Wyniki wyszukiwania dla frazy:

01.10.2019 Maria Pastwa Katarzyna Martyka-Fiećko

Pisz dobrze o tańcu: Maria Pastwa o „Cztery” i Katarzyna Martyka-Fiećko o „Into me, see”

Tytułowe cztery nagie kobiety wychodzą z ciemności krokiem spokojnym, lecz zdecydowanym, świadomym swojego kierunku i celu. Przez dłuższą chwilę publiczność obserwuje odwrócone tyłem sylwetki na tle przyćmionego światła, nieruchomy rząd ciał w odległym krańcu sceny. Stopniowo ożywają, w skupieniu przesuwając się w stronę widzów, przez co można odnieść wrażenie, że czas wydłuża się w godziny, całe dni, lata i epoki. Pracują ręce performerek: powoli, konsekwentnie drążą przestrzeń, kreśląc w powietrzu subtelne kształty i wznosząc się ku górze niby łodyżki roślin. Im bliżej proscenium, tym więcej szczegółów zarysowuje się w cielesności kobiet. Ujawniają się napięcia mięśni, faktura skóry, zgięcia stawów. Powstaje...

09.10.2020 Maria Pastwa

„Isadora Duncan” Jérôme’a Bela. Tanecznym krokiem w stronę historii

Sposób, w jaki epoka wybiera swoje ikony, zawsze pozostaje do pewnego stopnia tajemniczy. . Kto odgadnie, jaki traf decyduje, że właśnie ten, a nie inny człowiek zapisze się w zbiorowej pamięci? Czy postacie historyczne mogły przewidzieć, że jeszcze wiele lat po śmierci będą trwały w świadomości młodszych pokoleń, na kartach książek czy jako figury dyskursu? Ich kulturotwórczy wpływ rozciąga się daleko poza granice czasu, w którym żyły. Do takich osób niewątpliwie należy Isadora Duncan – persona symboliczna dla sztuki tańca, prekursorka wielkich zmian na tanecznej scenie. Już niejednokrotnie powracała jako wspomnienie czy inspiracja w dziełach artystów różnych dziedzin. I oto...

12.11.2020 Maria Pastwa

O czym śnią umarli? Spektakl „Kantor. Burza” Anny Godowskiej i Sławka Krawczyńskiego

Dzień w dzień próbujemy odnaleźć się w czasie. Uwiera nas przeszłość, niepokoi przyszłość– nigdy nieuchwytne teraz wciska się pomiędzy natrętne wcześniej i lękliwe później. Z biegiem lat rzeczywistość utkana z echa, powidoków, antycypacji i nadziei robi się coraz gęstsza, tak, że chwila obecna kurczy się pod natłokiem chwil minionych i nadchodzących, a hasło carpe diem staje się ironicznym synonimem wiecznej ucieczki i pogoni życia. Zawsze po-czymś, zawsze przed-czymś, nie potrafimy zadomowić się w teraźniejszości. Graniczność wpisana w naturę ludzkiego bytu fascynowała Tadeusza Kantora, teatralnego rzecznika śmierci i egorcystę wspomnień. Dzisiaj wątek ten odczytują na nowo Sławek Krawczyński (reżyseria) i Anna...

26.10.2021 Maria Pastwa

Ciało mówi inaczej. Relacja z laboratoriów Taniec i Niepełnosprawność

W czerwcu i październiku 2021 roku odbyła się trzecia edycja projektu Taniec i Niepełnosprawność: przekraczanie granic. Różne tożsamości i ciała spotkały się w jednej przestrzeni, by pracować razem nad ideą sztuki otwartej. Tak jak w poprzednich latach, uczestnicy rozwijali własne, kreatywne podejście do tematu niepełnosprawności w tańcu. Wbrew pozorom jednak nie był to główny motyw pracy, a przynajmniej nie w oczywistym sensie. Niepełnosprawność została potraktowana tutaj jako unikalna kondycja, na tle której mogła zaistnieć prawdziwa różnorodność pomysłów i ekspresji artystycznej.

17.12.2021 Maria Pastwa

Młodzi kreatorzy wrażeń kontra współczesność. Program „Rollercoaster 2021”

Za nami czwarta odsłona krakowskiego programu Rollercoaster. Kolekcjonerzy wrażeń. Jego organizatorzy przygotowali prawdziwą ucztę taneczną, bo zaplanowano aż siedem spektakli, w tym pięć premier. Przez prawie cały listopad w Cricotece można było oglądać sztukę tańca z pogranicza różnych estetyk. Tegoroczna edycja odbyła się pod hasłem Młodzi kreatorzy wrażeń i zadedykowana została twórczości młodych artystek i artystów. W ramach pokazów przewidziano również część interaktywną i otwarty dialog z publicznością.

28.11.2019 Maria Pastwa

Rollercoaster. Kolekcjonerzy wrażeń – świat ponowoczesny w tanecznej impresji

Człowiek doświadcza rzeczywistości poprzez ruch. Chodzi o stale obecną zmienność, procesualność, nieskończone poruszenia wewnątrz nas i poza nami. Taniec zatem nie może być rozumiany jako odizolowana forma sztuki, ale jako wyróżnienie i skupienie niby w soczewce podstawowego aspektu ludzkiej natury, jakim jest życiowy dynamizm. W tym ujęciu spektakl taneczny staje się eksperymentem badawczym, a choreografia – metodą naukową. Ruch na scenie – choć wyreżyserowany, intencjonalnie spreparowany do oglądania – odsyła widza do realności, w której wszyscy jesteśmy zanurzeni i z którą obcujemy na co dzień. Z tego założenia wyszli Paweł Łyskawa i Eryk Makohon, przygotowując autorski program prezentacji tańca współczesnego...

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close