Wrocław: 20. edycja Mandala Performance Festival – dzień 6.

20. edycja Mandala Performance Festival
30 czerwca (wtorek)
g. 18.00

• Da capo al fine – solo butoh – Ola Zalejko

Da capo al fine to w notacji muzycznej polecenie powtórzenia utworu od początku do końca. Metaforycznie zwrot ten oznacza powrót do punktu wyjścia – być może z nadzieją na znalezienie innego zakończenia. Czy jednak w tym nieustannym cyklu wszystko musi się powtarzać? Może zmiana, której pragnę, ma swoje źródło we mnie i tylko tam może się rozpocząć?

• Euphoria – Angel Dream

Nowa odsłona pracy artystki znanej z tryptyku Kiedyś jeszcze będziemy szczęśliwi.

Klatka nie ma prętów.
Zbudowana jest z pytań:
czy wypada,
czy wolno,
czy jesteś wystarczający.

Euphoria podejmuje temat uwewnętrznionych mechanizmów kontroli i ograniczenia. Punkt wyjścia stanowi figura klatki – nie jako struktury fizycznej, lecz jako konstruktu zbudowanego z języka, spojrzeń i społecznych norm, które stopniowo ulegają internalizacji w ciele.

Ruch performera ujawnia napięcie pomiędzy impulsem wolności a zatrzymaniem, pomiędzy potrzebą ekspresji a lękiem przed oceną. Choreografia rozwija się jako proces rozpoznawania i konfrontowania tych wewnętrznych barier, które choć przyswojone działają jak realne ograniczenia.

Jednocześnie praca otwiera przestrzeń powrotu do doświadczenia pierwotnej sprawczości. W warstwie dramaturgicznej pojawia się ślad dziecięcej obecności – pamięci ciała sprzed momentu uwewnętrznienia norm i wstydu.

Euphoria nie jest tu stanem ekstazy, lecz chwilowym prześwitem, możliwością odzyskania kontaktu z tym, co autentyczne i nieskrępowane.

• Deus ex machina – Marek Zadłużny, Radosław Bajon

Deus ex machina to choreografia solowa, która podejmuje refleksję nad napięciem pomiędzy porządkiem natury a wytworami kultury współczesnej, ze szczególnym uwzględnieniem nowych mediów, rzeczywistości cyfrowej i sztucznej inteligencji.

Ciało performerki funkcjonuje tu jako pole ścierania się dwóch logik: precyzyjnej, niemal algorytmicznej organizacji ruchu oraz powracającego, niepokojącego impulsu archetypicznej natury. Struktura choreograficzna budowana jest poprzez powtórzenia, zakłócenia i pęknięcia, które destabilizują pozorną kontrolę i odsłaniają to, co pierwotne, nieoswojone i nie w pełni poddane kulturowej obróbce. Tytułowe „deus ex machina” przestaje być tu rozwiązaniem dramaturgicznym, a staje się figurą napięcia, pytaniem o to, czy współczesne „maszyny” (technologie, systemy, algorytmy) pełnią dziś rolę nowych demiurgów, czy też jedynie maskują nieusuwalną obecność natury jako siły pierwotnej i nadrzędnej.

Realizatorzy:

Wykonanie Kornela Odziemkowska
Choreografia: Marek Zadłużny, Radosław Bajon

• Love Drug – Piotr Mateusz Wach

Najnowszy performans Piotra Mateusza Wacha to hybryda obrazu, dźwięku i słowa –balansująca pomiędzy formą video, audiobookiem, czytaniem performatywnym i instalacją. Love Drug zabiera widza w intymną podróż po meandrach ruminującego umysłu, w którym doświadczenie odrzucenia działa niczym toksyna. Trucizna ta przenika nie tylko ciało, lecz również wewnętrzny kosmos bohatera/narratora, prowadząc do wizji mrocznej, apokaliptycznej rzeczywistości. Love Drug działa jak narkotyk, który spowalnia percepcję, wystawia uwagę odbiorcy na próbę i zaprasza do zanurzenia się w rytmie słowa i muzyki.

Projekt powstał we współpracy z Igą Gańczarczyk, sprawującą opiekę artystyczną nad tekstem oraz Michałem Smajdorem, autorem muzyki. Love Drug jest próbą uchwycenia stanu, w którym osobista rana staje się filtrem dla całego świata – i pyta, czy z zatrutego doświadczenia może wyłonić się nowa forma obecności.

Piotr Mateusz Wach – student IV roku reżyserii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Absolwent Wydziału Teatru Tańca AST w Bytomiu (2015) oraz Letniej Międzynarodowej Akademii Sztuk Pięknych i Mediów w Wenecji (kierunek choreografia i performanse – 2017). Obecnie wykładowca przedmiotu Performance na Wydziale Teatru Tańca AST w Bytomiu. Były tancerz Teatru Rozbark (2015–2017). Pracował jako aktor, performer i choreograf w Polsce i za granicą. Jako reżyser debiutował w 2025 roku spektaklem Sodoma w Teatrze Nowym Proxima w ramach 18. edycji Festiwalu Boska Komedia w Krakowie. Piotr Mateusz Wach jest laureatem Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kategorii Teatr w 2026 roku. Tworzy teatr na przecięciu performansu, choreografii i radykalnych strategii dramaturgicznych. Jego zainteresowania oscylują wokół intermedialności sztuki, autonomii języka i wielopoziomowych konstrukcji dramaturgicznych. Tematycznie krąży wokół irracjonalności i brutalności egzystencji ludzkiej. Ma obsesję detalu. Lubi niejednoznaczność w twórczości, jak błądzenie między jawą a snem czy między autobiografią a autofikcją.

Centrum na Przedmieściu
ul. Prądzyńskiego 39A
50-433 Wrocław

wstęp wolny/ obowiązkowa rezerwacja miejsc: atutysztuki@gmail.com

g. 20.30

Nigdy nie wiadomo, czem kogo zadowolić można – Teatr Czterech

Ciało wygłaszające,
ciało przemawiające,
ciało manifestujące,
ciało zwierzające się.

Performans w Muzeum Sztuki Współczesnej rozpisany na 4 sceny. 4 kondycje ciał, 4 języki, 4 formy. Najsilniej kształtujące spektakl konteksty to przestrzeń Pawilonu Czterech Kopuł, obiekty sztuki i teksty literackie.

Performerzy Teatru Czterech sprawdzają, jak język kształtuje ciało, jak kształtuje je wizualność, a jak przestrzeń. Jak ciało transformuje, przyobleka się w mundurki form i co się z nim dzieje, gdy forma się kończy? Z czym zostaje? Z czym pozostawia widza? W co się ubiera, a co odciska na nim ślady? Jak ciało reaguje na bycie opisywanym, rysowanym, zapisywanym? Jakie jest, gdy manifestuje w sprawie, a jakie, gdy we własnym imieniu?

O nadążaniu ciała za systemem, za regulaminem, za nowomową, za manifestem, wreszcie o „rozebraniu” do szczerości listu.

Po stronie wizualności:
Stanisław Ignacy Witkiewicz – portrety,
Aleksander Kobzdej – Podaj cegłę,
Grupa Luxus – Strażnicy,
Alina Szapocznikow – rzeźby.

Po stronie przestrzeni:
White cube.

Po stronie języka:
Regulamin, przemówienie, manifest, list.

Po stronie odpowiadającego:
Ciało.

Początkiem i naturalną częścią spektaklu jest oprowadzanie reżyserskie po fragmentach wystawy.

Realizatorzy: 

Koncept, reżyseria: Justyna Oleksy oraz kreacja zbiorowa
Performują: Monika Ćma, Elżbieta Dudź, Maja Kubalańca, Maciej Makosch, Katarzyna Mazurkiewicz, Ariel Piejko, Magdalena Sztylińska, Krzysztof Sztyliński, Lesław Zamaro
Muzyka na żywo: Transystor
Choreografia: Magdalena Górnicka-Jottard
Kostiumy: Wojtek Grabałowski

Oświetlenie, wsparcie produkcyjne: Maciek Wiśniewski

Tytuł spektaklu jest cytatem z Regulaminu Firmy Portretowej Stanisława Ignacego Witkiewicza

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej – Oddział Muzeum Narodowego we Wrocławiu
ul. Wystawowa 1

Wstęp jest wolny.

Organizator: stowarzyszenie JEST CZŁOWIEK
Kuratorzy: Adam Kamiński, Maciej Sado

Festiwal współfinansowany jest przez Miasto Wrocław.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.