Warszawa: Teatr Tańca Zawirowania „Wieczór krótkich form”

Sometimes I Hear My Voice – to ruchowa próba wyzwolenia kobiecego ciała z kategorii estetycznych, kontekstów narracyjnych i legislacyjnych narzucanych przez męskie spojrzenie – wciąż dominujące w sztukach plastycznych, kulturze, popkulturze i życiu społecznym. To również osobista opowieść o walce o prawo do sprawczości oraz akceptacji i miłości do własnego ciała, bez względu na stopień sprawności i walory wizualne.

Choreografia: Ola Komarnicka, Julia Buczynska
Kreacja i wykonanie: Julia Buczynska

Nie miejsce, lecz stan – choreografia staje się w tutaj procesem tworzenia nowych dróg w wewnętrznej konstrukcji. Przybliża do osiągnięcia poczucia bezpieczeństwa. Jest nieustanną próbą odbudowywania zatartych czy też nigdy niewytworzonych połączeń. Ponawiana – za każdym razem odkrywa nowe spojrzenie na otaczającą rzeczywistość, możliwości i potencjały. Spektakl zaprasza widzów do doświadczania siebie w obserwowanym ruchu.

Choreografia i wykonanie: Agnieszka Sikorska

Verbum Corpus – Maurice Merleau-Ponty uważał, że nasze postrzeganie świata i komunikacja z nim są zawsze ściśle związane z przestrzenią, w której się znajdujemy oraz z naszym ciałem. Bohaterka, której trudność w wyrażeniu siebie jest tematem spektaklu, stara się odnaleźć sposób, by mówić i być zrozumianą. Stajje w obliczu wyzwania, zarówno zewnętrznego, jak i wewnętrznego, i podejmuje decyzję o dokonaniu zmiany. Merleau-Ponty twierdził, że nasza egzystencja jest nierozerwalnie związana z tym, jak jesteśmy osadzeni w świecie – w nawiązaniu do tej myśli performerka poszukuje przestrzeni, w której jej ciało i język mogą współistnieć w harmonii. To osobista droga do przełamania ciszy i oddania głosu temu, co wcześniej pozostawało niewypowiedziane.

Choreografia: Jakub Mędrzycki
Wykonanie: Vita Vaskiv

Performance Dream – praca odwołuje się do przeżyć związanych z marzeniami sennymi i tą częścią świadomości, która pojawia się na pograniczu jawy i snu. Nakładają się tu dwie rzeczywistości: jedna – ta, która podlega realności snu i bezwładu. Druga – ta, która oddaje to, co znajduje się w wyobrażeniach i marzeniach, i pośrednio kieruje ciałem. Jest to taniec, który próbuje się wyzwolić z ograniczeń sennych, ale jednocześnie podlega jego wymogom, przez co może nawet staje się prawdziwszy od rzeczywistości. To ruch, który jest mostem pomiędzy dwoma światami i czerpie z obu, i który tworzy coś nadrealnego.

Choreografia i wykonanie: Aleksandra Jarząbek

Więcej informacji: Wieczór krótkich form w Teatrze Tańca Zawirowania