Wyniki wyszukiwania dla frazy:

16.02.2012 Witold Mrozek

Niebezpieczne wzruszenia – z Rafałem Urbackim rozmawia Witold Mrozek

Jak fakt, że sam jesteś osobą niepełnosprawną, zmienia Twoją pracę z niepełnosprawnymi? Mam pierwszą grupę inwalidzką i całkowitą niezdolność do samodzielnej egzystencji, gdybym taki nie był, to nie robiłbym takiego projektu. […] Nie o to jednak chodzi. Wolę działać w przestrzeni języka i relacji interpersonalnych. Podczas pracy nad W Przechlapanem udało się nam (bo to w 90% zasługa dziewczyn) stworzyć sytuację, w której mogliśmy o wszystkich naszych odmiennościach względem siebie mówić wprost, żartować z siebie, nawet czasem bardzo w stylu Burtona. […] Ludzie wzruszają się  – dlaczego? Bo jesteśmy paralitami. Taki uruchamia się w nas mechanizm, gdy widzimy teoretycznie słabszych...

17.08.2011 Joanna Leśnierowska

Wokół tańca na Malcie – rozmowa z Joanną Leśnierowską

WITOLD MROZEK: Zbliżamy się do drugiej edycji bloku Stary Browar Nowy Taniec na Malcie. Czy przez ostatni rok zmieniły się założenia festiwalowego programu?   JOANNA LEŚNIEROWSKA: Tegoroczna edycja zdecydowanie nie różni od poprzedniej - pozostaje prezentacją w pigułce tego, co robimy w Starym Browarze przez cały rok. Goście tegorocznej edycji wyznaczają pewne tematy, które interesują nas w tym roku szczególnie. Program wzbogacił się o imprezy towarzyszące - bardzo zależało nam, aby Stary Browar nie był tylko miejscem wieczornych prezentacji, do którego wpada się na spektakl, ale żeby żył energią artystów przez cały dzień. Żeby widzowie mogli do nas zaglądać przez...

17.08.2011 Joanna Leśnierowska

Czekając na polskiego Forsythe`a

WITOLD MROZEK: Dziś ostatni dzień programu „Stary Browar - Nowy Taniec na Malcie” - imprezy, która już od tegorocznej pierwszej edycji, stała się bardzo istotną i zachęcającą propozycją na mapie polskiego tańca współczesnego, prawdziwym oknem na świat. Równocześnie z poznańskim festiwalem, odbywa się także Międzynarodowa Konferencja Tańca Współczesnego w Bytomiu, najstarsza i najdłuższa polska impreza tego typu, miejsce spotkań ludzi tańca już od trzynastu lat. W związku z tym wielu z nas postawionych zostało przed wyborem: Poznań czy Bytom? Czy istnieje szansa na uniknięcie tego dylematu w przyszłym roku? Wiemy, że Festiwal Malta został przesunięty na stałe na początek lipca......

24.06.2021 Anna Królica

Rzadki okaz. Praktyka kuratorska w Starym Browarze

Zagadnienie kuratorstwa w Polsce jest wciąż żywym tematem nie tylko w kręgu tańca współczesnego, ale także w sztukach wizualnych. Choć kurator to zawód z ogromną tradycją, w polskim tanecznym art worldzie pojawił się dopiero w latach 90. Wcześniej zadania kuratorów pełnili kustosze, komisarze sztuki, kierownicy działów wystawienniczych, dyrektorzy artystyczni. Od kiedy wystawy przybrały kształt wydarzeń bądź widowisk performatywnych, kuratorzy zaczęli je tworzyć także poza galeriami i muzeami. Obecnie kurator jest właściwie potrzebny wszędzie tam, gdzie mają szansę realizować się wydarzenia i widowiska. Anda Rottenberg komentuje ten moment historyczny w następujący sposób: Od tamtej pory wystawa przestała być prezentacją dzieł sztuki,...

29.03.2013 Magdalena Zielińska

Polski czy nie polski ? – dyskusja w czasie Festiwalu Tańca Współczesnego KRoki

Polski taniec, polski teatr tańca. Pytania dotyczące  narodowości, tożsamości czy tradycji w tańcu są trudne. Oczywiste, że polski taniec jest polski. Ale gdy postawić pytanie, na czym ta polskość polega – już nie tak łatwo jest znaleźć na nie odpowiedź. A może wcale nie trzeba go definiować w żaden sposób. W końcu taniec, zwłaszcza taki, którego artyści kształcą się dzięki zagranicznym rezydencjom czy szkołom tańca, przekracza granicę narodowości. Takie było jedno ze stwierdzeń uczestników panelu dyskusyjnego, który odbył się w czasie Festiwalu Tańca Współczesnego KRoki w Krakowie. Ale przecież kuratorki tego festiwalu, Jadwiga Majewska i Katarzyna Bester, nie bez powodu...

30.06.2011 Adela Prochyra

Nowe zjawiska w polskim tańcu teatralnym

Zmianę, która cały czas dokonuje się w polskim tańcu teatralnym pokażę na przykładzie spektaklu Marysi Stokłosy Vacuum (2008), będącym jej dyplomem w amsterdamskiej Hogeschool voor de Kunsten.[…] Mój wybór może być uzasadniony chęcią wpisania go w dyskurs wokół tańca.

17.08.2011 Witold Mrozek

Egzystencjalista w Złotych Tarasach. Prozac kontra Beckett

Wrocławski cykl „Wibracji Tanecznych” zainaugurował performans Harakiri Farmers We are oh so Lucky. Kolektyw , złożony z choreografki/tancerki/aktorki – Dominiki Knapik, oraz dramaturga i doktora socjologii – Wojtka Klimczyka, zaprosił tym razem do współpracy również aktorów: Klarę Bielawkę i Mariusza Zaniewskiego oraz reżyserkę Anę Brzezińską. Tytuł spektaklu odsyła do jednej z postaci najsłynniejszego dramatu Samuela Becketta - Czekając na Godota.   Rytmiczna muzyka, która towarzyszy widzom już przy zajmowaniu miejsc, płynnie przechodzi w przedstawienie. Na tle ekranu zaczyna tańczyć Dominika Knapik. Ubrana jest w czarne luźne spodnie i bezrękawnik, zaczyna od ruchów samych rąk, zakreślających przestrzeń w zasięgu stojącej tancerki....

15.08.2011 Joanna Czajkowska

Myślimy teatrem. Rozmowa z Joanną Czajkowską

Zapis fragmentów spotkania z Joanną Czajkowską, które odbyło się 15 stycznia 2009 roku w klubokawiarni Mała Litera w Łodzi.   ANNA KRÓLICA: Dziesięć lat temu nazwaliście swoją grupę „Teatr Okazjonalny”. Skąd ta nazwa – czy chodzi o specyfikę działania tego teatru, mniej regularne niż obecnie występy? Co zmieniło się przez te dziesięciolecie istnienia Teatru Okazjonalnego?   JOANNA CZAJKOWSKA: Muszę sprostować.. Dziesięć lat temu założyliśmy teatr z Anią Haracz, Jackiem Krawczykiem i Grzesiem Rogińskim. Teatr nie nazywał się „Okazjonalny”, tylko „Grupa Działań Scenicznych Kino Variatino” i po dwóch latach współpracy się rozdzieliliśmy. Ania Haracz zachowała Kino Variatino - teraz: „Teatr Tańca...

05.07.2011 Witold Mrozek

Tancerze – eksponaty

             Dwoma najciekawszymi – w przeświadczeniu piszącego te słowa – propozycjami zagranicznymi  programu „Stary Browar Nowy Taniec na MALCIE” okazały się produkcje całkowicie wolne od tego, co z tańcem potocznie kojarzy się najbardziej, a właściwie jest z nim utożsamiane – spektakularnego ruchu.   Wchodzimy do rozległego, choć niewysokiego pomieszczenia pozbawionego krzeseł. Na środku swoiste „akwarium”– szklana klatka, w której zamknięty jest siedzący nieruchomo artysta. Jego skóra ma dziwny, nienaturalny odcień. Tak rozpoczyna się spektakl-instalacja Bleu.remix Yanna Marussicha, szwajcarskiego performera. Widzowie siadają na podłodze, w bezpiecznej odległości od jasno oświetlonego przeźroczystego „pudełka”. Mimo jego centralnego położenia i równomiernego oświetlenia ze wszystkich...

15.08.2011 Witold Mrozek

Taneczne apokryfy

„Święto wiosny” – z legendarnym skandalem podczas premiery – to w tańcu symbol transgresji. Kojarzone jest z przekraczaniem oczekiwań i przyzwyczajeń publiczności; redefiniowaniem i poddawaniem krytyce dotychczasowego tanecznego języka; odrzucaniem tego, co w nim opresyjne, fałszywe czy po prostu anachroniczne. Stąd kolejne jego przepisania – spośród historycznych wymienić można inscenizacje Piny Bausch, Maurice'a Béjarta, czy Daniela Léveillé'a, który odrzucił w swoim spektaklu kluczowy dla „Święta..” motyw ofiary.[1] Xavier Le Roy wyeliminował ze swojej niedawnej wersji... konwencjonalnie pojętych tancerzy – skupiając się na ruchach dyrygenta kierującego orkiestrą. W Polsce Edyta Kozak w swoim ostatnim solo odniosła się do „Święta...” Bausch jako...

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close