Wyniki wyszukiwania dla frazy:

11.12.2012 Katarzyna Lemańska

Średnio zdolny choreograf? Freelancerska kariera Rafała Urbackiego

Przedstawicielem choreografii krytycznej w Polsce jest Rafał Urbacki – choreograf, tancerz i performer. W dyskursie o tańcu nie istnieje jednoznaczna definicja tego terminu. Twórczość Urbackiego można potraktować jako indywidualny i bardzo istotny głos w tej sprawie. Jak obszar ten definiuje sam artysta: „Choreografię społeczną czy polityczną można realizować dzięki współpracy z ludźmi reprezentującymi pewien habitus ruchowy, czyli z osobami «naznaczonymi» jakąś charakterystyczną sytuacją społeczną. Inspirujący jest właśnie ten kontekst, kontekst ich ciał do skonstruowania ruchu, który przez to już o «czymś» mówi. […] Najnowszy projekt, Stypa, inspirowany jest twórczością Billa T. Jonesa, a przede wszystkim – spektaklem Still/ Here z...

03.06.2015 Karolina Wycisk

Jak tańczy Europa – relacja z XII Festiwalu „Kalejdoskop”

W dniach 9–12 kwietnia 2015 w Białymstoku odbyła się kolejna edycja Festiwalu „Kalejdoskop”. Dla widzów była to okazja do międzykulturowego doświadczenia na gruncie europejskiego tańca współczesnego. W przeciwieństwie do dwóch ostatnich edycji, w których organizatorzy skupili się na promocji rodzimej twórczości, w tym roku zaprosili również artystów z Litwy, Białorusi i Ukrainy. Hasłem, które miało połączyć różnorodne spojrzenia na estetykę i formułę tanecznego wydarzenia miała być – jak nazywa ją w tekście kuratorskim Anna Królica – „nowa tożsamość”. Po czterech dniach prezentacji i spotkań z twórcami z sąsiednich krajów okazuje się, że tę nową jakość fundują rozmaite czynniki, a głównym...

30.06.2011 Adela Prochyra

Nowe zjawiska w polskim tańcu teatralnym

Zmianę, która cały czas dokonuje się w polskim tańcu teatralnym pokażę na przykładzie spektaklu Marysi Stokłosy Vacuum (2008), będącym jej dyplomem w amsterdamskiej Hogeschool voor de Kunsten.[…] Mój wybór może być uzasadniony chęcią wpisania go w dyskurs wokół tańca.

23.05.2017 Magdalena Zamorska

Witajcie w IX Musicalu (wybrane spektakle PPT 2017)

Spektakle zaprezentowane podczas Polskiej Platformy Tańca 2017 były bardzo zróżnicowane pod względem problematyzowanych zagadnień, użytych środków, a także sposobów angażowania uwagi widzów i manipulowania ich emocjami. Witajcie/Welcome Aurory Lubos to pierwszy ze spektakli prezentowanych 2 kwietnia , zaangażowany społecznie i skonstruowany tak, by w najwyższym stopniu poruszyć widza emocjonalnie. Podobnie jak w innych pracach solowych, artystka podejmuje tu trud inscenizacji jednostkowego dramatu, który wydarza się nawet nie tyle niezauważony, co ukryty w cieniu sporów politycznych, debat medialnych oraz manifestacji ideologicznych, a przede wszystkim przysłonięty jest grubą materią uproszczeń i generalizacji.

20.01.2014 Barbara Żarinow

W dialogu – XVII Międzynarodowe Spotkania Teatrów Tańca

W październiku Lublin za sprawą XVII Międzynarodowych Spotkań Teatrów Tańca przypominał panel dyskusyjny, podczas którego podejmowano dialog z dorobkiem poprzedniego pokolenia artystów, ale także z nowymi mediami. Silnym punktem tegorocznego programu były spektakle młodego pokolenia polskich i zagranicznych tancerzy, wybranych przez specjalistów Aerowaves Priority Companies oraz z cyklu: RE//MIX komuny//warszawa. Oba te projekty dają młodym artystom szansę na promocję i szerszą prezentacją swojej twórczości, Aerowaves i RE//MIX-y stały się już znanymi markami, świadczącymi o jakości promowanych przez nich produkcji. Dowodem na to była tegoroczna edycja MSTT, podczas której spektakle pokazane pod szyldem obu projektów były bez wątpienia jednymi z najlepszych...

12.09.2019 Aleksandra Kleinrok Zuzanna Kupidura Hanna Raszewska-Kursa

Brnąc przez archiwa. Bibliografia zagadnień tańca 1967-2017. Część II

Niniejszy tekst powstał na podstawie komunikatu wygłoszonego przez autorki 14 września 2018 roku podczas konferencji Polskiego Forum Choreologicznego. Skrócona wersja artykułu ukaże się w XX tomie rocznika „Studia Choreologica”. Niniejszą, pełną wersję, publikowaną na taniecPOLSKA.pl, podzielono na dwie części. Część II jest kontynuacją, dlatego dla pełnego obrazu omówionego procesu badawczego sugerujemy zapoznanie się z I częścią artykułu.

28.05.2020 Anna Królica

Komu potrzebna jest autonomia?

Czas kwarantanny okazał się łaskawy dla nadrabiania zaległości czytelniczych, sięgnęłam więc po drugą część antologii Choreografia pod redakcją Marty Keil, zatytułowaną Autonomie. Pierwsza rozpatrywała taniec w kontekście polityczności, druga została natomiast zadedykowana szeroko rozumianym autonomiom w świecie tańca, czyli prawu do samostanowienia, do bycia niezależnym. Domyślam się, że celowo użyta w tytule liczba mnoga ma na celu ukazanie wielości możliwych form autonomii. Zasady tworzenia i projektowania książki są w przypadku obu części podobne. Wyróżnia je elegancki biały layout z czarnym liternictwem. Publikacja jest dwujęzyczna. Ponownie na książkę składają się wcześniej publikowane, ale po raz pierwszy zebrane razem, teksty autorów i...

17.12.2019 Stefan Drajewski

„Dziadek do orzechów” w Operze Wrocławskiej – balet pierwszego kontaktu

Z baletem Piotra Czajkowskiego jest tak, jak z powieścią Charlesa Dickensa Opowieść wigilijna czy filmem Kevin sam w domu, bez których nie wyobrażamy sobie świąt Bożego Narodzenia. W grudniu Dziadka do orzechów grają niemal wszystkie teatry operowe w Europie. W 1988 roku węgierski choreograf, związany z teatrami niemieckimi, postanowił połączyć powieść Dickensa z baśnią E.T.A. Hoffmanna Dziadek do orzechów i Król myszy, na podstawie której powstał balet do muzyki Piotra Czajkowskiego. Premiera odbyła się w 1988 roku w Bonn. Nowa wersja zatytułowana Dziadek do orzechów. Opowieść wigilijna odniosła wielki sukces i stała się przepustką do kariery Vámosa. Po 30 latach...

18.10.2019 Anna Królica

Dziewczyna i śmierć. Uobecnić pamięć o Poli Nireńskiej

Za napisanie tej książki Weronice Kostyrko, a także Annie Legierskiej, dziennikarce związanej z portalem culture.pl, należą się wielkie brawa. To właśnie Legierska zainspirowała autorkę do podjęcia tematu życia Nireńskiej, o czym autorka wspomina w podziękowaniach. Sama Kostyrko z niezwykłą skromnością zauważa w posłowiu, że pisanie tej książki było łatwe i trudne zarazem; łatwe – bo do wielu materiałów można uzyskać dostęp dzięki internetowi, a trudne – bowiem lwia ich część (często do tej pory niepublikowanych) jest dostępna tylko w kilku miejscach na świecie, w publicznych i prywatnych archiwach. Aby Tancerka i zagłada powstała, Kostryko musiała odbyć wiele podroży. Jej trasę...

11.06.2019 Hanna Raszewska-Kursa

Gierki i bitwy. „Gra w karty” i „Święto wiosny” w Operze Wrocławskiej

Dwa krótkie balety, prezentowane w Operze Wrocławskiej w ramach jednego wieczoru, połączone są oczywistym kluczem: muzyką tego samego kompozytora. Jednocześnie bardzo się od siebie różnią, tak w warstwie muzycznej, jak  choreograficznej. Gra w karty Jacka Przybyłowicza jest zgrabną mozaiką, przeplatanką mniejszych i większych kompozycji. Spektakl ma przede wszystkim cel estetyczny, syci spojrzenie widowni precyzyjną, geometryczną zabawą z przestrzenią, choć można w nim znaleźć także przekaz społeczny. Święto wiosny Uriego Ivgiego i Johana Grebena porusza emocjonalnie, będąc swego rodzaju pesymistycznym manifestem czy ponurą wizją ludzkiej natury.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close