Wrocław: Paulina Pawłowska „Wink”

Czy zasadne jest pytanie, kto pierwszy rzuca spojrzenie? Czy wiadomo, w którą stronę pada wzrok? A jeśli nie – to kto właściwie performuje? Widz, który patrzy? Widz, który staje się oglądanym? Scena, która patrzy? Scena, która jest oglądana?

Cytat z notatek artystki, reżyserki spektaklu, Pauliny Pawłowskiej.

Spektakl Wink to debiut Pauliny Pawłowskiej, będący zwieńczeniem jej dotychczasowej praktyki choreograficznej. Tematyka spektaklu dotyczy relacji zachodzących między spojrzeniem, seksualnością i władzą.

Choreografia, rozwijana w dialogu między działaniami ruchowym Pawłowskiej i dwóch performerek – Jessyci R. Hauser i Katarzyny Salinger, kreuje tymczasowe, wielopodmiotowe ciało, które stopniowo przechwytuje spojrzenia ciekawskich obserwatorów / obserwatorek, i zwraca je ku nim samym.

Wink – mrugnięcie, puszczenie oka – uwodzi niedopowiedzeniem. Może się za nim kryć zarówno zalotny gest, jak i odrażający sekret.

W spektaklu organem władzy jest oko, a narzędziem – spojrzenie. Osoba, która patrzy, staje się podmiotem, a obserwowany obiekt zamienia się w przedmiot. Wink opiera się na tej dynamice i przyspiesza aż do momentu, w którym pojęcia migotliwie zamieniają się miejscami, formują, by następnie rozpaść się w rozbłyskach światła. Patrzenie przestaje być neutralnym aktem. Ciała wzajemnie kształtują się wzrokiem, także ich skóra staje się organem patrzenia. Snują swoją opowieść z osobistych pragnień i marzeń sennych.

Według Lacana, ego jest symbolicznie powoływane do życia w chwili, gdy człowiek rozpoznaje swoje odbicie w lustrze – określa to, co nim jest, a zarazem to, czym nie jest. „Ja” – narracyjna fikcja wyrastająca z percepcji ciała – staje się nieuchwytnym podmiotem w osobliwym tańcu.

Spektakl Wink tworzą szorstkie dźwięki, stroboskopowe światła i zginające się ciała. Choreografia rozwija się na styku tańca i erotyki, tam, gdzie poza zasięgiem normatywnego spojrzenia ożywają odmienne strategie performowania seksualności, w różnym stopniu aktywowane autofikcją. Wśród świetlnych kolumnad ujrzymy sceny z klubów ze striptizem, ballroomowych kategorii Sex Siren czy przestrzeni BDSM. Wink przejmuje od nich impuls, tworząc własny, nieustannie przeobrażający się ruchowy pejzaż.

BDSM w spektaklu staje się nie tyle tematem, co metodologią osadzoną w szerszym kontekście społeczno-politycznym. Praktyki te umożliwiają eksplorację władzy i seksualności w bezpieczniej, konsensualnej przestrzeni. Podobnie Wink stwarza warunki dla choreograficznego gestu wywrócenia ustalonego porządku relacji: władza – wzrok – seksualność.

Wink zachęca do porzucenia binarnej logiki rozróżniającej świat widzialny (odsłonięty) i niewidzialny (zasłonięty). Ciała, wprawione w ruch przez opresyjną władzę, nieustannie materializują się i dematerializują, wyślizgują spojrzeniu i załamują pod jego ciężarem. Pawłowska bada strategie kreowania podmiotowości i zaprasza do współtworzenia chwili uwodzicielsko nieuchwytnej, drgającej niczym powieka.

Realizatorzy:

Koncept, choreografia, performans: Paulina Pawłowska
Kreacja i performans: Jessyca R. Hauser, Katarzyna Salinger
Wsparcie dramaturgiczne, koordynacja intymności: Frida Giulia Franceschini
Współpraca reżyserska: Klaudia Szott
Muzyka: digital data
Reżyseria światła: FE
Identyfikacja wizualna: Gedvile Tamosiunaite
Tekst kuratorski: Stefa Gosiewsk
Plakat: Mateusz Otulak
Paznokcie: Camilla Inge Volbert
Produkcja: Kolektyw Artystycznych Form Eksperymentalnych (KAFE)
Wsparcie: Callie’s Berlin, WHOISPOLA Gallery, Centrum w Ruchu, Fundacja Burdąg

Więcej informacji: Instytut im. Jerzego Grotowskiego

Bilety: Bilety – Instytut im. Jerzego Grotowskiego: Tickets

Premiera spektaklu jest dofinansowana przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu własnego Zamówienia Choreograficzne  2025, finansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego