Wyniki wyszukiwania dla frazy:

29.10.2021 Hanna Bylka-Kanecka Justyna Czarnota Sandra Lewandowska

Miejsce na różnorodność – rozmowa Hanny Bylki-Kaneckiej, Justyny Czarnoty i Sandry Lewandowskiej

Krytyczna dyskusja na temat tańca i choreografii dla dzieci w Polsce rozwija się od kilku lat. Przykładem tego są panele dyskusyjne związane z tym obszarem, które odbyły się podczas Polskiej Platformy Tańca 2017, i podczas historycznej, pierwszej Małej Platformy Tańca, stanowiącej część Polskiej Platformy Tańca 2019. W 2020 roku w ramach programu „Roztańczone Rodziny” odbyły się pierwsze w Polsce warsztaty dla krytyczek i krytyków skupione na twórczości adresowanej do dzieci i rodzin, pod nazwą „Skoczne słowa”[1]. Ich wynikiem było powstanie nieformalnej grupy dyskusyjnej o charakterze non-profit „Skoczne słowa w sieci”, która jest przestrzenią wymiany myśli, budowania krytycznego narzędziownika, dialogu środowiskowego...

13.07.2015 Weronika Łucyk

Oblicza cielesności – relacja z finału konkursu „Solo Dance Contest 2015”

Spośród siedemdziesięciu pięciu zgłoszeń do udziału w preliminacjach Międzynarodowego Konkursu „Solo Dance Contest 2015” ramach VII Gdańskiego Festiwalu Tańca. zakwalifikowano trzydzieści jeden prac solowych. Do finałowej szóstki jury wybrało sześć przedstawień: Jamais vu Antona Safonova (Ukraina), Dominique w wykonaniu Dominika Więcka (Polska, chor. Maciej Kuźmiński), L’attente Juliette Morel (Francja), đẹp  w wykonaniu Ievy Navickaite (Litwa, chor. Dan Van Hyunh ), Ad libitum 2.1 Alessandra Sollimy (Włochy) oraz P=mg Jann Gallois (Francja). Nagrodzeni finaliści skoncentrowali się na cielesności – nie tylko pod względem ukazania jego możliwości technicznych, ale również ciała jako tematu, myśli przewodniej solowych spektakli.

26.10.2018 Marcin Miętus

Uwaga widza – o spektaklach „Uważnie się przyglądam”, „Zdarzenia”, „Melancholia” i „Czekając trawnika” na wrześniowej Scenie Tańca Studio 2018

Hasło przewodnie wrześniowej odsłony Sceny Tańca Studio – Ruch w samym centrum uwagi – poza przesunięciem optyki w kierunku tancerza i tancerki oraz języka ruchu, którym się posługują, wbrew pozorom zwraca się również ku pozycji widza. W perspektywie zaproponowanej przez kuratorki STS, Joannę Chitruszko i Sonię Nieśpiałowską-Owczarek, widz/widzka staje się nieodłączoną częścią spektaklu, bowiem to do niego/niej należy funkcja patrzenia i – jak pisał Jacques Rancière – produkowanie znaczeń. To w jego/jej spojrzeniu koncentruje się uwaga, dystansująca go/ją od roli biernego obserwatora. W zależności od spektaklu widz/widzka może stać się wyemancypowanym uczestnikiem zdarzenia teatralnego, obserwatorem, a nawet podglądaczem.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close