„Corpus Delicti” – chor. Alessandra Cristiani. Fot. Alberto Canu
Instytut im. Jerzego Grotowskiego zaprasza na spektakl Corpus Delicti, który odbędzie się w ramach przeglądu Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych, organizowanego pod nazwą Żyjemy w czasach podłych.
Spektakl Corpus Delicti jest pierwszą częścią cyklu performatywnego Alessandry Cristiani pt. Trylogia. Każda część cyklu jest inspirowana twórczością innego artysty, kolejno: Egona Schielego, Francisa Bacona i Auguste’a Rodina.
Cielesne szkice Egona Schielego przynoszą uczucie czegoś aktualnego i namacalnego: są materialnym echem obecności, milczącej lub całkowicie niemej. Już przy pierwszym spojrzeniu pojawia się wrażenie, że coś zostało odciśnięte w materii niczym archaiczna pieczęć. Ciało wydaje się upozowane na zawsze: uchwycone w spazmie lub powstrzymywane przez przebłysk intuicji. Jest albo zbyt ciasne, albo zbyt duże, lecz zawsze jakby nie mieściło niezmierzonej jaźni. Zawieszone w stanach przed, po, w międzyczasie.
Trzeba wysadzić w powietrze złotą proporcję i pozwolić, by wydarzyło się coś bezwstydnego.
Ciało: duchowa materia, zagadka, nieskończony ogrom. To niewygodne zamieszkiwanie, ponieważ nie rozpoznajemy już jego kartezjańskich osi, ani tej dostojnej, banalnej, należącej do profanum siły bycia jedynie ciałem, emanacją ciał. Nadszedł czas na przeformułowanie znaczenia ciała, dotarcie do błędów, egzorcyzmowanie istoty ludzkiej takiej, jaką jest. Poszukuję przemieszczenia, które przynosi inne odczucia, karmi utopię nowego języka ciała.
– Alessandra Cristian
Realizatorzy:
Pomysł i wykonanie: Alessandra Cristiani
Muzyka i dźwięk: Gianluca Misiti
Światło: Gianni Staropoli i Livia Caputo
Produkcja: PinDoc
Koprodukcja: Teatro Akropolis przy wsparciu MiC, Regione Siciliana
Premiera: listopad 2019
Alessandra Cristiani jest włoską tancerką i performerką, związaną z zespołem tanecznym Habillé d’eau Silvii Rampelli. Jako solistka od lat 90. eksploruje obszary metody i założeń filozofii „białego butō”, sformułowanych przez japońskiego tancerza Masaki Iwana. Jej praca artystyczna skupia się na osobistej identyfikacji tematów i aspektów cielesnych egzystencji, które w toku codziennej praktyki życiowej stają się przesłanką do wykonywania tańców performatywnych – „dzieł bycia”.
