Warszawa/XII Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu: Wrocławski Teatr Pantomimy „Poławiacze papieru”/„Dom Bernardy Alba”

Zdjęcie: Warszawa/XII Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu: Wrocławski Teatr Pantomimy „Poławiacze papieru”/„Dom Bernardy Alba”

Z materiałów XII Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Mimu

Wersja do druku

Udostępnij

Poławiacze papieru

Tajemniczy K. to typowy everyman, bohater zniewolony i zagubiony, który staje przed upersonifikowaną alegorią władzy i systemu urzędniczego sterującymi jego działaniami. Przechodzący przez tryby machiny urzędniczej K., z każdym dniem pogrąża się w coraz bardziej absurdalnej rzeczywistości, a walka z systemem zdaje się nie mieć końca.


Przedstawienie zrealizowano w konwencji teatru absurdu, gdzie autonomiczna wizja świata nabiera charakteru parabolicznego. Odrzucone zostały związki przyczynowo-skutkowe, a włączono do fabuły elementy nadrealizmu.

Jedną z głównych inspiracji była specyfika języka urzędniczego, jako niedoskonałego środka komunikacji podatnego na socjotechniczne nadużycia.

Scenariusz, reżyseria i oprac. muzyczne: Zbigniew Szymczyk (w przedstawieniu wykorzystano muzykę Wojciecha Kilara z filmów: Salto i Perła w koronie, tradycyjną muzykę klezmerską i utwór ‘Time Lapse’ Michaela Nymana)

scenografia i kostiumy: Marek Tybur
obsada: K. – Mariusz Sikorski, Sędzia – Artur Borkowski, Komornik – Radomir Piorun,Nowy – Zbigniew Szymczyk, Bliźniak I – Mateusz Kowalski, Bliźniak II – Robert Wieczorek


Dom Bernardy Alba

Sztuka Lorki odczytana została jako historia wyznaczania granic dozwolonych form seksualności oraz definiowania tego, co jest normalne, moralne i naturalne. Źródłem egzystencjalnego dramatu staje się swoista szczelina pomiędzy ciałem, pragnącym rozkoszy i bliskości, a jego reprezentacją.

Matka, starająca się wyobcować córki wobec popędowej natury ciała, wprowadza do porządku domowego dyscyplinę – efektywny instrument władzy nad tożsamością każdej z nich. W tym domu nie okazuje się rodzicielskiej miłości, nie ma pobłażania wybrykom młodości. Każda oznaka emancypacji zostaje brutalnie obalona.Niebezpieczna gra pomiędzy budzącym się pożądaniem, a zniewalającym wpływem matki rozpoczyna się wtedy, gdy w domu pojawia się mężczyzna.

reżyseria i choreografia: Zbigniew Szymczyk
scenografia: Marek Tybur
kostiumy: Wanda Kowalska
opracowanie muzyczne: Jacek Aumüller, Piotr Salaber, Zbigniew Szymczyk
reżyseria światła: Bary
asystent reżysera: Magdalena Górnicka
obsada: Bernarda Alba – Ewa Czekalska, Maria Josefa – Katarzyna Sobiszewska,Angustias – Agnieszka Kulińska, Magdalena – Agnieszka Dziewa,Amelia – Agnieszka Charkot, Martirio – Paulina Joźwin,Adela – Monika Rostecka-Komorowska

powiązane

Zespoły

Organizacje

Festiwale

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close