Wyniki wyszukiwania dla frazy:

24.01.2016 Agnieszka Rutkowska

„Poskromienie złośnicy” to spotkanie dwóch osobowości – z Jeanem-Christophem Maillotem rozmawia Agnieszka Rutkowska

Czym różni się Pana inscenizacja Poskromienia złośnicy od wersji Johna Cranko? Główna myśl baletu i jego wydźwięk są inne. Wydaje mi się, że moja inscenizacja jest nieco subtelniejsza. Oddaliłem się od Szekspirowskiej historii, zwłaszcza jeśli chodzi o scenografię, staram się wyraźnie pokazać, że nie chodzi tu o poskromienie kobiety przez mężczyznę (wizja nie do zaakceptowania w dzisiejszych czasach), ale o spotkanie dwóch wyjątkowych osobowości. Dalsza interpretacja należy do widzów…!

10.01.2017 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Największe sukcesy jeszcze przed nami – z Valeriyem Kuzembayevem, dyrektorem Astana Ballet, rozmawia Agnieszka Rutkowska-Sagata

Z jakiej tradycji tanecznej wywodzi się Astana Ballet? Podstawą jest technika tańca klasycznego, ale pokazujemy wszystkie techniki tańca, które nam imponują, począwszy od neoklasyki przez taniec modern, aż po taniec współczesny. Wciąż poszukujemy własnego stylu. Zapraszamy różnych choreografów, ponieważ chcemy spróbować wszystkiego.

13.07.2017

Czy wciąż współczesny? – recenzja „Wieczoru choreografii współczesnych” z Teatru Bolszoj

Na ten wyjątkowy pod względem doboru repertuaru Wieczór choreografii współczesnych składają się trzy prace: The Cage Jerome’a Robbinsa (1951), Russian Seasons Aleksieja Ratmańskiego (2006) oraz Études Haralda Landera (1948). Każda jest jednak zupełnie inna stylistycznie, a najmłodszą i najstarszą część dzieli aż 58 lat. Czy określenie „współczesny” jest wystarczająco pojemne, aby objąć te trzy choreografie? Czy „współczesny” znaczy tu „aktualny”? A może „współczesny” jedynie w opozycji do klasycznych baletów tradycyjnie wystawianych na scenie Teatru Bolszoj?

22.07.2019 Agnieszka Rutkowska-Sagata

„Tancerz powinien stawiać sobie wyzwania i nie bać się porażki!” – Carlos Acosta w rozmowie z Agnieszką Rutkowską-Sagatą

Agnieszka Rutkowska-Sagata: W filmie Yuli ukazana została praca nad choreografią do spektaklu Tocororo. Możliwość wniknięcia w proces powstawania spektaklu to doskonała okazja do ukazania, w jaki sposób historia i emocje są przemieniane na ruch i choreografię. Czy uważa pan, że współczesna publiczność jest w pełni przygotowana do odbioru spektakli tanecznych i języka tańca? Czy w tym kontekście film ma w pewnym sensie pełnić rolę „szkoleniową” dla publiczności? Carlos Acosta: Yuli jest jak taniec ojca z synem – ujawnia i bada interpersonalne konflikty między tymi postaciami. Mam nadzieję, że film w przejrzysty sposób przedstawia szerokiej publiczności zarówno sam taniec, jak i...

05.02.2016 Agnieszka Rutkowska

„Poskromienie złośnicy” Maillota, czyli równouprawnienie – recenzja baletu transmitowanego z Teatru Bolszoj

Podczas styczniowej transmisji widzowie mieli okazję zobaczyć Poskromienie złośnicy w choreografii Jeana-Christophe’a Maillota, spektakl przygotowany na zamówienie specjalnie dla Teatru Bolszoj. Jak zespół, który prezentuje głównie rosyjską i radziecką klasykę poradził sobie z całkiem odmienną stylistyką baletową? W swojej inscenizacji francuski choreograf nie odszedł zbyt daleko od fabuły komedii Szekspira. Szlachcic z Padwy, Baptista, ojciec dwóch panien na wydaniu, próbuje znaleźć dla nich odpowiednich mężów. Dziewczęta mają skrajnie różne temperamenty. Starsza córka, Katarzyna, ma silny charakter, jest nieznośna i złośliwa, a młodsza, delikatna Bianka – uprzejma i posłuszna

02.07.2017 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Pean na cześć carskiej Rosji czy polskie wątki w historii caratu? – recenzja „Jeziora łabędziego” Krzysztofa Pastora

Przedostatnią tegoroczną premierą baletową w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej jest Jezioro łabędzie w opracowaniu Krzysztofa Pastora. To zupełnie nowa wersja tego spektaklu, która łączy piękno klasyki baletowej z neoklasyką i jednocześnie przybliża polskie wątki u schyłku caratu. Zastanawiające są jednak czas i miejsce akcji oraz wybór tematyki, szczególnie w związku ze zbliżającą się setną rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości. Jaki mógł być zatem zamysł twórców i jak udało się go zrealizować?

06.06.2018 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Artystyczne osiągnięcie ZSRR – recenzja „Płomienia Paryża” Aleksieja Ratmańskiego transmitowanego z Teatru Bolszoj

Płomień Paryża Borisa Asafiewa, wraz z Romeem i Julią Siergieja Prokofiewaoraz Czerwonym Makiem Reinholda Glière’a, stanowią wizytówkę baletu sowieckiego – to choreograficzne poematy łączące propagandowe treści z popularną, tradycyjną formą muzyczną i taneczną. Czemu wciąż warto oglądać podobne produkcje? Rewolucja październikowa 1917 roku wpłynęła znacząco nie tylko na bieg historii, ale i na upowszechnienie sztuki baletowej w Rosji. Tradycyjny repertuar baletowy uległ wówczas dużej przemianie. Wśród innowacji znalazły się balety Michaiła Fokina oraz eksperymenty konstruktywistyczne, wzorowano się także na działalności Isadory Duncan i niemieckiego tańca wyrazistego (Ausdruckstanz). Kajetan Golejzowski, choreograf Teatru Kameralnego w Moskwie, w swojej twórczości zaproponował baletową hybrydę,...

11.06.2015 Agnieszka Rutkowska

Miłość źródłem każdej emocji – recenzja widowiska baletowego „Emocje”

Opera Krakowska przygotowała nowy wieczór baletowy, na który złożyły się cztery choreografie: Mirror in a Mirror i …z niezapisanego dziennika… Katarzyny Aleksander-Kmieć, …gdzie tkwią nagie gwiazdy…Violetty Suskiej oraz Uwertura żołnierza Jacka Tyskiego. Motywem przewodnim łączącym wszystkie części spektaklu miały być różnego typu emocje. Jak się jednak okazało, mowa tu przede wszystkim o miłości; to właśnie z niej – jak wynikało z premierowych prac choreografów – biorą swój początek wszystkie uczucia, to ona określa naturę międzyludzkich relacji, to ona niepodzielnie rządzi naszym życiem i poczynaniami. Każda z etiud prezentowała pewną wariację na temat miłości i emocji, które jej towarzyszą bądź ją...

09.04.2021 Agnieszka Narewska-Siejda

Taneczne autobiografie cz.8: Bez powrotu. Podróż tancerza z ulic Hawany na sceny świata autobiografia Carlosa Acosty

Carlos Acosta (ur. 1973) brytyjski tancerz kubańskiego pochodzenia, uważany jest za jednego z najlepszych artystów baletowych swojego pokolenia. Świat usłyszał o nim po raz pierwszy w 1990 roku, kiedy siedemnastoletni Kubańczyk zdobył Grand Prix w jednym z najsłynniejszych konkursów baletowych, odbywającym się w Lozannie i porównywanym pod względem prestiżu do sportowej olimpiady. Pokonał wówczas 126 kandydatów z 20 krajów świata. Talent młodego Acosty potwierdzały kolejne wygrane konkursy oraz otrzymane nagrody i wyróżnienia (m.in. Grand Prix 4. Concours International de Danse de Paris, 1990; Vignale Danza Prize, Włochy 1990). Wkrótce potem Acosta zaczął dostawać propozycje pracy od najlepszych zespołów baletowych. Nie...

14.08.2017 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Nierównouprawnienie – recenzja „Darkness” Izadory Weiss

W centrum zainteresowań Izadory Weiss znajduje się społeczna rola kobiety i relacje między płciami, co zobrazowała również w Darkness. Artystka przygotowała nie tylko jego choreografię, ale i scenografię oraz napisała libretto. Inspirację zaczerpnęła z Jądra ciemności Josepha Conrada. Jaką tajemnicę skrywa taneczna adaptacja historii o Kurcie? Conradowskie rozważania o granicach okrucieństwa Weiss przekuła w opowieść o wszechobecnych i wciąż bezkarnych aktach przemocy wobec kobiet. Motyw agresji i  sposobów wywierania wpływu stanowi jądro spektaklu.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close