Wyniki wyszukiwania dla frazy:

20.02.2013 Wojciech Klimczyk

André

17 lutego 2013 roku, po wyczerpującej walce z rakiem odszedł André. Miałem zaszczyt z nim pracować. Był niezwykle otwartym, ciepłym i wrażliwym człowiekiem. Swoim współpracownikom pozostawiał dużo swobody. Materiał tworzył zawsze w dialogu z tancerzami, szukając w każdym napotkanym człowieku inspiracji. Prawie się nie znaliśmy a on pozwolił mi prowadzić badania do doktoratu podczas procesu tworzenia The Autopsy Project, być częścią tego procesu. Także później wielokrotnie toczyliśmy dyskusje nad kierunkami, w jakich podążać może sceniczny taniec. Podziwiałem jego niespożytą energię i wszechstronne zainteresowania. Za nic miał sztywne podziały, nie czuł się reprezentantem żadnego stylu. Kochał wybuchowe sekwencje ruchowe, w których...

22.12.2017 Marcin Miętus

Okrutny optymizm – o „nicht schlafen” Alaina Platela na MFT „Dialog – Wrocław”

W centrum sceny umieszczono stertę syntetycznych martwych koni, stanowiącą figurę naturalnych ruin. To trop wizualny posiadający długą tradycję. Krajobraz po bitwie, śmietnisko rzeczywistości, materialnie wyrażony brak bądź nieobecność. Jean Starobinski pisał o emblemacie ruiny jako wzbogaceniu przestrzennej głębi obrazu o głębię czasową: „utrwaloną na obrazie chwilę podbudowywała wciąż obecna, choć leżąca na gruzach przeszłość”. Tak właśnie działa teatralny obraz zaproponowany przez Platela i scenografkę Berlinde De Bruyckere, artystkę sztuk wizualnych, tworzącą rzeźby z naturalnych tworzyw, jak wosk, wełna, skóra czy włosy. Obraz martwego konia uporczywie powraca w jej pracach, które przez epatowanie brzydotą i turpizmem oddziałują na odbiorcę bardzo afektywnie.

28.05.2020 Anna Królica

Komu potrzebna jest autonomia?

Czas kwarantanny okazał się łaskawy dla nadrabiania zaległości czytelniczych, sięgnęłam więc po drugą część antologii Choreografia pod redakcją Marty Keil, zatytułowaną Autonomie. Pierwsza rozpatrywała taniec w kontekście polityczności, druga została natomiast zadedykowana szeroko rozumianym autonomiom w świecie tańca, czyli prawu do samostanowienia, do bycia niezależnym. Domyślam się, że celowo użyta w tytule liczba mnoga ma na celu ukazanie wielości możliwych form autonomii. Zasady tworzenia i projektowania książki są w przypadku obu części podobne. Wyróżnia je elegancki biały layout z czarnym liternictwem. Publikacja jest dwujęzyczna. Ponownie na książkę składają się wcześniej publikowane, ale po raz pierwszy zebrane razem, teksty autorów i...

16.04.2021 Wojciech Klimczyk

Otwarta przestrzeń zamknięta. Dramaturgia skupionego ruchu

Stary Browar Nowy Taniec to nie tylko program artystyczny. To prawda, że przyjeżdżający do Poznania na występy i warsztaty artyści z wielu różnych stron świata zmieniali przez niemal dwie dekady sposoby myślenia o tańcu w Polsce, tak zresztą jak i podejście do praktyki tanecznej, także na najbardziej codziennym poziomie, ale nie chodziło tylko o kultywowanie modelu mistrz-uczeń, o rozwój zależny polskiego środowiska tańca współczesnego. Edukacyjny pion programu współtworzył to, co na innych poziomach kształtowały pokazy, ale przede wszystkim organizowane w przestrzeniach Arts Stations Foundation rezydencje. Dzięki ich nakładaniu się na siebie stworzono autonomiczną przestrzeń kinetyczną. Nadszedł czas, by spróbować określić...

09.05.2017 Anna Banach

„Poruszone ciała” – wokół wystawy w Muzeum Sztuki w Łodzi

Znakomitą okazją do prezentacji sztuki choreograficznej I połowy XX wieku okazały się obchody 100-lecia awangardy w Polsce, które w łódzkim ms¹ zainaugurowała wystawa Poruszone ciała. Choreografie nowoczesności. Jej tematem przewodnim były cielesno-ruchowe praktyki doby modernizmu. […]  Opracowując strategię wystawy, kuratorka Katarzyna Słoboda odwołała się do teoretycznych koncepcji dwójki artystów ściśle związanych ze środowiskiem łódzkiej awangardy: Katarzyny Kobro i Władysława Strzemińskiego, współautorów Kompozycji przestrzeni. Obliczania rytmu czasoprzestrzeni.

18.10.2019 Anna Królica

Dziewczyna i śmierć. Uobecnić pamięć o Poli Nireńskiej

Za napisanie tej książki Weronice Kostyrko, a także Annie Legierskiej, dziennikarce związanej z portalem culture.pl, należą się wielkie brawa. To właśnie Legierska zainspirowała autorkę do podjęcia tematu życia Nireńskiej, o czym autorka wspomina w podziękowaniach. Sama Kostyrko z niezwykłą skromnością zauważa w posłowiu, że pisanie tej książki było łatwe i trudne zarazem; łatwe – bo do wielu materiałów można uzyskać dostęp dzięki internetowi, a trudne – bowiem lwia ich część (często do tej pory niepublikowanych) jest dostępna tylko w kilku miejscach na świecie, w publicznych i prywatnych archiwach. Aby Tancerka i zagłada powstała, Kostryko musiała odbyć wiele podroży. Jej trasę...

10.02.2017 Marcin Miętus

Zaraźliwa Katarakta – recenzja spektaklu Dominiki Knapik

Nowy projekt Dominiki Knapik Obóz Katarakta zainicjował scenę eksperymentalną Małopolskiego Ogrodu Sztuki w Krakowie, działającego przy Teatrze im. Juliusza Słowackiego. Wyreżyserowany przez nominowaną w 2015 roku do „Paszportów POLITYKI” choreografkę spektakl reprezentuje teatr ruchu, na który składa się szereg scen luźno inspirowanych opowiadaniem Bowles. Bierze w nim udział szóstka wykonawców, w tym troje aktorów krakowskiego teatru (Agnieszka Kościelniak, Bożena Adamek oraz Jerzy Światłoń) i troje zaproszonych przez reżyserkę (Dominik Stroka, Aleksandra Cwen oraz tancerkę i choreografkę Małgorzatę Haduch) . Spektakl Knapik to pierwsza polska adaptacja teatralna twórczości amerykańskiej pisarki.

13.10.2011 Witold Mrozek

Polski taniec na platformie

O Polskiej Platformie Tańca 2010   W październiku w Poznaniu, z inicjatywy Arts Stations Foundation oraz Centrum Kultury Zamek odbyła się już trzecia edycja Polskiej Platformy Tańca. Blisko jej do tego, co określa się angielskim terminem showcase – to festiwal ukierunkowany w dużym stopniu na zagranicznych kuratorów i selekcjonerów; impreza, podczas której nowe przedstawienia taneczne danego kraju przekuwa się w jego narodowy „produkt eksportowy".   Taniec – produkt narodowy   „Narodowość" tańca rozumie się w tym przypadku różnie, czasem w inkluzywnym, obywatelskim rozumieniu (angielskie nation), czasem w bardziej wschodnioeuropejskim, etniczno-kulturowym. Ma to jednak związek nie tyle z tradycją rozumienia kategorii...

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close