Search results for the phrase:

Filtering

all

23.05.2017 Magdalena Zamorska

Witajcie w IX Musicalu (wybrane spektakle PPT 2017)

Spektakle zaprezentowane podczas Polskiej Platformy Tańca 2017 były bardzo zróżnicowane pod względem problematyzowanych zagadnień, użytych środków, a także sposobów angażowania uwagi widzów i manipulowania ich emocjami. Witajcie/Welcome Aurory Lubos to pierwszy ze spektakli prezentowanych 2 kwietnia , zaangażowany społecznie i skonstruowany tak, by w najwyższym stopniu poruszyć widza emocjonalnie. Podobnie jak w innych pracach solowych, artystka podejmuje tu trud inscenizacji jednostkowego dramatu, który wydarza się nawet nie tyle niezauważony, co ukryty w cieniu sporów politycznych, debat medialnych oraz manifestacji ideologicznych, a przede wszystkim przysłonięty jest grubą materią uproszczeń i generalizacji.

16.05.2013 Magdalena Zamorska

Po okręgu Mandali, czyli polscy artyści w podróży. IX Mandala Performance Festival we Wrocławiu

 Zaproszeni artyści zaproponowali publiczności szereg performansów (głównie tanecznych), w których łączyli rozmaite strategie obecności scenicznej z eksperymentem w zakresie tematów i obrazów wpisywanych w ciało lub z niego wyczytywanych.  Tytułowa formuła performance festival pozwala włączyć do festiwalowego programu produkcje i działania obejmujące szeroko rozumiany performans, w tym taniec współczesny, eksperymentalnie problematyzujący status dzieła oraz relację performer-widz.

16.07.2012 Magdalena Zamorska

Polskie odsłony butō (część II)

Formalna edukacja w zakresie tańca zachodniego (mam tu na myśli zarówno taniec klasyczny, balet, jak i taniec współczesny) nie jest obowiązkowym elementem drogi rozwoju artystycznego tancerzy butō. Natomiast wszyscy butōcy praktykowali wcześniej tzw. bodymind practices (praktyki psychosomatyczne) – praktyki, w których aktywność jest zawsze jednocześnie i cielesna, i mentalna, więc i samo działanie jest zawsze aktem cielesno-mentalnym. Te właśnie praktyki uważam za […]„ścieżkę dostępu”. Istotę butō stanowi w moim przekonaniu specyficzny trening psychofizyczny, otwierający przed artystą możliwość uważniejszego doświadczania siebie i świata w wymiarze czasowym i przestrzennym. Dlatego przedstawiając i analizując trening poszczególnych tancerzy butō skupiam się na określonych technikach...

29.06.2012 Magdalena Zamorska

Polskie odsłony butō (część I)

Taniec butō w wykonaniu rodzimych artystów zagościł na polskich scenach na przełomie XX i XXI wieku. Podłożem jego rozwoju były przemiany na terenie sztuk wizualnych i performatywnych, które zmieniły wrażliwość oraz oczekiwania odbiorców. […] W dalszej części artykułu spróbuję zrekonstruować trening(i) butō, zyskujące odmienne formy również ze względu na zróżnicowanie towarzyszących im praktyk. Po zetknięciu się z z tańcem butō artyści wybrali różne ścieżki: pozostają tej metodzie wierni, pogłębiając ją i rozwijając tkwiący w niej potencjał, wykorzystują w swoim procesie twórczym doświadczenia, których źródłem była praktyka butō, a nawet traktują butō jako jeden z gatunków tańca.

30.09.2014

II edycja „Programu wydawniczego”: Magdalena Zamorska „Obecni ciałem. Warsztat polskich tancerzy butō”

Z przyjemnością informujemy, że nakładem krakowskiego Wydawnictwa Libron ukazała się książka Magdaleny Zamorskiej Obecni ciałem. Warsztat polskich tancerzy butō.  Jest to pierwsza publikacja na rodzimym rynku wydawniczym, poświęcona wnikliwej analizie polskiej  sceny butō. Jak pisze jeden z recenzentów, prof.  Dariusz Kosiński, „podstawowym założeniem Autorki jest twierdzenie, iż istota butō to nie estetyka używana w przedstawieniach, lecz stan osiągany w rezultacie praktyki przez performera i doświadczany przez świadków jego działania. Tej istoty nie można szukać w wyizolowanym dziele przedstawieniu. Znaleźć ją można przez odejście od estetyki tradycyjnej ku estetyce performatywności. To podstawowe przesunięcie wyznacza oryginalny punkt wyjścia książki. […] W efekcie powstała bardzo interesująca galeria odmian polskiego butō, będąca...

12.07.2023 Wojciech Klimczyk

Czy taniec współczesny jest nowoczesny? Część 2

Skąd skojarzenie nowoczesności w tańcu z tym, co widowiskowe, na pokaz, stawiające na pierwszym planie technikę, bo przecież to są charakterystyki zwyczajowo kojarzone z show dance? Dlaczego określenie „taniec nowoczesny” w naszych uszach gryzie się dziś nierzadko z terminem „taniec współczesny”, podczas gdy w początkach poprzedniego stulecia (ale i znacznie później, a czasem także dziś) stosowane były te określenia wymiennie? Co takiego stało się z tańcem i, co chyba ważniejsze, z nowoczesnością, że współczesność i ta ostatnia rozeszły się? I czy rzeczywiście to ostateczne rozstanie?

23.07.2020 Karolina Bieszczad-Stie

Taniec butoh pod mikroskopem

Taniec butoh rozwinął się pod koniec lat 50. ubiegłego wieku w Japonii, ale nadal brak jest jego jednoznacznej definicji, która pozwalałaby formalnie klasyfikować artystów jako tancerzy butoh, czy też ich działania artystyczne jako sztukę butoh. Wydaje się, że problem definicji pogłębił się jeszcze bardziej, odkąd taniec ten rozprzestrzenił się nie tylko geograficznie (a więc i kulturowo), ale także w kierunku innych dyscyplin, wychodząc poza sztuki sceniczne. Co ciekawe jednak, większość badaczy i artystów zdaje się akceptować niemożność zamknięcia butoh w ustalonych ramach i traktuje tę specyficzną i paradoksalną cechę butoh jako pole do twórczych działań. […] W tym artykule chciałabym...

17.09.2019 Katarzyna Słoboda

Archiwum ciała. „Druga natura” Agaty Siniarskiej i Karoliny Grzywnowicz

Druga natura Agaty Siniarskiej i Karoliny Grzywnowicz z udziałem Katarzyny Wolińskiej to praca wyrażająca troskę – troskę o ciało, pamięć, naturę. Etyka troski, postulowana przez Carol Gilligan w pracy Innym głosem: teoria psychologiczna a rozwój kobiet, zakłada równowagę pomiędzy troską o siebie a troską o innych. Etykę troski przeciwstawia etyce sprawiedliwości, dla której oparciem jest zestaw praw i zasad wynikających z patriarchalnego porządku. W naszej kulturze to nie troska, lecz właśnie sprawiedliwość wyznacza moralny kompas funkcjonowania społecznego, nie ma tu miejsca na budowanie relacji w oparciu o współodczuwanie. Problem ten zauważają twórczynie spektaklu, który w tym samym stopniu poświęcony jest...

05.07.2019 Hanna Raszewska-Kursa

Refleksja intymna albo publiczny alarm – roślin(tym)ność Agaty Siniarskiej w BWA Wrocław Główny

W dniach 12 kwietnia – 2 czerwca 2019 galeria BWA Wrocław Główny prezentowała wystawę Wszyscy spotkamy się w tym samym miejscu. Paweł Szroniak, kurator, przygotował zestawienie kilkunastu prac z obszaru sztuki dźwięku. Kuratorki – Karolina Wycisk i Magdalena Zamorska – opracowały zaś cykl rezydencji choreograficznych odbywających się w przestrzeni wystawy, ale niekoniecznie wchodzących w dialog ze składającymi się na nią pracami. Wspólnym polem obu obszarów było ciało jako aktywny, wieloorganowy i wielokanałowy podmiot percepcji. Każda z choreografek najpierw przez kilka dni proponowała publiczności próbę otwartą, warsztaty lub wspólną praktykę, by na zakończenie rezydencji zaprosić widownię na mniej lub bardziej zamkniętą...

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.
Close