Wyniki wyszukiwania dla frazy:

27.05.2021 Dominik Więcek

AUTOPORTRET: Dominika Knapik

Spotykamy się podczas prób do spektaklu Księgi Jakubowe (reż. Ewelina Marciniak) w Thalia Theater w Hamburgu. Widzę, jak pracuje z aktorami nad ruchem. Podobno jest dla nich jak matka, która kocha, ale wymaga. Tak podchodzi do pracy. Zakochuje się w zespole, ale gdy ma pracę do wykonania, jest w niej nieustępliwa. Regularnie współpracuje z teatrami dramatycznymi w Polsce i za granicą, tworząc choreografie do spektakli, a wśród reżyserów, z którymi pracowała, można wymienić m.in. Ewelinę Marciniak, Igę Gańczarczyk, Annę Smolar, Jana Klatę i wielu innych. Notka biograficzna Dominiki informuje, że jej styl charakteryzuje się poczuciem humoru, a ja dodałbym, że czuć to nie...

07.01.2021 Katarzyna Waligóra

Matczyne solo o Agonie Dominiki Knapik

Jest rok 2047. Tancerka i choreografka Dominika Knapik nie żyje zmarła w Szwajcarii w czasie prób do nowego spektaklu. Zabił ją jej własny perfekcjonizm: kiedy podczas trzeciej próby generalnej reżyserowani przez nią tancerze nie umieli powtórzyć skomplikowanego układu choreograficznego, jej serce przestało bić. Jej syn Feliks, śpiewak operowy, nie potrafi zakończyć procesu żałoby i przez to traci umiejętność śpiewania. Potrzebuje terapii. Jednak w spektaklu Agon na scenie Łaźni Nowej zamiast około czterdziestoletniego mężczyzny w roli Feliksa zobaczymy samą Dominikę Knapik. Kiedy spektakl się rozpoczyna, siedzi na pustej scenie w srebrnym fotelu w kształcie ręki. Jest ubrana w kobaltowy garnitur i...

02.06.2014 Marta Seredyńska

Nikt nie chce być dziś zwyczajny – z Dominiką Knapik rozmawia Marta Seredyńska

Tytuł całego projektu to „Metamorfozy”. Czy udział w nim był dla Ciebie pewnego rodzaju metamorfozą? Myślę, że we wcześniejszych spektaklach bardzo duży nacisk kładłam na ciało, było ono głównym nośnikiem znaczeń, głównym medium. Tym razem ta metamorfoza polegała na tym, że spróbowaliśmy razem z Wojtkiem Klimczykiem, którego pomoc przy tym projekcie jest nieoceniona, wytworzyć pewien rodzaj obrazów scenicznych, opartych na ruchu, muzyce i wideo, nie na tekście. Próbowałam namówić Wojtka na wykorzystanie jakiegoś tekstu, ale on absolutnie nie chciał. Jedynym tekstem jest więc tu tekst piosenki.

10.02.2017 Marcin Miętus

Zaraźliwa Katarakta – recenzja spektaklu Dominiki Knapik

Nowy projekt Dominiki Knapik Obóz Katarakta zainicjował scenę eksperymentalną Małopolskiego Ogrodu Sztuki w Krakowie, działającego przy Teatrze im. Juliusza Słowackiego. Wyreżyserowany przez nominowaną w 2015 roku do „Paszportów POLITYKI” choreografkę spektakl reprezentuje teatr ruchu, na który składa się szereg scen luźno inspirowanych opowiadaniem Bowles. Bierze w nim udział szóstka wykonawców, w tym troje aktorów krakowskiego teatru (Agnieszka Kościelniak, Bożena Adamek oraz Jerzy Światłoń) i troje zaproszonych przez reżyserkę (Dominik Stroka, Aleksandra Cwen oraz tancerkę i choreografkę Małgorzatę Haduch) . Spektakl Knapik to pierwsza polska adaptacja teatralna twórczości amerykańskiej pisarki.

06.08.2021 Anna Królica

Szelmowskie zabawy z Czechowem

Tiki i inne zabawy to nowa produkcja Wrocławskiego Teatru Pantomimy w reżyserii i choreografii Dominiki Knapik, działającej w duecie z dramaturżką Patrycją Kowańską. Z powodu pandemii premiera została przesunięta i odbyła się na zakończenie sezonu teatralnego. To spektakl podkreślający świetną kondycję obu zaangażowanych artystek. To ich czwarta wspólna praca, w której powraca współczesny motyw terapii. W jednej z poprzednich, Agonie, pojawiła się postać Pytii, terapeutki, a narracja ogniskowała się wokół przyszłych wydarzeń: dorosłego syna choreografki korzystającego z dobrodziejstw terapii[i]. W Tikach terapia zbiorowa pojawia na większą skalę w samej materii spektaklu, stanowiąc jego oś dramaturgiczną. Intrygujące jest również prowadzenie międzypokoleniowego...

17.08.2011 Witold Mrozek

Egzystencjalista w Złotych Tarasach. Prozac kontra Beckett

Wrocławski cykl „Wibracji Tanecznych” zainaugurował performans Harakiri Farmers We are oh so Lucky. Kolektyw , złożony z choreografki/tancerki/aktorki – Dominiki Knapik, oraz dramaturga i doktora socjologii – Wojtka Klimczyka, zaprosił tym razem do współpracy również aktorów: Klarę Bielawkę i Mariusza Zaniewskiego oraz reżyserkę Anę Brzezińską. Tytuł spektaklu odsyła do jednej z postaci najsłynniejszego dramatu Samuela Becketta - Czekając na Godota.   Rytmiczna muzyka, która towarzyszy widzom już przy zajmowaniu miejsc, płynnie przechodzi w przedstawienie. Na tle ekranu zaczyna tańczyć Dominika Knapik. Ubrana jest w czarne luźne spodnie i bezrękawnik, zaczyna od ruchów samych rąk, zakreślających przestrzeń w zasięgu stojącej tancerki....

18.08.2011 Anna Królica

Kraków broni się przed tańcem współczesnym?

Sytuacja artystów tańca współczesnego w Krakowie jest bliska absurdu. W mieście mieszkają i próbują działać twórcy o niezwykłym potencjale, uznawani i rozpoznawani w całym kraju, a nierzadko także - na świecie. Dlaczego w takim razie w opinii środowiska tanecznego Kraków jest białą plamą na tanecznej mapie Polski? Powodów jest tyle, że trudno je zliczyć, jednak najbardziej uderza fakt, że rozmowy prowadzone z władzami miasta o ewentualnych imprezach tanecznych zostały przerywane - a znaczenie tańca jako autonomicznej sztuki jest minimalizowane. Brakuje w Krakowie przestrzeni dostosowanej do potrzeb tańca i systematycznie go prezentującej. Potencjał artystów w żaden sposób nie przekłada się na...

13.10.2011 Witold Mrozek

Polski taniec na platformie

O Polskiej Platformie Tańca 2010   W październiku w Poznaniu, z inicjatywy Arts Stations Foundation oraz Centrum Kultury Zamek odbyła się już trzecia edycja Polskiej Platformy Tańca. Blisko jej do tego, co określa się angielskim terminem showcase – to festiwal ukierunkowany w dużym stopniu na zagranicznych kuratorów i selekcjonerów; impreza, podczas której nowe przedstawienia taneczne danego kraju przekuwa się w jego narodowy „produkt eksportowy".   Taniec – produkt narodowy   „Narodowość" tańca rozumie się w tym przypadku różnie, czasem w inkluzywnym, obywatelskim rozumieniu (angielskie nation), czasem w bardziej wschodnioeuropejskim, etniczno-kulturowym. Ma to jednak związek nie tyle z tradycją rozumienia kategorii...

15.06.2012 Matylda Małecka

Wolność z dystansu – taniec na 32. Warszawskich Spotkaniach Teatralnych

„Jestem taka sama jak ty, tylko inna”, mówi w swoim wierszu kobieta z zespołem Downa, jedna z uczestniczek performansu Rafała Urbackiego W Przechlapanem. Zdanie stanowiące odpowiedź na protekcjonalne traktowanie osób niepełnosprawnych przez resztę społeczeństwa z powodzeniem można odnieść do wszystkich spektakli nurtu tanecznego tegorocznych WST. Zarówno W Przechlapanem, pokazywane na festiwalu jako wydarzenie towarzyszące, jak i spektakle nurtu TANIEC, realizowanego we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca –  Le Sacre Teatru Dada von Bzdülöw, Hamlet Wydziału Tańca PWST w Bytomiu oraz Tryptyk Mikołaja Mikołajczyka – są mocno osadzone we współczesności i ujmują przedstawiane tematy wywrotowo. Każde z przedstawień jest na...

22.04.2014 Anna R. Burzyńska

Doświadczanie siebie w tańcu – recenzja książki „Pokolenie Solo”

Książka Anny Królicy jest niezwykle wartościową próbą uchwycenia pewnego zjawiska na gorąco, wciąż jeszcze w trakcie krystalizowania się, „in progress”. To nie portret pokolenia napisany z perspektywy historycznego dystansu, ale w pewnym sensie wizytówka tego pokolenia współtworzona przez jego przedstawicieli. Kapsuła czasu, do której każdy z choreografów włożył to, co jego zdaniem najcenniejsze i najbardziej reprezentatywne, by przesłać to w przyszłość.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close