Wrocław: Klub Muzyki i Literatury – premiera książki Krzysztofa Veneda Szwai

Książka wydała Oficyna Wydawnicza „Akwedukt” – Klubu Muzyki i Literatury we Wrocławiu.

Niniejszy tom wspomnień teatralnych Krzysztofa Szwai zapisanych w postaci odważnej rozmowy z samym sobą zapewne nieprzypadkowo ukazuje się w 70-lecie istnienia Wrocławskiego Teatru Pantomimy będącego opus vitae Henryka Tomaszewskiego. To książka wyjątkowa pod wieloma względami. Po pierwsze – uwagę zwraca forma nie tak często spotykanego w zapisach autobiograficznych dialogu wewnętrznego. Po wtóre – jest to jeden z niewielu głosów, który ujawnia nieznane dotąd fakty i epizody z historii tej sceny, pracy nad spektaklami i rolami, nie tylko związanymi bezpośrednio z wrocławskim okresem pracy autora, ale też jego emigracyjnymi losami. Ciekawskim pozwala zajrzeć za kulisy, badaczom i teatrologom daje niepowtarzalną szansę poznania aktorskiego spojrzenia na pracę z mistrzem Henrykiem Tomaszewskim. […] Ogromnym walorem niniejszej pozycji jest także zebrana i opisana przez Krzysztofa Szwaję ikonografia ze spektakli i prób scenicznych.

Fragment noty pochodzącej od wydawcy

Krzysztof Vened Szwaja – aktor-mim we Wrocławskim Teatrze Pantomimy w latach 70. i 80. XX wieku. Jego ulubioną rolą była podwójna postać Gościa i Dionizosa w przedstawieniu Przyjeżdżam jutro. Kiedy ogłoszono stan wojenny w Polsce, przebywał na występach z zespołem Pantomimy w Niemczech Zachodnich. Z powodów politycznych nie chciał wrócić do kraju i został na Zachodzie. Najpierw osiadł w Berlinie Zachodnim, gdzie uczył pantomimy w Transformtheater, ale też założył własny teatr ruchu Impuls. W 1984 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie odbudował swoją karierę. Uczył aktorstwa i ruchu scenicznego. Reżyserował i pisał sztuki teatralne. Jest autorem podręcznika aktorskiego In Character. Z czasem coraz bardziej skłania się ku teatrowi znaczenia. Jego filozofia skrystalizowała się w esejach: Manifest teatralny starego człowieka i Teatr Ego-Sferyczny. Uważa, że we współczesnej/postmodernistycznej kulturze znaczenie teatru zostało zrelatywizowane, wypaczone, czy też utracone, i należy je przywrócić lub odnaleźć na nowo.

Robert Gawłowski – absolwent wrocławskiej polonistyki, poeta, prozaik, krytyk literacki, dramaturg, scenarzysta, autor audycji i słuchowisk radiowych, w przeszłości związany z Polskim Radiem we Wrocławiu. Debiutował jako poeta w 1977 roku. Opublikował zbiory wierszy: Nie ukrywajmy tego szaleństwa, Ograniczony wybór, Marko Polo szuka nowej drogi, Marko Polo, Podróż chroniczna, Georg – ostatnie chwile, ostatnie błyski, Pył, Dotknięcie, Wieża wiatrów, Życie wieczne, Peregryn, Boskie światło / Göttliches Licht / Božské světlo, Otium i inne wiersze rzymskie. Autor sztuki teatralnej o Edycie Stein Droga w ciemności i zbioru opowiadań Pan Świat. Laureat nagród: im. Stanisława Wyspiańskiego, Fundacji Kultury oraz Feniks. W 2025 roku otrzymał Wrocławską Nagrodę Artystyczną w dziedzinie literatury za tom Boskie światło.

Stanisław Melski – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser. Absolwent Studium Aktorskiego przy Teatrze Polskim we Wrocławiu. Związany z Teatrem Polskim we Wrocławiu od 1 września 1981 roku. W marcu 2008 roku na podstawie przedstawienia Tango Sławomira Mrożka złożył egzamin reżyserski w Warszawie i uzyskał tytuł reżysera teatralnego. Od roku 1990 do 2017 z żoną Grażyną prowadził Teatr Dziesiątka w X LO we Wrocławiu, w którym wyreżyserował 75 spektakli. Autor pięciu tomików poezji: Wiązanki i wieńce, Uciekaj z miasta, Pyłki, płatki, kolce, Stasiu, proszę kup…, Pater Noster qui es (wydanie I 2025, wydanie II 2026).

Wstęp wolny
Transmisja: YouTube