
Na zdjęciu: Kielecki Teatr Tańca, Święto wiosny. Fot. Bartosz Kruk
Na zdjęciu: Kielecki Teatr Tańca, Święto wiosny. Fot. Bartosz Kruk
Teatr Wielki – Opera Narodowa i Polski Balet Narodowy zapraszają w ramach V Dni Sztuki Tańca na pokaz spektakli Baletu Opery Nova 1st Flash oraz Kieleckiego Teatru Tańca Święto wiosny.
Z artykułu Anny Królicy o Święcie wiosny: „W inscenizacji Angelina Preljocaja scenografię stanowi sześcienny, pofalowany kawał gruntu pokryty trawą, to w tej przestrzeni nastąpi finałowe ofiarowanie. Jej granic strzegą tancerze, otaczający ze wszystkich stron Wybraną. Wybrana szarpie się, próbuje uciec z rytualnej przestrzeni, w której za chwilę dokona się mord. Gromada jednak dominuje, zdziera z niej ubranie. Ofiara, zawstydzona własną nagością, próbuje skryć się w trawie. W pewnym momencie z determinacją wstaje i tańcząc, podejmuje kolejną próbę wyrwania się z kręgu. Następne sceny nieuchronnie przybliżają obrzęd ku finałowi. Poprzedza ją rytualny zbiorowy gwałt. Wybrana wciąż jeszcze walczy. W ostatniej scenie następuje nieoczekiwana zmiana: kobieta kładzie się spokojnie na ciepłej trawie i – w akcie przymierza zawartego nagle z przyrodą – czeka. Rozluźnia napięte wcześniej do granicy bólu mięśnie, jakby chciała zasnąć. W jej zachowaniu jest już tylko ufność. Żadnego lęku ani wyczerpania.
Tak dosłownie pokazanej sceny agresji nie ma we wcześniejszych choreografiach. Podobnie jak kontrastu pomiędzy brakiem porozumienia z drugim człowiekiem a silnym związkiem z naturą. Zdawać by się mogło, że właśnie ta dzikość, gwałtowność ruchów, podsycana przez muzykę, zawsze będzie znakiem «Święta wiosny»: ekstatyczny taniec, rytmiczne dreptanie, kopulacyjne wygięcia ciał, podskoki, drgawki. A jednak to tylko kolejny fantazmat.”.
Święto wiosny
Choreografia: Angelin Preljocaj
Muzyka: Igor Strawiński
Scenografia: Thierry Leproust
Kostiumy: Eric Bergère
Światła: Marion Hewlett
1st Flash
Choreografia: Jorma Elo
Muzyka: Jean Sibelius
Scenografia i kostiumy: Joke Visser, Jorma Elo
Światła: Jordan Tuinman