Kraków: Teatr KTO „Idziemy bo miejsce do którego należałyśmy przestało istnieć zanim zdążyłyśmy je nazwać” – chor. Andżelika Fafanów, Zofia Żwirblińska

Dzisiejszy świat zalewa fala migracji. Europa od 2015 roku doświadcza kryzysu. Od czasów II wojny światowej nie zanotowano tak dużej ilości wniosków o azyl. Potrzeba przymusowej migracji wciąż wzrasta. Ludzie masowo przenoszą się, przemieszczają, przesiedlają, zarówno z powodów politycznych, jak i społecznych czy środowiskowych. Wokół drogi rozgrywają się największe rozterki tego świata. Kroczenie, chód staje się podstawą bytowania wielu wykluczonych jednostek. W obliczu wyzwań jakie stawiają nam uwikłania społeczno-polityczne, ale także te wewnętrzne, człowiecze szukamy sposobu na poruszenie tematu tego momentu zawieszenia, momentu, w którym człowiek w drodze oddaje się nieustannej, zróżnicowanej rytmicznie i emocjonalnie podróży. Wędruje. Poszukuje. Stara się znaleźć swoje miejsce na ziemi.

Doświadczenie migracji jest doświadczeniem ponadpokoleniowym. Przenoszona postpamięć wiecznego chodu staje się elementem budującym tożsamość współczesnych społeczeństw. Zakotwiczone w realiach XXI wieku chcemy przyjrzeć się tragedii ciała uchodźczego. To opowieść o przywiązaniu, o niemocy odejścia od wewnętrznej, wsobnej tradycji. Odwołując się do tych doświadczeń, próbujemy zrozumieć jakie prawdy pokoleniowe odsłania przed nami współczesny koczownik.

Idzie. Idę. Może chciałabym zostać i uwierzyć, ale muszę chodzić. Chodzenie nie jest moją pasją, bardziej koniecznością i obowiązkiem. Lubię wracać, często myślą jestem, gdzie byłam. Wrócić? — Wara. Pójść? — gdzie? Miałam uwierzyć w odejście, odeszłam. Kazano mi iść. Idę.

 (Piotr Odmieniec Włast Intermezzo)

Realizatorzy:

Koncepcja, choreografia, reżyseria, wykonanie: Andżelika Fafanów, Zofia Żwirblińska

Czas trwania: 45 minut

Bilety: Teatr KTO