Wyniki wyszukiwania dla frazy:

08.10.2021 Katarzyna Niedurny

Opór roślin. Rozmowa z Magdą Jędrą i Anką Herbut

W spektaklu Złe ziele zajmujecie się tematem chwastów. Co was w nich zafascynowało? Magda Jędra: Na początku była to przekora – chwasty to rośliny niemile widziane i źle postrzegane. Zainspirował mnie też artykuł Marka Krajewskiego w książce ZOEpolis[1], opisujący stosunek człowieka do roślinności, którą klasyfikuje jako chwasty – to, w jaki sposób próbuje się ich pozbyć, a one rosną jeszcze większe i jeszcze bardziej się rozprzestrzeniają, z niewyczerpaną determinacją.

25.03.2019 Anka Herbut

Jeśli nie mogę tańczyć, to nie moja rewolucja

W tekście Choreographies of Protest Susan Leigh Foster pisze o trzech rodzajach protestów, powołując się na pierwszy sit-in w Greensboro z 1960 roku, ACT UP’owe die-iny z lat 80. oraz pokojowe, horyzontalnie ustrukturyzowane i niejednorodne formalnie protesty w Seattle w 1999. Jak funkcjonowały w nich ciała? Jakie praktyki ruchowe wykorzystywały, by wyrazić sprzeciw? Jaka była rola choreografii we wspomnianych praktykach oporu i emancypacji? Co łączyło te ciała? Co pozwalało im poruszać się lub nie poruszać razem?

17.12.2018 Hanna Raszewska-Kursa

Strategie emancypacji – II relacja z listopadowej odsłony Sceny Tańca Studio 2018

13 listopada 2018, ostatniego dnia 31. odsłony Sceny Tańca Studio 2018, zaprezentowano trzy prace: solo Too Beautiful Marzeny Krzemińskiej (Propagande C), duet No Sugar, No Candy Marii Mavridou i Małgorzaty Haduch oraz Priv Izy Szostak i Anki Herbut, zrealizowany z zespołem Teatru im. Aleksandry w Gnieźnie oraz trojgiem gościnnie zaproszonych artystów. Każdy z punktów programu rządził się własnymi prawami estetycznymi i dramaturgicznymi; różniły się także od siebie stopniem teatralności tańca. Mimo to stworzyły spójną, choć złożoną, całość, mówiąc różnymi głosami na podobne tematy.

31.07.2020 Michał Przybyła

Ciało doskonałe cz. 3: Przekraczanie granic nagiego ciała – z Piotrem Mateuszem Wachem rozmawia Michał Przybyła

Z Piotrem Mateuszem Wachem rozmawiałem on-line w czasie kwarantanny, po obejrzeniu zapisów wideo jego prac. Mimo dzielącego mnie od przestrzeni performansów szklanego ekranu komputera, nie czułem, aby coś było mi przez to odebrane. Wynikało to z bezpośredniości i inkluzywności spektakli Wacha, a nie małej ilości bodźców zewnętrznych wynikających z lockdownu. Potraktowałem nasze wirtualne spotkanie jako „artist talk” i od początku czułem jakby nasza rozmowa była wywiadem performatywnym w czasach nowej rzeczywistości.

08.12.2017 Paulina Trzeciak

Praktyki uprawiania wolności – o spektaklu „National Affairs” Izy Szostak

Nowy spektakl Izy Szostak, zatytułowany National Affairs. Sprawy wewnętrzne, umacnia nas w przekonaniu, że ludzka jednostka jest istotą relacyjną – na co dzień funkcjonującą w różnych sieciach powiązań, a przynależność do nich utrudnia postrzeganie jej przez samą siebie jako całkowicie wyizolowany i autonomiczny podmiot. Przyswajana przez nas rzeczywistość składa się z przedmiotów i innych jednostek, które poprzez zajęcie w niej określonej pozycji pomagają nam wytworzyć dany obraz świata. National Affairs. Sprawy wewnętrzne przybiera formę wizualnej instalacji, zrealizowanej na styku choreografii i performansu, a utkanej z dyskursów, podmiotów i obiektów, oscylującej wokół problematyki antropocenu (a może raczej już technocenu?), czyli splotu...

01.08.2018 Paulina Trzeciak

Ucieleśniając konteksty – relacja z czerwcowej Sceny Tańca Studio 2018

Nasze ciała funkcjonują w obrębie różnych kontekstów, płynnie pomiędzy nimi przechodząc i reagując na nie w określony sposób. Głównym zamierzeniem czerwcowej odsłony Sceny Tańca Studio, pod hasłem Eksploracja i ekspresja, było przyjrzenie się relacjom, napięciom oraz afektom, jakie generuje ciało w styczności z rozmaitymi uwarunkowaniami i zjawiskami. Ich błyskawiczny rozwój stawia sporo pytań o kształt przyszłego świata oraz odkrywa przed nami nowe, nieznane aspekty funkcjonowania w obecnej rzeczywistości. Prezentowane choreografie badały współzależność tych dwóch, bardzo intensywnie oddziałujących na siebie obszarów życia, eksplorując związek między codzienną rzeczywistością oraz intensywną i nieprzewidywalną naturą bodźców.

14.12.2015 Katarzyna Lemańska

Maszyna oswojona – o „Balecie koparycznym” Izy Szostak

W hali fabrycznej Telpodu na ulicy Romanowicza na krakowskim Zabłociu odbył się finał projektu Maszyna choreograficzna realizowanego przez kuratorkę Annę Królicę w Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA. Tegoroczną edycję poświęconą postaci i twórczości Oskara Schlemmera zamknął Balet koparyczny Izy Szostak, inspirowany Baletem triadycznym, najsłynniejszym przedstawieniem niemieckiego artysty związanego ze sceną Bauhausu. Sceneria przypomina bardziej krajobraz ze snu niż plac budowy. Dwie żółte koparki, stojące obok siebie, wirują wokół własnej osi. Ich synchroniczne obroty są najpierw powolne, potem stają się coraz szybsze.

16.03.2018 Paulina Trzeciak

Emancypacyjny gniew neorebelii – o spektaklu „PIXO” Marty Ziółek

Najnowsza praca Marty Ziółek pozostaje w obrębie zagadnień poruszanych we wcześniejszych przedstawieniach, jednak eksploruje je w odmienny sposób. Artystka sięga tu po nowe i bardzo aktualne tematy, porzucając skupienie na doświadczeniach unoszących się na powierzchni systemu późnokapitalistycznego. Artystka przestaje poruszać się po widocznej wszystkim rzeczywistości i schodzi do podziemia, które w jej wydaniu ma w sobie coś z konwencji filmów science fiction klasy B i rytuału, ale przede wszystkim jest miejscem narastającego gniewu i buntu wobec systemu.

05.10.2017 Hanna Raszewska-Kursa

W poszukiwaniu czasu – I relacja z XVI Festiwalu Ciało/Umysł

Motywem przewodnim XVI Międzynarodowego Festiwalu Ciało/Umysł jest czas. Pierwsze trzy dni jesiennej odsłony festiwalu upływają pod znakiem twórczości kobiet – w programie znajduje się rekonstrukcja wybranych prac Lucindy Childs, legendy nowojorskiej awangardy lat 60. i 70., zrealizowana przez siostrzenicę artystki, Ruth Childs, projekt społeczno-artystyczny NELKEN – line i premiera Ramony Nagabczyńskiej More (Morus/Więcej). Oficjalnym gadżetem festiwalu są klepsydry, kierujące uwagę ku tematyce upływu czasu, i goździki przywołujące słynny spektakl innej ikony tańca – Piny Bausch. To właśnie z jej spektaklu Nelken (Goździki) pochodzi fragment choreografii, na której zbudowano NELKEN – line z udziałem warszawskiej publiczności.

24.07.2017 Teresa Fazan

Barwny korowód Pana Bela – o spektaklu „Gala” Jérôme’a Bela

W zamyśle Bela ruch, jako naturalna aktywność ludzkiego ciała, ma dać szansę na egalitarną ekspresję wszystkich wykonawców, na stworzenie sytuacji, w której wytworzy się między nimi – a w konsekwencji także między widzami – wspólnota demokratycznego przeżycia estetycznego. Bohaterowie Gali przez półtorej godziny tańczą solo, w parach i w grupie, obserwując się wzajemnie i naśladując,  i jak się wydaje – całkiem nieźle się bawiąc. Spektakl generuje bardzo intensywną sytuację emocjonalną, której nie sposób nie ulec: przez cały czas pozostajemy pod wpływem spontanicznych i prawdopodobnie autentycznych reakcji uczestników i widzów.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close