Inne

Warszawa: Re:Wizje Sztuki 5 – TANIEC

Zdjęcie: Warszawa: Re:Wizje Sztuki 5 – TANIEC

Wersja do druku

Udostępnij

Re:Wizje Sztuki 5, jubileuszowa odsłona popularnego multidyscyplinarnego przeglądu sztuki, odbywa się w tym roku po nową nazwą i w innym kształcie. Po raz pierwszy przegląd ma temat przewodni – jest nim pytanie „Po co nam sztuka?”. Wszystkie projekty zorganizowane są więc wokół pytania o miejsce sztuki w życiu społecznym i publicznym, jej funkcję, znaczenie i sens. W bloku tanecznym znalazło się  w tym roku pięć projektów – przy czym niektórych twórców publiczność warszawska ma okazję oglądać po raz pierwszy, jak Małgorzatę Haduch i Barbarę Bujakowską – najczęściej mających charakter interdyscyplinarny. W komisji odpowiadającej  za wybór przedsięwzięć tanecznych znaleźni się w tym roku tancerze Paulina Święcańska i Michał Piróg oraz krytyczka Julia Hoczyk.

Minimalistyczna forma, architektura przestrzeni, site-specific, work in progress – to pojęcia, które najlepiej opisują taniec na tegorocznych Re:wizjach. Obecnie coraz bardziej popularne stają się projekty tworzone specjalnie na potrzeby konkretnych miejsc – w swoistym z nimi dialogu – i w krótkim okresie czasu. Związane jest to z sytuacja lokalową (brakiem miejsc i rosnącą niechęcią do tradycyjnych przestrzeni performatywnych typu czarne pudełko – black box), jak również z szybkim stylem życia.  Prawie nie istnieją już gotowe dzieła, zmieniając się  raczej w nieustanne prace w procesie lub/i site-specific. Materia twórcza jest tu żywa i przechodzi transformację, a widz wciąż zmierza się z próbą określania i nazywania tego, co ogląda, w czym uczestniczy i  co niejednokrotnie współtworzy.

Blok taniec na Re:wizjach obejmuje 5 projektów taneczno-performatywnych, a każda z jego prezentacji wchodzi w interakcję z innymi dziedzinami sztuki, takimi jak m.in. visual i architektura przestrzeni. PKiN – przestrzeń performatywna festiwalu – jest miejscem niezaprzeczalnie kultowym, a jednocześnie  kreuje specyficzne warunki do prezentacji sztuki:  jego przestrzenie same w sobie tworzą oddzielne widowisko. Dlatego tegoroczny taniec jest mocno osadzony w przestrzeni – nic do niej nie dodajemy, lecz raczej pokazujemy miejsca zastane.

Projekt/performance grupy Mala Duet, zainspirowany metodą notacji ruchu Rudolfa Labana zagospodarowuje przestrzeń  wizualnie, wykorzystując i podkreślając elementy zastane.

Projekt taneczny szkoły tańca Ohlala stanowi natomiast kontrapunkt dla patetycznych i monumentalnych przestrzeni PKiN. Szczególną rolę odgrywają tu rekwizyty i wykorzystywana forma ruchu, czyli współczesny taniec na rurach, które same już stają się instalacją w czasie pomiędzy spektaklami.

Oblepianie Warszawy to kolejny projekt site-specific,  poprzez formę żywych rzeźb ukazujący – i w pewein sposób odkrywający na nowo – mniej lub bardziej określone miejsca i obiekty  PKiN.

Do minimalistycznych form należy również projekt Basi Bujakowskiej 3D-ance – solo na tancerkę i dwa projektory – interesujący komentarz do współczesnej rzeczywistości 3D, jak również autokomentarz na temat sztuki tańca.

Ostatni projekt stanowi work in progress Małgorzaty Haduch przygotowywany we współpracy z  warszawskimi tancerzami. W oparciu o podejście site-specfic projekt ten wykorzystuje miejsca zastane, w których tancerze eksplorują technikę tańca improwizowanego Davida Zambrano Passing Through. To zarazem kolejna propozycja minimalistyczna na festiwalu  – przygotowana w ciągu 3-dniowych warsztatów.

 

Do pobrania:

Harmonogram i szczegółowe opisy

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close