Gdańsk: Hertz Haus „Hate Haus” – chor. Ramona Nagabczyńska

Hate Haus jest spektaklem, w którym autorka bierze na warsztat temat funkcjonowania w kolektywie. Zarówno krytyka kapitalistyczna, jak i sprzeciw wobec starych patriarchalnych modeli produkcji kulturalnej, opartych na absolutnej władzy artysty – guru (szczególnie mocno promowanych przez polską tradycję teatralną) doprowadziły do tego, że środowiska artystyczne zaczęły gloryfikować pracę kolektywną. Jej atrakcyjność staje się tym silniejsza, im bardziej kompromituje się hierarchia, wokół której – często bezzasadnie – narosło wiele przyległych wartości typu: przemocowość, absolutyzm, brak szacunku do osobistych granic.

Zarówno członkinie zespołu Hertz Haus, jak i choreografka Ramona Nagabczyńska (która od trzynastu lat kolektywnie prowadzi organizację Centrum w Ruchu) na podstawie własnych doświadczeń dochodzą do wniosku, że praca kolektywna rozwiązuje pewne problemy. Jednak zauważają również, że na ich miejscu wyrastają kolejne. Współtworzenie kolektywu zawsze ma charakter eksperymentalny, gdyż nie dysponujemy gotowymi modelami, tak jak w przypadku pracy opartej na systemie hierarchicznym. Każdy kolektyw wypracowuje własny system funkcjonowania, który dodatkowo musi mieć możliwość dostosowywania się do ciągle zmieniających się warunków, celów oraz potrzeb członków. Dany zespół jednocześnie pracuje nad konkretnym projektem oraz na rzecz samostanowienia kolektywu.

To, co wspólne dla budowania kolektywu i pracy nad choreografią, to procesualność. Zarówno kolektyw, jak i proces choreograficzny wydają się żyć własnym życiem, nabierać własnej sprawczości, w którą członkowie i współtwórcy muszą się wsłuchać i wspierać.

Ramonę Nagabczyńską interesuje wydobycie na wierzch partykularnego głosu kolektywu Hertz Haus. Nie tylko poszczególnych członkiń grupy, lecz głosu tworu, któremu nadały życie, kolektywu jakim jest Hertz Haus. Autorka do pracy choreograficznej wykorzystała doświadczenia grupy związane ze współpracą.

Czy w kolektywie każdy głos rzeczywiście ma taką samą wagę? Czy może istnieć terror kolektywności? Gdzie leżą granice kompromisu? Jaka jest relacja między osobistą odpowiedzialnością, a odpowiedzialnością grupową? Jaka jest motywacja do współtworzenia kolektywu?

Artystki zdecydowały się na tytuł Hate Haus będący autotematycznym żartem, gdyż nazwa Hertz Haus (hertz, jako serce) nie zawsze odpowiada ambiwalencji ich uczuć.

Realizacja: 

Choreografia: Ramona Nagabczyńska
Wykonanie: Magdalena Kowala, Natalia Murawska, Joanna Woźna, Anna Zglenicka
Muzyka: Qba Janicki
Reżyseria oświetlenia: Jędrzej Jęcikowski
Produkcja: Stowarzyszenie Córy Kultury
Producentka: Agnieszka Czichy
Współpraca produkcyjna: Centrum w Ruchu, Fundacja Burdąg, Gdański Teatr Szekspirowski, Aste
Grafika: Anna Zglenicka

Bilety: link

Po spektaklu odbędzie się rozmowa z artystkami.

Spektakl dofinansowany przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu własnego Zamówienia Choreograficzne 2024.

Pokaz realizowany dzięki wsparciu finansowemu Miasta Gdańska.

Hertz Haus to zespół założony w 2018 roku przez tancerki i choreografki: Magdalene Kowale, Natalie Murawską, Joanne Woźną i Anne Zglenicką. Artystki tworzą własną estetykę, korzystając z tańca współczesnego, fizycznego, a także z improwizacji oraz działań performatywnych i dążą tym samym do stworzenia własnego języka ruchu. W 2019 roku twórczynie założyły stowarzyszenie Córy Kultury, którego misją jest przybliżanie myśli tanecznej wielu odbiorcom, tworzenie repertuaru oraz programu artystyczno-edukacyjnego.

Nagrody i wyróżnienia:

• Nagroda główna SzekspirOFF 2024 podczas 28. Festiwalu Szekspirowskiego za spektakl To bitch or not to bitch.
• Pierwsza nagroda w ogólnopolskim konkursie na najlepszy spektakl teatru niezależnego The Best Off 2022 za spektakl Unbody.

Ramona Nagabczyńska jest tancerką i choreografką. Edukację artystyczną zdobyła w Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej w Warszawie, w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst we Frankfurcie oraz w London Contemporary Dance School w Londynie, natomiast teoretyczną na Uniwersytecie SWPS oraz Uniwersytecie Warszawskim. Pracuje w Polsce i za granicą.
Do jej prac choreograficznych należą: New (Dis)Order (2012) – wybrany w 2014 do sieci Aerowaves, Re//akumulacja (2012), The Way Things Dinge (2014), pURe (2015), MORE (2017), Networking (2018/19), Części ciała (2019) – również wybrane do sieci Aerowaves, Silenzio! (2021), Le Jeu de Massacre (2021) – wspólnie z Barbarą Kingą Majewską, Błogo (2022), Anonimowi performerzy (2024) oraz Hate Haus (2024) – wspólnie z kolektywem Hertz Haus.
W latach 2015-2019 była artystką międzynarodowej sieci sztuk performatywnych apap Network. W 2021 zdobyła nagrodę za reżyserię spektaklu Silenzio! na festiwalu Boska Komedia. Jest jedną ze współzałożycielek kolektywu Centrum w Ruchu.