Spektakle

Lublin: Polski Teatr Tańca „Wesele. Poprawiny” – reż. Marcin Liber, opieka chor. Iwona Pasińska

Zdjęcie: Lublin: Polski Teatr Tańca „Wesele. Poprawiny” – reż. Marcin Liber, opieka chor. Iwona Pasińska

fot. Andrzej Grabowski

Wersja do druku

Udostępnij

Centrum Spotkania Kultur w Lublinie i Polski Teatr Tańca zapraszają na pokaz spektaklu Wesele. Poprawiny w reżyserii Marcina Libera i pod opieką choreograficzną Iwony Pasińskiej. To przedstawienie czerpiące z barwnych tradycji tanecznych i obyczajowych, towarzyszących polskim zabawom weselnym, a przede wszystkim inspirujące do dyskusji o tym, jacy są Polacy Anno Domini 2018.

Wstęp wolny. Spektakl odbywa się w ramach programu dotacyjnego MDKiN „Kultura dostępna”– bezpłatne wejściówki można pobierać w kasie Centrum.

Opis spektaklu:

W streszczeniach rzecz brzmi prosto.

Inteligent z miasta żeni się z chłopką.
Potem rzeczywistość się skomplikowała.
Rozpadły się wspólnoty, w których ludzie żyli całe życie, wieś migrowała do miasta, chłopskie dzieci poszły na studia.
Przyszły zmiany.
Nastała demokracja, wraz z nią przybył kapitalizm, a ponowoczesność stawiała na „tu i teraz”, podważała wagę tradycji i ciągłości.

Na scenie spotykają się różne pokolenia Polaków:

– pokolenie naszych dziadków i rodziców, których doświadczenia rzeźbiły ruchy płyt tektonicznych historii i przemian społecznych. Są medium, żywymi ogniwami łączącymi nas z minionym czasem. W ich prywatnych „historiach weselnych” odbijają się losy Polski i Polaków, a rodzinne mitologie stają się częścią wielkiej narracji historycznej.

– pokolenie dwudziestolatków, których nie łączą doświadczenia wojen, strajków, spania na styropianie. To o nich mówią Millenialsi, pokolenie Y. Ważne dla nich daty określa nie historia, ale konsumpcja i popkultura – pierwsze portale społecznościowe, fast foody na ulicach, nowe narkotyki, coraz cieńsze laptopy, podróże bez paszportu, muzyka z całego świata w kieszeni spodni.

Są i ci najmłodsi. Co ukształtuje ich doświadczenia – tego nie wiemy.

Co ten międzypokoleniowy dialog z Wyspiańskim, seans zbiorowej pamięci, powie nam o nas samych i dzisiejszej Polsce? Czego się boimy, wstydzimy, czego pragniemy?

Lubimy myśleć o Polsce jako o projekcie utraconej wspólnoty, wprost z roztańczonej karczmy z „Pana Tadeusza”, gdzie ludzie różnych stanów, wyznań, majętności zgodnie wsłuchują się w grę żydowskiego cymbalisty. Tymczasem Wyspiański demaskuje tę iluzję, a kolejne wystawienia „Wesela”, które towarzyszyły polskim przemianom  i dramatycznym wydarzeniom na przestrzeni lat, są dowodami fiaska i utopii pragnienia, aby myśleć o Polsce w ten sposób.

Czy naszym losem jest wyruszać wciąż na nowo, w kolistym melancholijnym  ruchu wiecznego powrotu, po złoty róg, jak Jazon po złote runo? Budzić się wciąż po kolejnych Weselach, z kacem nieodrobionej historii, wypartych win, ukrytych strachów, z nadzieją, że tym razem się uda?

reżyseria: Marcin Liber
scenografia i kostiumy: Mirek Kaczmarek
muzyka: RSS B0YS
ruch: artyści Polskiego Teatru Tańca
opieka dramaturgiczna: Magdalena Zaniewska
opieka choreograficzna: Iwona Pasińska
występują: artyści-tancerze Polskiego Teatru Tańca oraz seniorzy i juniorzy z grupy Movements Factor

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close