg asystentur przy zajęciach aktorskich oraz spektaklach dyplomowych. Po studiach współpracował m.in. z Bytomskim Teatrem Tańca i Ruchu Rozbark (Rozkosz, chor. Jakub Lewandowski, Plateau, chor. Maciej Kuźmiński), Teatrem Śląskim im. St. Wyspiańskiego (Wujek.81. Czarna Ballada, reż. Robert Talarczyk), W&M Physical Theatre in Calgary w Kanadzie (We_selle, chor. Wojciech Mochniej), Maciejem Gorczyńskim (Woyzek), Franciszkiem Szumińskim (Mewa). W 2018 roku stypendysta Miasta Suwałki (stypendium przyznawane osobom zajmującym się twórczością artystyczną, tworzeniem, rozpowszechnianiem kultury oraz opieką nad zabytkami). Współzałożyciel Vagabond Physical Collective, reżyser spektaklu Lorem Ipsum w wykonaniu tegoż kolektywu. Prezes Stowarzyszenia Aktywności Społeczno-Artystycznej „Nie Po Drodze”, członek zarządu Fundacji Nowszego Teatru.

Jako tancerz kształcił się głównie w polskiej technice tańca współczesnego Jacka Łumińskiego, lecz jego alfabet ruchowy silnie bazuje na metodzie Dynamic Phrasing Macieja Kuźmińskiego. Jako reżyser i choreograf korzysta głównie z doświadczenia zdobytego podczas wieloletniej pracy z Janem Peszkiem (najpierw jako student, następnie jako asystent pedagoga, a ostatecznie jako asystent reżysera). Do tworzenia spektakli posługuje się technikami aktorskimi Michaiła Czechowa, zasadami kompozycji Viewpoints Method oraz choreologią Rudolfa Labana.

Warsztat: Techniki funkcjonalne tańca współczesnego

Taniec współczesny to bardzo pojemny worek, w którym mieszczą się rozmaite podejścia do ruchu, ciała czy muzyki. Techniki funkcjonalne to – najprościej mówiąc – te techniki, które skupiają się na generowaniu ruchu, a pozostałe jego aspekty (kształt, dynamika, rytm, energia) są niejako skutkiem ubocznym tego podejścia. Uczestnicy warsztatów poznają szereg elementów i zasad technik funkcjonalnych, połączą je w dłuższe sekwencje oraz przyjrzą się, jak takie spojrzenie na taniec wpływa na obecność sceniczną wykonawcy.

Warsztat: Dynamic Phrasing – Floor Work

Dynamic Phrasing to autorska metoda ruchu i kompozycji rozwijana przez Macieja Kuźmińskiego od 2009 roku. Jej głównym celem jest stworzenie i wykorzystanie przepływu energii przez ciało, które poprzez różnorodność rytmów i odcieni jakości buduje wszechstronność i „miękką siłę” w tancerzu. Opierając się na 5 filarach: I – pętla, II – laboratorium ruchu, III – frazy i repertuar, IV – praca z podłogą i V – rekompozycja (koszyk zadań), Dynamic Phrasing tworzy kompletny język wypowiedzi, a jednocześnie pozwala na powrót do radości i spokoju ruchu.

Filar IV Dynamic Phrasing: floor work korzysta ze spójnego, ograniczonego ruchu, pozwalającego tancerzowi poruszać się z wydajnością i szybkością. Podczas warsztatów uczestnicy stawiają wyzwania swojej orientacji przestrzennej oraz koordynacji. Operowanie energią przybiera tu formę przekierowywania jej przepływu poprzez użycie odpowiedniego tonusu mięśniowego, tzw. miękkiej siły oraz aktywnego kontaktu z podłogą. Dynamic Phrasing IV: floor work jest podstawą do zrozumienia mechanizmów ruchu podczas pracy z podłogą, buduje wytrzymałość, siłę i orientację przestrzenną, co wspomaga kształtowanie kompletnego, spójnego i wyrazistego języka ruchu.

***

Jacek Owczarek – prof. AM, tancerz, choreograf, pedagog, kierownik Instytutu Choreografii i Technik Tańca na Akademii Muzycznej w Łodzi, dyrektor Materii. W latach 1994–2003 był tancerzem Teatru Tańca Alter, prowadzonego przez Witolda Jurewicza w Kaliszu, współpracował też z Teatrem Bretoncaffe w Warszawie. Był aktorem i tancerzem w Teatrze Nowym w Łodzi, wziął wówczas m.in. udział w spektaklu Piotra Cieplaka Przed południem, przed zmierzchem. Tworzył choreografie, ruch sceniczny i występował w kilkudziesięciu przedstawieniach teatralnych. Współpracował m.in. z Pawłem Miśkiewiczem, Mikołajem Grabowskim, Piotrem Cieplakiem, Konradem Dworakowskim oraz Darią Kopiec.

Od 1996 uczy tańca współczesnego i improwizacji w kontakcie. Współautor Międzynarodowego Festiwalu Kino Tańca w Łodzi (2002–2006). Brał udział w międzynarodowych projektach, m.in. w berlińskim teatrze Volksbühne, w Paryżu i Mau-Beige we Francji, w ramach festiwalu Roma Europa oraz w Museums Quartier w Wiedniu. W 2009 roku założył w Łodzi grupę Pracownia Fizyczna, stworzył spektakle takie jak: Meandrująca rzeka, a3, Zdarzenia we współpracy z muzykami Pawłem Szamburskim i Patrykiem Zakrockim, Re:akcje, Fajdros (dwa ostatnie powstały we współpracy z Dotknij Teatru).

Tańczył w spektaklu Soul Project / PL Davida Zambrano, zrealizowanego przez Pracownię Fizyczną we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca w ramach programu Zamówienia choreograficzne. Finalista programu Teatr Polska 2022 (spektakl Litos).

Od 2020 roku Fundacja Materia, którą stworzył wraz z Sonią Nieśpiałowską-Owczarek, jest nowym typem instytucji kultury, opartej na stałej współpracy organizacji pozarządowej z instytucjami państwowymi i samorządowymi. Materia tworzy w Łodzi całoroczną scenę, miejsce do prób i rozwijania programów dedykowanych tańcowi współczesnemu i choreografii, zarówno dla widzów, jak i praktyków. Materia to nowa, otwarta przestrzeń dla tańca i choreografii, tworzona w dialogu z widzami, praktykami, profesjonalistami i amatorami. Umożliwia eksplorowanie materii i formy tańca w oparciu o różne metody pracy z ciałem, tak w procesie twórczym, jak i w profilaktyce i terapii.

Warsztat: Kontakt improwizacja

Improwizacja kontaktowa jest formą tańca z natury improwizowaną. Swój język opiera na naturalnych prawach, jakie rządzą ruchem (grawitacja, pęd, inercja). Wykorzystuje pełną gamę ruchową – od bezruchu do ruchu skrajnie atletycznego. Zawiera naukę o dotyku, intymności i komunikacji. „Dwoje ludzi, improwizując ruch, używając podłogi i siebie nawzajem jako powierzchni oparcia, bazują na grawitacji jako stałej, na ruchu od bezwładu do pędu jako zmiennej, na nieruchomych (podłoga) i ruchomych (skóra, mięśnie, kości, masa) cechach danej im powierzchni, po której tańczą”. Tancerze pozostający w kontakcie fizycznym nie dążą do określonego celu, lecz raczej są otwarci na wciąż zmieniającą się rzeczywistość fizyczną w danym miejscu, z daną energią”, tworząc innowacyjny ruch. Kierunek impulsu pomiędzy tancerzami nie jest rządzony regułami, lecz ciągłymi zmianami roli przez tancerzy w danym momencie tańca. Umysł unika przewidywania i wspominania zadań, jest obecny w teraźniejszości, pośredniczy między możliwościami i najprostszymi dostępnymi rozwiązaniami w budowaniu energii przez tancerzy. Ufanie sobie nawzajem i samemu sobie musi być całkowite, tak jak obecność i zdolność reagowania. Improwizacja kontaktowa angażuje ciało, skupia się na fizycznym doświadczeniu. Buduje relacje pomiędzy dwiema osobami, dając najgłębszą świadomość chwili obecnej. „Dialog” odbywa się tu między dwiema osobami, które „tu i teraz” budują przestrzeń. Ruch tworzony zgodnie z zasadami improwizacji kontaktowej nie może być zaplanowany. Działanie i poszczególne formy wypełniające przestrzeń rozwijają się zgodnie z porządkiem czasowym poszczególnego układu tanecznego i nie są do powtórzenia. Istotne jest przede wszystkim to, aby tancerz nabierał pewności i zaufania do drugiej osoby oraz do własnego ciała. Tancerze dostrajają się do siebie nawzajem, ćwiczą swoją wrażliwość głównie poprzez wyrabianie w sobie zdolności bycia otwartym na partnera.

Warsztat: Improwizacja sceniczna

Warsztat służy zapoznaniu się z narzędziami istotnymi dla improwizacji scenicznej. Najważniejszym warunkiem koniecznym do spełnienia przez tancerza improwizującego jest bycie obecnym w danym momencie. Wszystkie narzędzia, które prowadzący stosuje w swojej pracy, służą temu, aby ową obecność rozwijać. Koncentracja polega na skierowaniu całej energii na jedno zadanie, co sprawia, że nie istnieje nic ważniejszego ponad to, co robi się tu i teraz. Warunkiem istnienia „tu i teraz” jest skierowanie swojej uwagi na zmysły, bo przecież poprzez nie odbieramy sygnały, jakie docierają do nas w danym momencie oraz z ich pomocą wysyłamy informacje. Ujmując rzecz od innej strony, można powiedzieć, że kanały zmysłowe to modalności, w których pojawia się doświadczenie. Obecność „tu i teraz” w improwizacji tańca wspiera angażowanie w kreowanie ruchu zmysłów m.in. słuchu, wzroku, dotyku, proprioreceptywnego zarówno w rozumieniu zdolności oceny ułożenia części własnego ciała względem siebie, jak i względem przestrzeni. Zmysł wspólny jest z jednej strony połączeniem wszystkich zmysłów, zbiorczym zestawieniem wyników, z drugiej strony jest płaszczyzną, na której zmysły mogą próbować się przenikać i wzajemnie naśladować. Zmysły służą byciu w danym momencie, obserwacji tego, co dzieje się wewnątrz i na zewnątrz. Zasadniczo, im więcej poprzez zmysły obserwujemy obszarów, tym bardziej jesteśmy obecni. Improwizacja sceniczna to dla prowadzącego tworzenie przedstawienia w czasie rzeczywistym. Umiejętność obserwowania i korzystania z narzędzi pozwala podejmować decyzje podczas improwizacji, stopniować i różnicować swoje działania, komponować ruch w czasie i przestrzeni, budować tematy, dialogować z muzyką, przestrzenią, pojawiającymi się wrażeniami, emocjami i przeżyciami oraz działaniami partnerów.

***

Katarzyna Bukowska – nauczycielka jogi, techniczka masażystka, założycielka przestrzeni pracy z ciałem „W PEŁNI”.
Jej ścieżka to wielowymiarowa podróż przez praktyki somatyczne, neuroplastyczne i oddechowe – od klasycznej hatha jogi, przez pranajamę, techniki automasażu, neuromobilizację, aż po pracę z dźwiękiem. W swoich działaniach łączy elementy jogi, pracy powięziowej, koncentracji oddechowej oraz muzykoterapii – wykorzystując m.in. wibracje mis tybetańskich i techniki komórkowego harmonizowania ciała poprzez dźwięk.
Jej zajęcia to nie tylko praktyka asan – to subtelna praca z głębokimi warstwami ciała i układu nerwowego, której celem jest odnajdywanie harmonii ruchu, oddechu, świadomości i wibracji.

Poprzez ruch intuicyjny, świadomy dotyk, oddech kierowany intencją oraz terapeutyczną moc dźwięku, wspiera procesy autoregulacji, głębokiego odprężenia i powrotu do pełnej obecności w ciele. Uważa ciało za mądrą, samoregulującą się strukturę, która – kiedy jest wysłuchana – staje się przewodnikiem w stronę wewnętrznej ciszy, regeneracji i wolności. Na co dzień inspiruje ją kontakt z naturą, cykliczność życia oraz czuła obecność we własnym ciele.

Na festiwalu Sfera Ruchu poprowadzi autorskie warsztaty, podczas których praktyka jogi wzbogacona zostanie o elementy automasażu, pracy z mapą ciała w mózgu oraz narzędzia wspierające neuroplastyczność, koncentrację i świadome odprężenie. To zaproszenie do spotkania ze sobą – w pełni.

Poranna joga

Pierwsze zajęcia: wyciszenie układu nerwowego i zwiększenie świadomości ciała poprzez oddech, skan ciała połączony z automasażem. Łagodna praktyka hatha jogi. Podstawowe neuromobilizacje. Integracja ruchu i czucia ciała.

Drugie zajęcia koncentrują się na poprawie mobilności i pracy w dostępnych zakresach. Automasaż – przygotowanie tkanek do większego obciążenia. Praktyka hatha jogi ukierunkowana na utrzymanie stabilnych pozycji. Dynamiczna neuromobilizacja wspierająca zwiększanie zakresu ruchu. Zakres i kontrola w prostych sekwencjach.

Trzecie zajęcia integrują wcześniejszą pracę w dynamicznym i płynnym ruchu. Automasaż – krótsza i zindywidualizowana forma. Hatha joga – sekwencja z rotacjami i zmianą poziomów. Elementy neuromobilizacji są włączone w ruch, zamiast izolowanych ćwiczeń. Praca z oddechem.

Link do formularza zgłoszeniowego na warsztaty: https://forms.gle/eiz1mCtqjq982H4n8

Link do strony internetowej Festiwalu Sfera Ruchu_Toruń http://www.sferaruchutorun.pl/

Facebook: https://www.facebook.com/SferaRuchuTorun

Instagram: https://www.instagram.com/sfera_ruchu_torun/

Wszelkich informacji udzielają organizatorzy festiwalu: sferaruchu@gmail.com, sferaruchuwarsztaty@gmail.com