Wyniki wyszukiwania dla frazy:

15.08.2011 Joanna M. Czajkowska

Myślimy teatrem. Rozmowa z Joanną Czajkowską

Zapis fragmentów spotkania z Joanną Czajkowską, które odbyło się 15 stycznia 2009 roku w klubokawiarni Mała Litera w Łodzi.   ANNA KRÓLICA: Dziesięć lat temu nazwaliście swoją grupę „Teatr Okazjonalny”. Skąd ta nazwa – czy chodzi o specyfikę działania tego teatru, mniej regularne niż obecnie występy? Co zmieniło się przez te dziesięciolecie istnienia Teatru Okazjonalnego?   JOANNA CZAJKOWSKA: Muszę sprostować.. Dziesięć lat temu założyliśmy teatr z Anią Haracz, Jackiem Krawczykiem i Grzesiem Rogińskim. Teatr nie nazywał się „Okazjonalny”, tylko „Grupa Działań Scenicznych Kino Variatino” i po dwóch latach współpracy się rozdzieliliśmy. Ania Haracz zachowała Kino Variatino - teraz: „Teatr Tańca...

24.09.2021 Łukasz Rudziński

U progu zmian – z Joanną Czajkowską rozmawia Łukasz Rudziński

Łukasz Rudziński: Na jakim etapie swojej drogi tanecznej obecnie się znajdujesz? Joanna Czajkowska: Wszystko zależy od tego, w jakiej kategorii o sobie myślę, bo w każdej z nich przedstawia się to nieco inaczej. Na jednym poziomie funkcjonuję jako tancerka, na innym jako choreografka, a dalej – jako osoba pracująca w tańcu i dla tańca, która rozwija lokalną scenę. Jako tancerka na pewno jestem osobą spełnioną. Zastanawiałam się, czy jeszcze w ogóle wychodzić na scenę. Jednak czerpię z tego wielką przyjemność. Zdaję też sobie sprawę, że już nie wszystkie role będą dla mnie odpowiednie i że nie wszystko mogę zatańczyć. Jednak...

23.04.2021 Izabela Stańdo

Badając przedmiot nieocenionej wartości. Solo Joanny Czajkowskiej INTROSPEKCJA. Przedmiot nieocenionej wartości

Przedmiot nieocenionej wartości to spektakl z 2016 roku, który na długo pozostaje w pamięci widza. Żywa historia tańca spleciona ze scen o onirycznym charakterze. Opowieść precyzyjnie zaplanowana, misternie skonstruowana z ruchu o różnej teksturze i jakości, okraszona cytatami z innych, znanych dzieł choreograficznych uzmysławia, co jest dla tancerza najważniejsze. Obraz, prócz ruchu, złożony jest z niebanalnego światła, multimediów i magicznej muzyki łączącej tradycyjne brzmienia, przypominające kompozycje końca XIX wieku oraz brzmienia elektroniczne budujące nastrój grozy, wzmagające poczucie zagrożenia. Co nowego można odczytać z INTROSPEKCJI Czy warto obejrzeć tę propozycję, czy jest ona równie interesująca Dla Przedmiotu... kluczowymi słowami mogą być...

31.08.2018 Hanna Raszewska-Kursa

Poszerzanie – relacja z IV odsłony Sceny Tańca Studio 2018

IV odsłona Sceny Tańca Studio 2018 odbywała się pod hasłem Emocje i ekstensyfikacja. Właściwie każdy zaprezentowany tytuł można rozpatrywać w obu aspektach. Darklena zestawia emocjonalność dzieci i dorosłych, zachęcając do poszerzenia relacji o aspekt partnerstwa. Melancolia mierzy się z tematem zadumy graniczącej ze stanami apatycznymi, jednocześnie sugerując, że mogą one być twórcze i nie należy zawężać ich postrzegania do kategorii wad. Performance międzygatunkowy pyta o możliwość więzi emocjonalnej z bytami nieożywionymi i wnosi do dyskusji argumenty z obszaru seksualności. Ogrody opuściły swoje drzewa (wersja kobaltowa) przygląda się emocjom związanym ze stratą i poszerza doświadczenie żałoby o wymiar ponadjednostkowy. Sci-Fi Ceremonials...

01.02.2016 Hanna Raszewska

Ty i ja. Co najmniej osiem razy miłość. Mów o niej – Sopocki Teatr Tańca i TEATRLEON w jednym spektaklu

Czajkowska w swojej twórczości posługuje się przede wszystkim językiem tańca współczesnego, Dziemaszkiewicz stosuje różnorodne formy ruchu, niekoniecznie stricte tanecznego. Czajkowska konsekwentnie porusza się w ramach teatru, w którym taniec jest podstawowym środkiem wyrazu. Spektakle Sopockiego Teatru Tańca w nielinearny sposób prowadzą widza przez przepływ myśli i emocji, w poetycki sposób ukazując wysmakowany plastycznie świat postaci znajdujących się zwykle w stanie napięcia i dążenia ku czemuś. Teatr Patrz Mi Na Usta posługuje się środkami ekspresji  pochodzącymi z różnych sztuk performatywnych i wizualnych. Buduje przedstawienia i performanse oparte na prowokujących wyobraźnię obrazach w świadomy sposób ocierających się o kicz i przesadę. 2015...

16.12.2017 Izabela Stańdo

Żywa historia tańca – o spektaklu „Przedmiot nieocenionej wartości” Sopockiego Teatru Tańca

W swoim autorskim spektaklu choreografka Joanna Czajkowska postanowiła przyjrzeć się nie tylko zmieniającej się na przestrzeni XX i XXI wieku estetyce tańca, ale także temu, w jaki sposób ciało tancerza/tancerki i on sam/ona sama jest odbierany/jest odbierana przez widzów. Okazuje się, że obserwacja nigdy się nie kończy, a postrzeganie tancerza/tancerki przez pryzmat ciała może być dla niego/niej mocno obciążające. Miłośnicy tańca z pewnością zauważą wykorzystane przez artystkę różne techniki tańca czy cytaty z innych, znanych choreografii wybitnych twórców, takich jak Conrad Drzewiecki, Janina Jarzynówna-Sobczak czy Ewa Wycichowska. Słowem-kluczem dla choreografii może być tutaj innowacja albo wynalazek. Do znanego garnituru ruchowego...

17.03.2021 Natalia Szafrankiewicz

Mniej znaczy więcej o spektaklu 7 pieczęć Sopockiego Teatru Tańca

Twórcy Sopockiego Teatru Tańca, Joanna Czajkowska i Jacek Krawczyk, często sięgają po inspiracje do tekstów kultury, by za pośrednictwem zawartego w nich ładunku intelektualnego snuć opowieści o otaczającym nas świecie, dyskutować z nim. Po literaturę sięgnęli, pracując nad spektaklami Bestiarium. Nienasycenie czy Wszystko co widać. OHIO. Malarstwo zainspirowało ich do stworzenia Melencolii czy Dyskretnego uroku Picassa. Ideę Teatru Okrucieństwa Antonina Artauda zawarli w 2 twarzach. Ukłon sztuce dziesiątej muzy składają chociażby w spektaklu Coś pięknego, inspirowanym twórczością Felliniego, a także przy okazji ostatniej premiery 7 pieczęci, punktem wyjścia do której jest film Ingmara Bergmana z 1957 roku pt. Siódma pieczęć. Choć jest...

02.11.2011 Łukasz Rudziński

Zaczarowany świat Salvadora Dali

Pomysł, aby twórczość wielkiego artysty przedstawiać za pomocą prostej metafory, tancerze mieli już przy Transkrypcjach, gdzie Krawczyk zbudował taneczną kreację Fryderyka Chopina, a Czajkowska George Sand. Teraz Krawczyk przyjął rolę Dalego, Joanna Czajkowska upozowana została na Helenę Diakonovą, czyli Galę – wielką miłość i muzę malarza. Tym razem jednak Gala występuje w aż czterech postaciach, bo wszystkie tancerki i Alicja Domańska przypominają partnerkę Dalego. Sam Salvador zyskuje swoje alter ego w postaci Wereszczyńskiego. W klimat twórczości hiszpańskiego malarza przenosi nas już świetna, abstrakcyjna scenografia Alicji Domańskiej, wykorzystująca i kilka białych taboretów o nieregularnych kształtach i wąski pasek na ścianie, z...

17.08.2011 Witold Mrozek

Zagrać tancerkę, zagrać kobietę – Powiększenie Joanny Czajkowskiej

Na początku Joanna Czajkowska stoi na scenie nieruchomo, jej kończyny zaczynają drgać, drgania przechodzą w nieznaczne, powtarzane ruchy – przy akompaniamencie elektronicznej, minimalistycznej muzyki. Zakreśla ręką i nogą zapętlone figury w przestrzeni i na podłożu, wreszcie ten mikrotaniec obejmuje całe ciało. Powiększenie, kolejne już solo, które Czajkowska zrealizowała w ostatnim czasie pod szyldem sopockiego Teatru Okazjonalnego, zaskakuje początkowo minimalizmem, który – z wyjątkiem inscenizacji Beckettowskiego Kwadratu – raczej nie cechował dotąd sopockich artystów. Zarazem nie traci tego, co charakteryzowało Okazjonalny od dawna – zamiłowania do teatru w tańcu, tu posuniętego do gry z teatralnością przedstawienia. To ona łączy kolejne obrazy...

20.01.2012 Julia Hoczyk

Teatr Tańca AD 2008. Nadzieje i kontuacje (część druga)

W jakiej sytuacji jest dziś polski teatr tańca? Postaram się odpowiedzieć na to pytanie, z perspektywy krytyka teatralnego, który od kilku lat z uwagą przygląda się temu zjawisku, chce je zrozumieć i docenić. Nie roszczę sobie prawa do obiektywizmu, lecz podejmuję próbę na wskroś subiektywnej syntezy.   Geneza tanecznego poruszenia w Trójmieście jest dość skomplikowana, dlatego pozwolę sobie na uogólnienia i uproszczenia[1]. Są trzy zasadnicze źródła, z jakich wywodzą się artyści współtworzący dzisiaj nadmorski pejzaż tańca współczesnego: Teatr Ekspresji Wojciecha Misiury (istniejący w latach 1987-2000), Gdański Teatr Tańca oraz Dada von Bzdülöw. Artyści, którzy wiele lat spędzili w Teatrze Ekspresji...

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close