Polski Teatr Tańca „Wielkie balety w teatrze tańca” – „Śpiąca królewna”. Grafika: materiały własne organizatora
Polski Teatr Tańca zaprasza na kolejne spotkanie z cyklu Wielkie balety w teatrze tańca, tym razem poświęcone baletowi Śpiąca królewna.
W cyklu Wielkie balety w teatrze tańca Polski Teatr Tańca pokazuje różne oblicza znanych spektakli baletowych, które dzięki nowym wersjom zyskują drugie życie.
Śpiąca królewna to jeden z trzech najsłynniejszych, obok Jeziora łabędziego i Dziadka do orzechów, baletów klasycznych z muzyką Piotra Czajkowskiego i choreografią Mariusa Petipy.
Balet, który w dniu premiery w Teatrze Maryjskim w Petersburgu w 1890 roku odniósł wielki sukces, zapisał się w historii tańca jeszcze z jednego powodu. W przeciwieństwie do wcześniejszego Jeziora łabędziego, na które przeznaczono raczej skromne środki, Śpiąca królewna została wystawiona z ogromnym przepychem, użyciem drogich materiałów (futer, aksamitów, jedwabiu) i wciąż – najczęściej – bywa wystawiana tak, by olśnić rozmachem inscenizacji, bogactwem scenografii, wymyślnymi kostiumami.
W tym kontekście – i oczywiście delektując się tańcem najlepszych tancerzy świata od Teatru Bolszoj po Austalian Ballet – uczestnicy przyjrzą się najurokliwszym scenom Śpiącej królewny, które weszły do kanonu historii tańca. Będą to: pas de deux sześciu Dobrych Wróżek, które w dniu urodzin Śpiącej królewny – Aurory obdarzają ją swoimi cnotami, „różane adagio”, czyli popisy taneczne Aurory we wspólnym tańcu z aż czterema kandydatami do jej ręki oraz korowód bajkowych postaci – Kota w butach i Białej Kotki, Czerwonego Kapturka i Wilka, Niebieskiego Ptaka i Księżniczki Floryny, tańczących na balu weselnym na zakończenie baletu.
Choć wydaje się, że wszyscy znają historię Śpiącej królewny i wiedzą, że kończy się happy endem, ten motyw w historii tańca ulega różnym przetworzeniom i nie wszystkie taneczne wersje baśni kończą się w pełni szczęśliwie. Na finał spotkania uczestnicy porozmawiają więc o spektaklach współczesnych, przełamujących baśniowe schematy – ironicznym Ni fleurs, ni couronnes w choreografii Maurice’a Béjarta (1968) i Śpiącej królewnie w choreografii Matsa Eka (1996), w której tytułowa bohaterka jest zbuntowaną nastolatką uzależnioną od heroiny.
Wstęp na wydarzenie jest wolny.
Więcej informacji: Śpiąca królewna
