Poznań: Teatr Komuna Warszawa „M4G1C BL0W” – chor. Adrianna Kazimierz, Rafał Matusiak, sos k. Osowska, ana szopa, Szymon Tur

 «Siała baba mak, nie wiedziała jak. A dziad wiedział nie powiedział, bo po dopach martwy siedział». Polska, lata 201X. Epidemia Dopalaczy. Główny Inspektorat Sanitarny rapuje o ich szkodliwości a w szkołach w całej Polsce – w formie konkursów – szerzy się nowy nurt poezji antynarkotykowej.

«Na górze róże, na dole trup. Do ceny dopów wliczą ci grób» – cofamy się pamięcią do czasów, kiedy sklepy z dopami wyrastały jak grzyby po deszczu, a papierki po Łamignatach i Cherry Coccolino były stałym elementem krajobrazu ulicy Plebiscytowej w Katowicach. Zapraszamy na Plebi – naszego dawnego mieszkania obok Energy 2000, do sklepu Śmieszne Rzeczy. Historia ulicy i jej mieszkanek, wyłaniająca się z miejskich legend, tripraportów, reportaży, artykułów i tkanki miasta, przerobiona na sumę flashbacków i ruchowych obrazów. W jej centrum ogromny czerwony hasiok – symbol wojny między biernym aparatem władzy stolicy metropolii a handlarzami śmiercią. Postawiony przez prezydenta miasta przed wejściem do sklepu jako zapora mająca zastopować konsumpcję dopów przez głodnych wrażeń kolekcjonerów. W filmie GIS-u o dopalaczach widzimy wywiady z osobami uzależnionymi przeplatane z filmami z imprez klubowych. Nie wprost, ale rejw zostaje sprowadzony do ćpalni. Wchodzimy w polemikę z narracją polskiej polityki antynarkotykowej przekonani, że nocne imprezy w urbexach i czeluściach zatęchłych piwnic to przede wszystkim transowy taniec i muzyka. To wartości Peace Love Unity Respect. To nowy rytuał, który może ocalić ludzkość. Dopalacze rozumiemy jako error w spełnieniu ludzkiej potrzeby doznań transgresyjnych.

– mówią twórcy spektaklu.

Widzowie są zaproszeni do zanurzenia się w psychodelicznym krajobrazie rejwu, mrocznej ekstazy, pulsujących ciał, komiksowej szarej strefy absurdu. Forma ruchowa czerpie ze stylów klubowych takich jak hakken, jumpstyle, hardstyle. Przepuszczona przez ciała osób szkolonych w technice tańca współczesnego, tworzy energiczną mieszankę skrajnych dynamik prowadzących do niepohamowanych uwolnień i wybuchów. Widzowie są zaproszeni do zmysłowego odbierania świata, który nie jest nastawiony na zrozumienie i wyrabianie opinii.

Artyści traktują proces twórczy jako akt wspólnego myślenia, wymiany, improwizacji zarówno w chaosie jak i strukturze. Z naciskiem na inkluzywność i demokratyczność. Nie interesuje ich celebracja geniuszu, ale twórcza praca z ciałem, pamięcią i ich ograniczeniami. Chcą stworzyć sobie warunki pracy, których potrzebują, a których nie doświadczyli w systemowej edukacji.

Realizatorzy:

Choreografia: Adrianna Kazimierz, Rafał Matusiak, sos k. Osowska, ana szopa, Szymon Tur
Muzyka: Julek Ploski
Kostiumy: Marta Szypulska
Wizualizacje: Okime Emiko
Dramaturgia: Teresa Fazan

29 lipca wystąpią: Adrianna Kazimierz, Rafał Matusiak, sos k. osowska, Szymon Tur

Premiera odbyła się 15 listopada 2024 dzięki dofinansowaniu Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy w ramach projektu Komuna Warszawa – Społeczna Instytucja Kultury.

Partnerem spektaklu jest Społeczna Inicjatywa Narkopolityki – organizacja non profit działająca na rzecz polityki narkotykowej opartej na faktach i prawach człowieka.