Wrocław: 20. edycja Mandala Performance Festival – dzień 1.

20. edycja Mandala Performance Festival  Wrocław
25 czerwca (czwartek)
g. 18.00

• Retrospektywna wystawa fotografii poświęcona festiwalowi – Mandala 20 lat Autorzy zdjęć: Kazimierz Ździebło, Magdalena Cydzik, Grzegorz Stadnik, Marek Koprowski
• Wydarzenie towarzyszące:
  Duet Gloria i Aleksander – w swoim repertuarze łączą znane i lubiane utwory latynoskie wykonawców takich jak m.in. Buena Vista Social Club, Natalia Oreiro czy Mercedes Sosa w akustycznych aranżacjach.

Program wieczoru w Centrum na Przedmieściu:
g. 19.00

• Amour improvisé – Radek Folga

Solo butoh zanurzone w przestrzeni między pragnieniem a pustką. To medytacja ciała nad tym, co rodzi się z wewnętrznych obrazów i nad tym, co pozostaje, gdy obraz przestaje podtrzymywać istnienie.

Radek Folga – Tancerz i performer tańca butoh. Taniec traktuje jako środek ekspresji, praktykę obecności oraz drogę do autorefleksji, czerpiąc także z doświadczenia medytacji i pracy z ciałem.

• Improwizacja – Duet Maciej Trąbka, Lena Dominiczak

Maciej Trąbka – z wykształcenia tancerz, religioznawca zafascynowany tańcem w rytuałach i religiach świata. Swoje doświadczenie sceniczne budował m.in. w Gliwickim Teatrze Muzycznym, Operze Krakowskiej, Teatrze Wielkim w Łodzi, Teatrze A, Art Color Ballet, Operze Śląskiej oraz jako artysta ze spalonego teatru Victoria. Obecnie najbliższa jest mu kontakt improwizacja – wolność i piękno spektaklu, który rodzi się na żywo, tylko w tej jednej, ulotnej chwili.

Lena Dominiczak – pasjonatka tańca współczesnego oraz kontakt improwizacji, joginka i italianistka. Uczestniczyła w licznych warsztatach i projektach tanecznych, wystąpiła między innymi w teledysku do utworu Marii Sol Nic nie powiem oraz w So Far Biopsy O Boutique. Eksperymentuje łącząc swoje doświadczenia taneczne z praktyką oraz nauczaniem jogi.

• Mięso-akt zerowy – Jakub Samogranicki

Praca dotyczy ciała w przemyśle mięsnym. Ścieżka dźwiękowa częściowo pochodzi z nagrań dokumentujących realia rzeźni, a materiał ruchowy został zaczerpnięty z obserwacji zwierząt funkcjonujących w systemie przemysłowym. Ciało zostaje sprowadzone do czysto biologicznej funkcji, a jego śmierć pozbawiona jest zarówno symbolicznych, jak i duchowych znaczeń.

Jakub Samogranicki – student Akademii Teatralnej, wydział teatru tańca w Bytomiu. Laureat Solo Duo Dance w Teatrze Rozbark w Bytomiu – edycja polska 2026.

• Ekstasis ἔκστασις – Sylwia Hanff

Myślę też, że nie ma sensu szczególnego opisywać, jak zostałem ukrzyżowany, jak bardzo było to realne i jak strasznie bolało; jak najdosłowniej umierałem i zmartwychwstawałem kilkakrotnie; jak mówiłem głosami różnych ludzi, jak dwa razy zaniemówiłem, jak bardzo było to realne, jak zostałem podzielony na lewą i prawą stronę, jak bardzo to bolało, jak zamieniłem się w pół-kobietę i pół-mężczyznę, jak bardzo było to realne, jak rozmawiałem z kimś potężnym, niesłychanie potężnym i inteligentnym, jak błagałem go o niemotę, gdy już nie mogłem mówić z nim, choć było to euforyczne, jak błagałem go by mnie zabił, jak pomagał mi umrzeć, „manipulując” oddechem moim, ustami, dziurkami od nosa, uszu i tak dalej, wydaje mi się, że bez końca, ale przecież z końcem, bo teraz tego nie przeżywam.

– tak E. Stachura opisał swoje w Pogodzić się ze światem

Leszek Kolankiewicz porównał Stachurę z takimi postaciami jak Artaud, Nietzsche i Niżyński – twórcami, którzy doświadczyli konfrontacji z Archetypem i tę konfrontację przegrali. Z jakim Archetypem spotkał się Stachura?

Chciał żyć ekstatycznie, a ekstaza była dla niego stanem „płonięcia” w poszukiwaniu bezpośredniego doświadczenia życia tu i teraz, wytężonego świadomego bycia. To najwyższa intensywność istnienia, która olśniewa, ale może też oślepiać. Ekstaza to wyjście poza siebie. W dziele Fabula rasa dążenie do Prawdziwego Życia przybiera formę radykalnego przekroczenia „ja” na rzecz „człowieka-nikt”, przejścia od „ja” do „jest”. Ekstaza istnienia:

Cały ogień. Bo dla człowieka-nikt wszystko jest jednym i człowiek-nikt jest tym wszystkim. Jest życiem. Jest ogniem.

Ekstaza nie jest chwilowym uniesieniem ani intensywną przyjemnością. To archetypowa siła psychiki, która przywraca nas do źródła życia.

– pisze jungowski analityk Robert Alex Jonson w swojej książce pt. Ekstaza. Opisuje w niej spotkanie z jednym z najbardziej tajemniczych archetypów ludzkiej psychiki: Dionizosem. To jeden z najpotężniejszych archetypów transformacji świadomości.

Rzym zakazał dionizyjskich misteriów, bo zagrażały ustanowionemu porządkowi. Współczesna kultura, ukształtowana przez tradycję judeochrześcijańską, ascetyczną i wrogą wobec ciała, materii i zmysłowości, a także przez nowożytny paradygmat gloryfikujący intelekt jako główne narzędzie poznania, zdegradowała ekstazę do rangi bezwartościowego szału. Jesteśmy odcięci od ciała, od świata, od pierwotnej żywotności, od kosmicznej jedności istnienia.

W tym świetle los Stachury jawi się jako świadectwo choroby naszej cywilizacji i dramat człowieka, który podjął próbę doświadczenia tego, co w jego własnej kulturze zostało wyparte, lecz nie znalazł dla tego doświadczenia bezpiecznej formy integracji.

Czy my powinniśmy przeżyć spotkanie z tym Archetypem?

Czym naprawdę było to pęknięcie w życiopisaniu Stachury? Prowadzony przez jakąś kosmiczną siłę, której głos zdawał się do niego przemawiać, wpadł pod jadący elektrowóz. Stracił cztery palce prawej dłoni. Zyta – jego była żona (która wcześniej odeszła od niego, by nie dać się wciągnąć w niszczącą otchłań jego doświadczenia) była gotowa oddać mu dwa własne palce.

Z tej opowieści o jego ekstatycznym życiu wyłania się pytanie: czy oddałbyś / oddałabyś komuś swoje dwa palce?

Alexandere Yterce, jest osobę, której twórczyni zadedykowała Ekstasis.

Taniec Ekstasis powstał dzięki stypendium z Funduszu Popierania Twórczości Stowarzyszenia Autorów ZAiKS.

Realizatorzy:

Koncepcja, reżyseria, choreografia, design, wykonanie: Sylwia Hanff
Muzyka: Alexandre Yterce
Video: Damian Żak

Sylwia Hanff – magister filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, pionierka i najbardziej rozpoznawalna polska tancerka butoh, reżyserka, choreografka, menadżerka kultury oraz kuratorka projektów artystycznych, edukacyjnych i społeczno-kulturalnych. Od 30 lat jest obecna na scenie, wystąpiła w niemal 50 spektaklach teatrów instytucjonalnych i niezależnych. Od 2002 roku prowadzi Limen Butoh (teatr), w którym stworzyła 30 autorskich spektakli solowych i zespołowych oraz wiele etiud i improwizacji. Występuje w Polsce i za granicą (USA, Japonia, Francja, Włochy, Holandia, Austria, Bułgaria, Norwegia, Niemcy, Łotwa). Była aktorką Warszawskiego Teatru Pantomimy oraz Teatru Żydowskiego w Warszawie. Przez 10 lat współpracowała z Teatrem Narodowym i Operą Narodową. Od 24 lat prowadzi współpracę międzynarodową, organizuje wydarzenia artystyczne, a także zaprasza zagranicznych artystów do udziału w swoich projektach. Stworzyła Butohpolis –Międzynarodowy Festiwal Sztuki Butoh, którego jest kuratorką i Dyrektorką Artystyczną. Sylwia Hanff jest stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zajmuje się filozofią sztuk performatywnych i antropologią teatru.

Alexandre Ytrece – to muzyk, malarz, fotograf, poeta, aktor oraz twórca filmów. Jest niezależnym kompozytorem, dla którego muzyka nie jest obszarem odizolowanym od rzeczywistości, ale jednym z podstawowych środków odnawiania świadomości. Mieszka i tworzy we Francji.

Damian Żak – projektant animacji 2D i 3D, absolwent kierunku projektowanie graficzne na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Jego praktyka artystyczna i projektowa koncentruje się na poszukiwaniu innowacyjnych form wizualnych poprzez fuzję analogowych i cyfrowych technik animacji 3D. Charakterystyczne dla jego warsztatu jest płynne przechodzenie między nieprzewidywalnością eksperymentu a rygorem świadomego projektowania.

Wstęp jest wolny. Rezerwacja miejsc: atutysztuki@gmail.com

Organizator: stowarzyszenie JEST CZŁOWIEK
Kuratorzy: Adam Kamiński, Maciej Sado
Partnerzy: Dolnośląska Federacja Organizacji Pozarządowych, Centrum na Przedmieściu, Teatr Układ Formalny, Teatr Dialogu, Pawilon Czterech Kopuł Oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Teatr Czterech

Festiwal współfinansowany jest ze środków finansowych otrzymanych od Gminy Wrocław

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.