Spektakle

Warszawa/ Program performatywny wystawy „Inne tańce”: Magdalena Ptasznik „Uncannings”

Zdjęcie: Warszawa/ Program performatywny wystawy „Inne tańce”:  Magdalena Ptasznik „Uncannings”

Fot. materiały organizatorów.

Wersja do druku

Udostępnij

W ramach ostatniego Tygodnia performatywnego, towarzyszącego wystawie Inne tańce oraz cyklu Centrum w Procesie, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie i Centrum w Ruchu zapraszają na premierę spektaklu Magdaleny Ptasznik Uncannings.

Od twórców:

W spektaklu ciało znajduje się w centrum. Pozornie nieruchome, składa się jednak z nieustannego ruchu rozwoju i rozkładu. Wokół niego pojawiają się warstwy materiału rozmywające formę. Stapiają się z powierzchnią skóry, tworząc pofałdowane krajobrazy. Powolne ruchy, nakładające kolejne płachty materiałów, stają się osadem świadczącym o działaniu.

Płachty, ich powierzchnie i wyznaczane przez brzeg materiału linie zwijają się i ponownie rozsuwają. Otulają ciało, tworząc szpary, kieszenie, jaskinie, zagłębienia. Rzeźba ciała zmienia się na oczach widza. Ciało staje się częścią organizmu, którym rządzi czas wolniejszy od ludzkiego, zacierają się w nim granice między tym, co ludzkie i co pozaludzkie.

W Uncannings  operujemy w porządku horyzontalnym. Ciało istnieje tu nie wobec teatralnego tła, ale wobec podłoża. Uwagę przenosimy na materialność i w jej kontekście układamy ciało. Horyzontalna plastyka pracuje wobec płaszczyzny. Wytwarza i uwidacznia warstwy, szczeliny, operuje ruchem poziomym, krajobrazowością, zaburza to, co płaskie. Zmieniając porządek, zdejmujemy przynależną do świetlistego pionu teatru czy baletu ramę postrzegania ciała jako figury, nośnika reprezentacji, symbolu. Porzucamy gest kartografa – wyznaczanie terytorium, kategoryzacje, wydzielanie granic. Stabilny punkt obserwacji wprowadzamy w ruch. Interesuje nas plastyczność granic. Wchodząc w kontakt z materialnością, zmieniamy nieustannie perspektywę. Z kolejnych warstw wyobraźnia wyławia nowe kształty. W działaniu krystalizują się jej fragmenty.

Perspektywa geologiczna nie jest tylko metaforą służącą do uchwycenia kondycji człowieka, ale stanowi formę spekulacji. Pozwala rozwarstwić się pozornie nienaruszonej materii ciała, spowolnić ruch do prędkości sejsmicznej, tworzyć performans, który jest tylko krótkim fragmentem przekształcającego się istnienia.

Pomysł, choreografia, wykonanie: Magdalena Ptasznik

Współpraca choreograficzna, wykonanie: Natalia Oniśk, Aleksandra Osowicz

Dźwięk: Justyna Stasiowska

Dramaturgia: Eleonora Zdebiak

Konsultacje scenograficzne: Alicja Bielawska

Fotografia: Aleksandra Osowicz

Współpraca podczas researchu: Vala Tomasz Foltyn

Organizatorzy: Fundacja Burdąg, Centrum w Ruchu

Logo Fundacja Burdąg (miniaturka)Logo Centrum w Ruchu (oryginał)

Koprodukcja: Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski

U-jazdowski logo (miniaturka)

Projekt współfinansowany przez m. st. Warszawa w ramach programu Centrum w Procesie

Zakochaj się w Warszawie - logo współfinansowanie (miniaturka)

powiązane

Zespoły

Organizacje

Festiwale

Teksty

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close