Performans

Warszawa: Alka Nauman, Adelina Cimochowicz „Za tobą, moja zimna ciotko”

Zdjęcie: Warszawa: Alka Nauman, Adelina Cimochowicz „Za tobą, moja zimna ciotko”

Alka Nauman, Adelina Cimochowicz „Za tobą, moja zimna ciotko”. Fot. Adelina Cimochowicz

Komuna Warszawa zaprasza na spektakl Za tobą, moja zimna ciotko Adeliny Cimochowicz i Alki Nauman. Zainspirowane pracą Jiriny i Ferdinanda Knoblochów postanowiły zagłębić się w zagadnienie kurtyny i dualizmu ludzkiego ciała.

Wersja do druku

Udostępnij

Punktem wyjścia do powstania spektaklu jest praktyka pary psychoterapeutów, Jiriny i Ferdinanda Knoblochów, rozwijana za żelazną kurtyną w dawnej Czechosłowacji. Jedno z pierwszych pytań zadawanych przez Knoblochów brzmi: jaka jest relacja pomiędzy tym, co wewnątrz i tym, co na zewnątrz? Twierdzili oni, że żyjemy w paradygmacie fałszywej dychotomii zakładającej istnienie podziału na doświadczenie wewnętrzne i to, co inne, na zewnątrz. Prowadzi to do nierozwiązalnych problemów, uniemożliwiających dostrzeżenie i zrozumienie przestrzenności doświadczenia nieuznającego granic wyznaczanych przez nasze tkanki. Wedle Knoblochów granice naszej skóry nie są granicami naszego ciała.

Kurtyna jest momentem spotkania: połączenia i oddzielenia za razem. Mokra od fantazji, wyobrażeń, projekcji i oczekiwań, grająca naszej ciekawości na nosie. Brudna, zużyta i niby niepotrzebna, wciąż jednak niepozwalająca o sobie zapomnieć. Karmiąca nostalgią i podsuwająca fałszywe tropy. Jesteśmy ciekawe co jeszcze może nam, toczącym swoje małe emocjonalne wojny, zrobić. To w końcu za zasłoną skóry, wewnątrz ciała, w ciemności dzieją się wszystkie procesy życiowe: trawienia, krążenia czy śnienia. Nawet wzrok zależy od ruchu cienkiej kurtyny powieki. Czym jest nasza cielesność w zderzeniu z dzisiejszą narzucaną wizją, gęstą od diagnoz i etykiet. Sprywatyzowaną, utowarowioną, zindywidualizowaną i wstydliwą?

Koncepcja: Adelina Cimochowicz, Alka Nauman
Wideo: Adelina Cimochowicz
Choreografia: Alka Nauman
Występują: Julita Goździk, Edka Jarząb, Alka Nauman
Kostiumy i scenografia: Julita Goździk we współpracy z Adeliną Cimochowicz i Alką Nauman
Dźwięk: Edka Jarząb we współpracy z Adeliną Cimochowicz i Alką Nauman
Wykorzystano utwór Ja jestem już taka Violetty Villas
Materiały wizualne: Adelina Cimochowicz
Konsultacje: Ida Ślęzak, Jaqueline Sobiszewski, Magdalena Przybysz

Adelina Cimochowicz – artystka wizualna, kucharka i ogrodniczka. Przygląda się granicznym stanom emocjonalnym, kryzysom nerwowym oraz pracy jako przestrzeni budowania więzi i kolektywnego oporu. W swoich działaniach podejmuje kwestie zdrowia psychicznego i jego wymiaru politycznego. Tworzy wydarzenia związane z kuchnią roślinną, prowadzi permakulturowy ogród na Saskiej Kępie. Ukończyła architekturę i Urbanistykę na Politechnice Białostockiej i Wydział Sztuki Mediów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Obecnie pracuje w Akademii Sztuki w Szczecinie.

Alka Nauman – artystka działająca pomiędzy choreografią, tańcem i sztukami wizualnymi. Interesuje ją cielesne wykorzystywanie absurdu, ekscesu i codziennych grotesek jako strategii walki z patriarchalno-faszystowskim heteromatrixem. Jej praktyka oparta jest na improwizacji, zabawie i rozwijaniu długotrwałych cielesnych relacji z ambiwalentnymi społecznie obiektami (np. moher). Uczy się tworzyć bezpieczne i niehierarchiczne przestrzenie i jest zaangażowana w działania przeciwdziałające przemocy w tańcu. W latach 2019-2020 była asystentką artystycznego duetu Florence Peake i Eve Stainton. Jest absolwentką choreografii w London Contemporary Dance School i Etnologii oraz Antropologii Kulturowej na UW.

inne wydarzenia

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close