Inne

Kina w Polsce/Bolshoi Ballet Live 2017-2018: „Coppelia” – chor. Marius Petipa, oprac. Enrico Cecchetti, rek. Siergiej Wichariew (retransmisja)

Zdjęcie: Kina w Polsce/Bolshoi Ballet Live 2017-2018: „Coppelia” – chor. Marius Petipa, oprac. Enrico Cecchetti, rek. Siergiej Wichariew (retransmisja)

Anastazja Staszkiewicz jako Swanilda i Andriej Sitnikow jako Coppelius. Fot. Damir Juspow

Wersja do druku

Udostępnij

sieć kin Multikino zaprasza na retransmisję baletu komicznego Coppelia z Teatru Bolszoj w Moskwie. Jest to jeden z nielicznych baletów klasycznych o komediowej fabule, który przetrwał w repertuarze scen tanecznych do naszych czasów i wciąż cieszy się niesłabnącą popularnością. Być może jednym z powodów jest jego lekka, zabawna treść, która pozwala tancerzom nie tylko wykazać się techniczną maestrią, ale również stworzyć wyraziste i sympatyczne postacie z krwi i kości, tak inne od romantycznych książąt i księżniczek. Akcja baletu (naszkicowana według noweli Ernsta Theodora Amadeusa Hoffmanna, autora Dziadka do orzechów) rozgrywa się prowincjonalnym galicyjskim miasteczku i biorą w niej udział zwyczajni ludzie. Nawet atmosfera niesamowitości wykreowana w pracowni twórcy „żywych” lalek Coppeliusa potraktowana jest z przymrużeniem oka. W miasteczku pojawia się tajemniczy wynalazca ze swoją piękną córką, która nieruchomo przesiaduje w oknie jego domu. Młody Franz zakochuje się w domniemanej Coppelii i nocą zakrada się do mieszkania wynalazcy. Za nim podąża zazdrosna narzeczona, Swanilda.

Drugim walorem Coppelii, który zapewnił jej miejsce nie tylko na światowych scenach, ale i w salach koncertowych, jest muzyka Léo Delibesa, wyjątkowa na tle sztampowych w owych czasach baletowych akompaniamentów. Partytura Delibesa skrzy się bogactwem melodii i różnorodnych rytmów, zwłaszcza tańców ludowych krajów słowiańskich i Węgier. Dzieło miało swoją premierę w 1870 roku w ThéâtreNational de l’Opéra de Paris. Jej pierwszym choreografem był Arthur Saint-Léon, baletmistrz, po którym kierownictwo petersburskiego Baletu objął Marius Petipa (i którego balety Petipa wystawiał potem we własnych wersjach – tak uczynił i z Coppelią). Saint-Léon był także wybitnym tancerzem solistą, znawcą tanecznego folkloru, kompozytorem i skrzypkiem. To właśnie jego zainteresowanie tańcem ludowym było odpowiedzialne za pojawienie się w partyturach kreowanych przez niego baletów tak bogatego wyboru melodii tanecznych opartych na folklorze, to on bowiem zamawiał i ustalał muzykę z kompozytorem w trakcie jej tworzenia. Coppelia jest uważana za jeden z pierwszych baletów, które zawierają słowiańskie motywy muzyczne.

Coppelia zrobiła zawrotną karierę. W ciągu 14 lat po paryskiej prapremierze wystawiono ją w Petersburgu, Brukseli, Moskwie i Londynie. Przed końcem XIX wieku wystawiano ją również w Nowym Jorku, Mediolanie, Kopenhadze, Monachium i jeszcze raz w Petersburgu. W 2009 roku druga petersburska wersja Coppelii (w choreografii Mariusa Petipy opracowanej przez sławnego włoskiego baletmistrza Enrico Cecchettiego) została zrekonstruowana w Teatrze Bolszoj przez historyka baletu Pawła Gerszenzona i Siergieja Wichariewa, słynnego tancerza Teatru Maryjskiego i cenionego pedagoga. W sezonie 2017–18 w moskiewskim teatrze planowano zaprezentować nową, zaktualizowaną wersję tej rekonstrukcji, niestety Siergiej Wichariew nieoczekiwanie zmarł w ubiegłym roku. W spektaklu zobaczymy zatem pieczołowicie wznowioną wersję z 2009 roku. W głównych partiach wystąpią: Margarita Szrajner jako Swanilda, Artiom Owczarenko jako Franz i Aleksiej Łoparewicz w roli Coppeliusa.

Polski zwiastun

Spektakl będzie retransmitowany w kinach sieci Multikino. Miasta i kina:

Bydgoszcz, Gdańsk, Gdynia, Katowice, Kraków, Lublin, Łódź, Olsztyn, Poznań (Stary Browar), Rzeszów, Szczecin, Warszawa (Multikino Ursynów, Multikino Złote Tarasy), Wrocław (Pasaż Grunwaldzki), Zabrze

Coppelia

 

balet komiczny w 2 aktach, 3 obrazach (1870, 2009, 2018)

Libretto: Charles Nuitter I Arthur Saint-Leon na podstawie powieści Ernsta Theodora Amadeusa Hoffmanna

Premiera niniejszej inscenizacji na scenie Teatru Bolszoj: 12 marca 2009

Obsada:

Margarita Szrainer jako Swanilda/przebrana za Coppelię
Artiom Owczarenko jako Franz
Aleksiej Łoparewicz jako Coppelius
Aleksandr Fadejeczew jako Baron
Jurij Ostrowski jako Burmistrz
Anastazja Denisowa jako Aurora
Antonina Czapkina jako Modlitwa
Daria Boczkowa jako Praca
Jelizawieta Krutieliewa jako Szaleństwo

oraz
soliści, koryfeje i zespół baletowy i orkiestra Teatru Bolszoj

Realizatorzy:
Paweł Sorokin dyrygent
Siergiej Wichariew choreografia na podstawie Mariusa Petipy i Enrico Cecchettiego
Boris Kaminsky scenografia

Tatiana Noginowa kostiumy
Damir Ismagiłów światło

Dmirti Fialkowski scenografia wznowienia

Olga Nikulina kostiumy wznowienia

Michaił Sokołów, Igor Deriugin światło wznowienia

Inscenizacja przygotowana z wykorzystaniem szkiców scenografii Piotra Łambina (akt I i III) i Heinricha Levota (akt II) oraz szkiców kostiumów Adolpha Charlemagne’a, Piotra Grigoriewa i Jewgienija Ponomariowa. Dekoracje odtworzone przez Jewgienija Yakimenkę i Antona Daniłowa (akty I i III) i Jelenę Kinkulską (akt II)

Badania archiwalne i koordynacja: Paweł Gerszenzon

Choreografia została zrekonstruowana przy użyciu notatek z Harvard Theatre Collection.

Szkice kostiumów i scenografii zostały udostępnione przez Państwowe Muzeum Sztuki Teatralnej i Muzycznej w Sankt Petersburgu oraz Bibliotekę Teatru Narodowego w Sankt Petersburgu.

Streszczenie libretta

Akt I

Rynek małego miasteczka gdzieś w Galicji. Jeden dom, z kratami w oknach i mocnymi drzwiami, wyróżnia się na tle innych. To dom wynalazcy Coppeliusa. Nadchodzi młoda dziewczyna Swanilda. W oknie domu widzi Coppelię. Wszyscy sądzą, że to córka Coppeliusa. Codziennie siedzi tam i czyta książkę. Swanilda podejrzewa, że jej narzeczony, Franz, nie jest obojętny na urodę Coppelii. Dziewczyna próbuje przyciągnąć jej uwagę, ale Coppelia pozostaje nieruchoma. Na widok nadchodzącego Franza Swanilda chowa się. Chłopak także usiłuje zwrócić na siebie uwagę dziewczyny w oknie, a w końcu posyła jej całusa. Swanilda wyrzuca narzeczonemu zainteresowanie Coppelią.

Na rynek schodzą się mieszkańcy. Burmistrz ogłasza, że następnego dnia odbędzie się wielki festyn. Zebranych przestrasza nagły hałas w domu Coppeliusa. Nie wiadomo, nad czym pracuje ten stary dziwak. Burmistrz mówi Swanildzie, że jutro pan pobliskich włości da posag kilku parom, które zechcą połączyć się małżeństwem. Czy ona i Franz zechcą wziąć nazajutrz ślub? Swanilda opowiada zebranym i narzeczonemu o kłosku, który ujawnia wszystkie tajemnice. Wskazuje kłosek Franzowi i pyta, czy słyszy jego muzykę. Zdziwiony chłopak zaprzecza. Czy kłos nie mówi mu, że kocha Swanildę? Nie? Zasmucona dziewczyna łamie słomkę i zrywa zaręczyny.

Coppelius, zamknąwszy dokładnie drzwi, wychodzi z domu.

Obstępują go miejscowi chłopcy i w zamieszaniu wynalazca gubi klucz. Podnosi go Swanilda. Za namową przyjaciółek postanawia zgłębić tajemnice Coppeliusa. Po chwili pojawia się Franz z drabiną. On także chce wejść do domu wynalazcy, aby spotkać Coppelię. Sam Coppelius widzi, co się dzieje, ale nie interweniuje.

Akt II

Duży pokój w domu Coppeliusa wypełniony dziwacznym narzędziami i automatami. Swanilda z przyjaciółkami wchodzi ostrożnie, obawiając się majaczących w mroku postaci. Za zasłoną odkrywa siedzącą Coppelię. Gdy piękna dziewczyna nie reaguje na pozdrowienia, Swanilda rozumie, że jej rzekoma rywalka to automat. Dziewczęta poczynają sobie coraz śmielej i uruchamiają grające i tańczące lalki. Nagle wraca rozgniewany Coppelius. Przegania nieproszonych gości. Swanilda ukrywa się w kąciku za zasłoną. Coppelius sprawdza, czy jego Coppelii nic się nie stało i zaciąga zasłonę.

Przez okno po drabinie wchodzi Franz. Coppelius nie przeszkadza chłopakowi, ma bowiem wobec niego plany. W odpowiednim momencie chwyta Franza. Młodzieniec przeprasza za wtargnięcie i opowiada, że zakochał się w córce Coppeliusa. Wynalazca częstuje go specjalnym winem, które powoduje, że wkrótce chłopak zapada w dziwny stan i zasypia. Coppelius przystępuje do dzieła. Ma nadzieję za pomocą zaklęć przenieść duszę i siłę witalną uśpionego młodzieńca w sztuczne ciało Coppelii. Po chwili lalka ożywa, porusza się najpierw niezdarnie, a potem coraz szybciej i pewniej. Wreszcie zaczyna tańczyć. Coppelius jest zachwycony. Domniemana Coppelia staje się w końcu zanadto żywa. Dokucza wynalazcy i niszczy zgromadzone automaty. Hałas budzi Franza. Swanilda, bo to ona przebrała się za Coppelię, chwyta go za rękę i oboje uciekają z domu Coppeliusa.

Akt III

Dziedziniec przed zamkiem barona. W głębi widać ozdobny zegar, dar od gospodarza zamku. Na festyn schodzą się i zjeżdżają okoliczni mieszkańcy, w tym pary, które mają być dziś zaślubione i otrzymać posag z rąk barona. Franz i Swanilda pogodzili się. Ona mu wybaczyła, a on nie myśli już o Coppelii. Wie, że stał się obiektem żartu lub szaleństwa starego wynalazcy. Nagle tłum się rozstępuje. Nadchodzi Coppelius, złorzecząc wszystkim i domagając się sprawiedliwości. Oto w nocy ktoś zniszczył jego cenne automaty. Żąda zadośćuczynienia. Swanilda, która właśnie otrzymała posag, szybko oferuje go Coppeliusowi. Baron powstrzymuje ją jednak i sam rzuca sakiewkę dziwakowi. Rozbrzmiewa zegar, ogłaszając rozpoczęcie festynu. Tańczą alegoryczne postacie: Czas, Godziny Świtu, Godziny Poranka, Jutrzenka, Modlitwa, Praca i Szaleństwo, Godziny Dnia i Godziny Nocy. Gdy zegar dzwoni po raz kolejny, nadchodzi czas ślubu.

 

***

Rozpowszechnianiem cyklu transmisji i retransmisji baletowych z cyklu Bolshoi Ballet Live na terenie Polski zajął się dystrybutor najwyższej jakości kontentu alternatywnego dla kin, w tym transmisji HD LIVE i retransmisji HD z najlepszych teatrów i sal koncertowych świata, będący jednym ze światowych pionierów w tym zakresie. Marka www.nazywowkinach.pl została ustanowiona przez firmę CIKANEK FILM, działającą obecnie w 14 krajach Europy Centralnej i Wschodniej, a powstałą w roku 2007,, by kreować i rozwijać rodzący się właśnie fenomen transmisji do kin spektakli i koncertów The Metropolitan Opera: Live in HD, Bolshoi Ballet Live, National Theatre Live, Exhibition on Screen, Comédie-Française Live czy The Berliner Philharmoniker Live in Cinemas to tylko niektóre z cykli dystrybuowanych przez CIKANEK FILM. Rocznie firma sprzedaje w samej tylko Polsce ponad 120.000 biletów.

Więcej informacji:

poland@cikanekmanagement.eu | www.nazywowkinach.pl | www.facebook.com/nazywowkinach

www.youtube.com/nazywowkinachpl | www.instagram.com/nazywowkinach

Logo Na żywo w kinach (miniaturka)Logo Pathelive (miniaturka)

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close