Warsztaty

Warszawa: XXI Międzynarodowe Spotkania Sztuki Akcji ROZDROŻE 2014: Marie Vayssière, Ludmiła Ryba i Bogdan Renczyński „Warsztaty postkantorowskie”

Zdjęcie: Warszawa: XXI Międzynarodowe Spotkania Sztuki Akcji ROZDROŻE 2014: Marie Vayssière, Ludmiła Ryba i Bogdan Renczyński „Warsztaty postkantorowskie”

Wersja do druku

Udostępnij

Centrum Sztuki Współczesnej zaprasza na Warsztaty postkantorowskie. Warsztaty są bezpłatne i przeznaczone dla aktorów, tancerzy, performerów oraz studentów szkół artystycznych. Warsztaty będą prowadzone przez byłych aktorów Teatru Cricot 2: Marie Vayssière, Ludmiłę Rybę i Bogdana Renczyńskiego. Każdy dzień warsztatów będzie miał innego lidera prowadzącego zajęcia.

Zapisy prowadzi Janusz Marek, e-mail: janmarek@csw.art.pl.

Marie Vayssière

La Ronde / Koło

Koła, kręgi, parady i korowody w ruchu kolistym zajmowały bezustannie przestrzeń teatralną Tadeusza Kantora. Między cyrkiem, a rytuałem, figura geometryczna koła natężała i zaogniała rozgrywające się napięcia. Scena jawiła się jako miejsce zarazem zbiorowego jak i indywidualnego dramatu. Chciałabym zająć się figurą koła w połączeniu i konfrontacji z innym, niezwykłym i nieodłącznym elementem teatru Kantora – gwałtownymi sekwencjami pojawiania się i znikania, wejść i wyjść aktorów na scenę.

 

Ludmiła Ryba  

Przedmiot, figura ludzka-aktor, przestrzeń

Przedmioty to nieodzowne i wszechobecne elementy poetyki i praktyki teatralnej Tadeusza Kantora. Przedmiot nie jako dekoracyjny i martwy rekwizyt, lecz nierozłączny towarzysz podróży aktora, równoprawny partner w grze aktorskiej. Przedmiot współdziała z figurą ludzką w przestrzeni. Aktor pozostaje w świadomej relacji z przestrzenią sceniczną. Ciało i działania postaci ludzkich tworzą napięcie, które wprawia w ruch przestrzeń, powoduje jej pulsacje i jej ciągłe przemiany. Tym praktykom będą poświęcone eksploracje i działania jednego z trzech dni naszych warsztatów.

Bogdan Renczyński
Przeciw czemu i przeciw komu – wydrę z waszych piersi i gardeł to czym jesteście
(Tadeusz Kantor)

1. STRACH

Lęk artysty, strach kreatywny.

Czy strach może być kreatywny?

O strachu nie ma co pisać. Strach trzeba czuć. Odszukać go w odbiciu lustrzanym. Dyskomfort jako impuls do wypowiedzi artysty.

2. WALKA

Terytorium wolności – terytorium pustki.

Przeczucie fiaska, porażki i zagrożenia – kreuje przestrzeń aktora. Przedmiot na scenie posiada kondycję ludzką. Jest bio-obiektem. Także dźwięk przedmiotu i ruch powietrza wyraża kondycję.

3. RYZYKO

Kłamstwo w dziele sztuki.

Śmierć jako dzieło sztuki.

Podejmowanie ryzyka wyrażania samego siebie. Aktor na scenie oceniany przez widza. Wyrażanie siebie / ukrywanie siebie jako narzędzie. Czy można oszukać odbiorcę? Aktor jako oskarżony – widz jako sędzia, czy widz jest oskarżany przez aktora-sędziego. Przeciw czemu i przeciw komu – wydrę z waszych piersi i gardeł to czym jesteście (Tadeusz Kantor)

4. AMBALAŻ

Ciało aktora – ciało dzieło sztuki.

Ciało jest przestrzenią – przestrzeń jest cielesna.

Przestrzeń ambalażem obecności – nieobecności.

Wypowiadamy się poprzez ciało. Ciało jest narzędziem dla wyobraźni. Cielesność aktora skrywa jego sekrety i jego INFERNUM. Ciało jest barierą chroniącą przed zewnętrznością i agresją. Ciało aktora na scenie jest ambalażem jego samego. Intymność cielesna „zaambalowana” ciałem aktora.

5. PUSTKA

Brak kreuje dzieło.

Nieobecność kreuje aktora.

Aktor na scenie w czasie przyszłym – kreatywnym. Stan aktora – to ciągłe niemożliwe, to ciągłe nieobecne, to ciągłe przyszłe, stan oczekiwania. Aktor w czasie nieobecnym. W przyszłym, niemożliwym w ryzyku „nie-udania”. Granie braku postaci, a właściwie nieobecności to dla aktora ta idealna niemożliwość, to idealne „niemożliwe”. Pragnienie obecności, a nie granie obecności, otwiera aktorowi stany twórcze, jedynego uczucia scenicznego – uczucia „możliwego”, „osiągalnego”.

6. LIMIT

Limit przestrzeni traconej.

Czy ograniczenia mogą być kreatywne? Limit jako narzędzie. Identyfikacja własnych limitów. Przekraczanie własnych ograniczeń na scenie przed widzem – świadkiem – sędzią.

7. AUTOAGRESJA

Aktor obcy we mnie.

Obcy kreuje mojego aktora.

Podejmowanie ryzyka uczestniczenia w walce. Godzisz się na to, aby być ranionym, aby stać się ofiarą. Nawet jeśli miałbyś umrzeć.

8. SEKRET

Sekret – tajemnica buduje przestrzeń.

Sekret – tajemnica buduje sztukę.

Zostały tylko walizki… Ich pusta zawartość jest pamięcią rzeczy w nich kiedyś przechowywanych, czyichś jedynych, najcenniejszych, czasem ratujących życie w przestrzeni sceny, spektaklu. Ich pamięć dźwigana przez aktorów.

9. GEST KLĘSKI, GEST BIEDNEGO

Wstępem do warsztatów będzie projekcja filmu 1+1=0 w reżyserii Marie Vayssière i Stéphana Nota o warsztatach prowadzonych przez Tadeusza Kantora w Charleville-Mézières.

O filmie

HARMONOGRAM FESTIWALU

Organizatorem festiwalu „Rozdroże 2014” jest Fundacja Sztuka i Współczesność we współpracy z Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Organizację festiwalu dofinansowano ze środków: Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Miasta Stołecznego Warszawy oraz Instytutu Francuskiego w Warszawie. Partnerem i współorganizatorem pokazu spektaklu BiT Compagnie Maguy Marin jest Teatr Wielki – Opera Narodowa.

Więcej

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close