Wyniki wyszukiwania dla frazy:

10.01.2017 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Największe sukcesy jeszcze przed nami – z Valeriyem Kuzembayevem, dyrektorem Astana Ballet, rozmawia Agnieszka Rutkowska-Sagata

Z jakiej tradycji tanecznej wywodzi się Astana Ballet? Podstawą jest technika tańca klasycznego, ale pokazujemy wszystkie techniki tańca, które nam imponują, począwszy od neoklasyki przez taniec modern, aż po taniec współczesny. Wciąż poszukujemy własnego stylu. Zapraszamy różnych choreografów, ponieważ chcemy spróbować wszystkiego.

22.07.2019 Agnieszka Rutkowska-Sagata

„Tancerz powinien stawiać sobie wyzwania i nie bać się porażki!” – Carlos Acosta w rozmowie z Agnieszką Rutkowską-Sagatą

Agnieszka Rutkowska-Sagata: W filmie Yuli ukazana została praca nad choreografią do spektaklu Tocororo. Możliwość wniknięcia w proces powstawania spektaklu to doskonała okazja do ukazania, w jaki sposób historia i emocje są przemieniane na ruch i choreografię. Czy uważa pan, że współczesna publiczność jest w pełni przygotowana do odbioru spektakli tanecznych i języka tańca? Czy w tym kontekście film ma w pewnym sensie pełnić rolę „szkoleniową” dla publiczności? Carlos Acosta: Yuli jest jak taniec ojca z synem – ujawnia i bada interpersonalne konflikty między tymi postaciami. Mam nadzieję, że film w przejrzysty sposób przedstawia szerokiej publiczności zarówno sam taniec, jak i...

06.06.2018 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Artystyczne osiągnięcie ZSRR – recenzja „Płomienia Paryża” Aleksieja Ratmańskiego transmitowanego z Teatru Bolszoj

Płomień Paryża Borisa Asafiewa, wraz z Romeem i Julią Siergieja Prokofiewaoraz Czerwonym Makiem Reinholda Glière’a, stanowią wizytówkę baletu sowieckiego – to choreograficzne poematy łączące propagandowe treści z popularną, tradycyjną formą muzyczną i taneczną. Czemu wciąż warto oglądać podobne produkcje? Rewolucja październikowa 1917 roku wpłynęła znacząco nie tylko na bieg historii, ale i na upowszechnienie sztuki baletowej w Rosji. Tradycyjny repertuar baletowy uległ wówczas dużej przemianie. Wśród innowacji znalazły się balety Michaiła Fokina oraz eksperymenty konstruktywistyczne, wzorowano się także na działalności Isadory Duncan i niemieckiego tańca wyrazistego (Ausdruckstanz). Kajetan Golejzowski, choreograf Teatru Kameralnego w Moskwie, w swojej twórczości zaproponował baletową hybrydę,...

13.07.2017

Czy wciąż współczesny? – recenzja „Wieczoru choreografii współczesnych” z Teatru Bolszoj

Na ten wyjątkowy pod względem doboru repertuaru Wieczór choreografii współczesnych składają się trzy prace: The Cage Jerome’a Robbinsa (1951), Russian Seasons Aleksieja Ratmańskiego (2006) oraz Études Haralda Landera (1948). Każda jest jednak zupełnie inna stylistycznie, a najmłodszą i najstarszą część dzieli aż 58 lat. Czy określenie „współczesny” jest wystarczająco pojemne, aby objąć te trzy choreografie? Czy „współczesny” znaczy tu „aktualny”? A może „współczesny” jedynie w opozycji do klasycznych baletów tradycyjnie wystawianych na scenie Teatru Bolszoj?

09.04.2021 Agnieszka Narewska-Siejda

Taneczne autobiografie cz.8: Bez powrotu. Podróż tancerza z ulic Hawany na sceny świata autobiografia Carlosa Acosty

Carlos Acosta (ur. 1973) brytyjski tancerz kubańskiego pochodzenia, uważany jest za jednego z najlepszych artystów baletowych swojego pokolenia. Świat usłyszał o nim po raz pierwszy w 1990 roku, kiedy siedemnastoletni Kubańczyk zdobył Grand Prix w jednym z najsłynniejszych konkursów baletowych, odbywającym się w Lozannie i porównywanym pod względem prestiżu do sportowej olimpiady. Pokonał wówczas 126 kandydatów z 20 krajów świata. Talent młodego Acosty potwierdzały kolejne wygrane konkursy oraz otrzymane nagrody i wyróżnienia (m.in. Grand Prix 4. Concours International de Danse de Paris, 1990; Vignale Danza Prize, Włochy 1990). Wkrótce potem Acosta zaczął dostawać propozycje pracy od najlepszych zespołów baletowych. Nie...

02.07.2017 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Pean na cześć carskiej Rosji czy polskie wątki w historii caratu? – recenzja „Jeziora łabędziego” Krzysztofa Pastora

Przedostatnią tegoroczną premierą baletową w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej jest Jezioro łabędzie w opracowaniu Krzysztofa Pastora. To zupełnie nowa wersja tego spektaklu, która łączy piękno klasyki baletowej z neoklasyką i jednocześnie przybliża polskie wątki u schyłku caratu. Zastanawiające są jednak czas i miejsce akcji oraz wybór tematyki, szczególnie w związku ze zbliżającą się setną rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości. Jaki mógł być zatem zamysł twórców i jak udało się go zrealizować?

14.08.2017 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Nierównouprawnienie – recenzja „Darkness” Izadory Weiss

W centrum zainteresowań Izadory Weiss znajduje się społeczna rola kobiety i relacje między płciami, co zobrazowała również w Darkness. Artystka przygotowała nie tylko jego choreografię, ale i scenografię oraz napisała libretto. Inspirację zaczerpnęła z Jądra ciemności Josepha Conrada. Jaką tajemnicę skrywa taneczna adaptacja historii o Kurcie? Conradowskie rozważania o granicach okrucieństwa Weiss przekuła w opowieść o wszechobecnych i wciąż bezkarnych aktach przemocy wobec kobiet. Motyw agresji i  sposobów wywierania wpływu stanowi jądro spektaklu.

08.04.2019 Agnieszka Rutkowska-Sagata

W poszukiwaniu własnych języków choreograficznych – o XI edycji warsztatu choreograficznego „Kreacje”

Na tegoroczny warsztat choreograficzny Polskiego Baletu Narodowego złożyło się 13 etiud. W roli choreografa zadebiutowała aż jedna trzecia uczestników, pozostali artyści posiadają zaś mniejsze lub większe doświadczenie na tym polu, które zdobyli czy to biorąc udział w poprzednich edycjach Kreacji, czy przy innych okazjach: przygotowując choreografie konkursowe oraz przedstawienia dyplomowe (Joanna Drabik) dla uczniów ogólnokształcących szkół baletowych, opracowując ruch sceniczny do opery (Bartosz Zyśk) bądź realizując własne prace, również pełnospektaklowe, na polskich scenach (Anna Hop). Mimo tak różnego zaplecza choreograficznego uczestników warsztatu poziom całego wieczoru pozostał wyrównany.

25.10.2019 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Wrocławski wieczór młodych choreografów – recenzja II edycji „Open Door”

Od ponad dekady Teatr Wielki – Opera Narodowa organizuje otwarte warsztaty choreograficzne dla tancerzy Polskiego Baletu Narodowego – Kreacje. Opera Wrocławska rozpoczęła nowy sezon artystyczny od Open Door II – podobnej do warszawskiej inicjatywy choreograficznej. Uczestnicy warsztatów mieli pełną dowolność twórczą: sami wybierali technikę tańca i muzykę, mogli także korzystać z rekwizytów i kostiumów zgromadzonych w Operze. Przygotowania trwały niecały miesiąc i dopiero pod koniec projektu w próbach uczestniczył kurator sezonu, Jacek Przybyłowicz, który udzielał drobnych wskazówek. Podobnie wyglądała współpraca choreografów z reżyserem światła, Kamilem Jachem. Na tegoroczny wieczór złożyło się siedem etiud choreograficznych artystów z pokolenia urodzonego w latach...

17.06.2019 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Baletowe trójkąty miłosne – „Carmen-Suita” Alberta Alonsa i „Pietruszka” Edwarda Cluga w Teatrze Bolszoj

Na zwieńczenie sezonu 2018/2019 Teatr Bolszoj zaprezentował dwa jednoaktowe balety o nieszczęśliwej miłości. Zarówno w Carmen-Suicie, jak i w Pietruszce niespełnione uczucie prowadzi do śmierci tytułowego bohatera. Pomimo wspólnego tematu choreografie różnią się jednak znacznie stylistyką i wykorzystują zupełnie odmienne języki tańca.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close