Wyniki wyszukiwania dla frazy:

20.01.2021 Ania Nowak

Ruchome sieci współpracy. Nie tylko o polskiej społeczności tańca w Berlinie

Oto tekst łączący cechy raportu z profesjonalnego życia na emigracji, pamiętnika z pandemii i pochwały moich współpracowników i przyjaciół. Poprzedni rok był dla wielu z nas, zajmujących się sztukami żywymi, wyjątkowo trudny. Był to też mój dziewiąty rok w Berlinie oraz czas, kiedy napisałam najwięcej od wielu lat wniosków o pieniądze publiczne: na research, rezydencje, nowe produkcje. O ile ostatnio nie rozważałam powrotu do Polski na stałe, o tyle teraz dodatkowo utwierdziłam się w przekonaniu, że kraj pochodzenia być może na zawsze pozostanie dla mnie miejscem odwiedzin i żywych przyjaźni, wygody komunikacyjnej angielski jest wprawdzie doskonałą protezą, ale polski jest...

27.12.2012 Anna Koczorowska

Festiwal spotkań i wspólnych wątków – XVI MSTT w Lublinie

XVI Międzynarodowe Spotkania Teatrów Tańca w Lublinie rzeczywiście stały się czasem spotkań, w różnym znaczeniu i wymiarze; na przykład z wielością choreograficznych propozycji z Niemiec, Portugalii, Izraela, USA, Francji i Polski.; a także z różnymi relacjami artystycznymi, takimi jak relacja uczeń – mistrz, którą można lepiej zrozumieć, słuchając rozmów i oglądając spektakle twórców nią powiązanych. Spotkań było więc podczas lubelskiego festiwalu naprawdę wiele. Najbardziej fascynujące okazało się jednak wychwytywanie podobieństw pomiędzy artystami, którzy nie spotkali się nigdy. I śledzenie, jak w barwnej mozaice festiwalowych propozycji pojawiają się te same wzory – podobne inspiracje czy nawiązania, zbliżone tematy, wątki powracające kilkakrotnie…W...

03.02.2017 Agnieszka Rutkowska-Sagata

Wieczór włoskich mistrzów – Aterballetto w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej

14 grudnia 2016 roku Teatr Wielki – Opera Narodowa gościł włoski zespół Aterballetto, który zaprezentował dwie choreografie: Lego Giuseppe Spoty i Rain Dogs Johana Ingera. Choć obie opowiadają o skomplikowanych relacjach międzyludzkich i wykorzystują tę samą stylistykę tańca modern, to każda z nich pozostaje na swój sposób oryginalna. Nie wynika to z różnego czasu i miejsca akcji – Lego rozgrywa się w bliżej nieokreślonym współczesnym mieście, a Rain Dogs przywołuje na myśl Stany Zjednoczone Charlesa Bukowskiego – ale z indywidualnego postrzegania ruchu przez każdego z choreografów. W czym ujawniają się te subtelne różnice?

21.04.2021 Dominik Więcek

AUTOPORTRET: Monika Witkowska

Pochodzi z muzycznej rodziny: jej tata grał na pianinie, a dziadek na kornecie, sama w wieku pięciu lat zaczęła grać na fortepianie. Chciała dostać się na wydział instrumentalny do liceum muzycznego, w związku z czym w szóstej klasie szkoły podstawowej rozpoczęła szkołę muzyczną I stopnia i w rok nadrobiła cztery lata edukacji. Edukację gimnazjalną zaczęła w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej w Częstochowie. Bardzo chciała dostać się do klasy fortepianu, ale komisja uznała, że nie jest wystarczająco dobra i zaproponowała jej wydział rytmiki. Już po pierwszych zajęciach, gdy poznała, czym jest ruch i jak pracować z ciałem, wiedziała, że to najlepsze,...

14.12.2015 Katarzyna Lemańska

Maszyna oswojona – o „Balecie koparycznym” Izy Szostak

W hali fabrycznej Telpodu na ulicy Romanowicza na krakowskim Zabłociu odbył się finał projektu Maszyna choreograficzna realizowanego przez kuratorkę Annę Królicę w Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA. Tegoroczną edycję poświęconą postaci i twórczości Oskara Schlemmera zamknął Balet koparyczny Izy Szostak, inspirowany Baletem triadycznym, najsłynniejszym przedstawieniem niemieckiego artysty związanego ze sceną Bauhausu. Sceneria przypomina bardziej krajobraz ze snu niż plac budowy. Dwie żółte koparki, stojące obok siebie, wirują wokół własnej osi. Ich synchroniczne obroty są najpierw powolne, potem stają się coraz szybsze.

09.05.2017 Anna Banach

„Poruszone ciała” – wokół wystawy w Muzeum Sztuki w Łodzi

Znakomitą okazją do prezentacji sztuki choreograficznej I połowy XX wieku okazały się obchody 100-lecia awangardy w Polsce, które w łódzkim ms¹ zainaugurowała wystawa Poruszone ciała. Choreografie nowoczesności. Jej tematem przewodnim były cielesno-ruchowe praktyki doby modernizmu. […]  Opracowując strategię wystawy, kuratorka Katarzyna Słoboda odwołała się do teoretycznych koncepcji dwójki artystów ściśle związanych ze środowiskiem łódzkiej awangardy: Katarzyny Kobro i Władysława Strzemińskiego, współautorów Kompozycji przestrzeni. Obliczania rytmu czasoprzestrzeni.

11.07.2017 Marcin Miętus

Nawyki ciała – o „Back to Bone”, „Mazurkach” i „Soul Project/PL” na KRokach

Tegoroczna edycja Międzynarodowego Festiwalu Tańca Współczesnego KRoki zogniskowała się między innymi wokół zagadnienia choreograficznej improwizacji. W Małopolskim Ogrodzie Sztuki zaprezentowane zostały aż trzy spektakle całkowicie oparte na tej formule. Matryca Back to Bone, Mazurków oraz Soul Project/PL zdeterminowana została wspólną przestrzenią, którą współdzielą tancerze i widzowie. Oprócz metody pracy przedstawienia łączy udział wyłącznie polskich wykonawców. Kilkoro z nich występuje w więcej niż w jednym projekcie pokazywanym na KRokach. Każdy ze spektakli metodę improwizacji wykorzystuje w inny sposób, unikając powtarzalności motywów oraz schematycznej kompozycji. Na pierwszy plan wysuwają się za to relacje pomiędzy poszczególnymi elementami – tancerzami, miejscem prezentacji i publicznością.

06.11.2019 Katarzyna Rochowicz

„Widzowie, widzimy Was!” – relacja z premier prezentowanych podczas konferencji CST 2019

„Taniec w Warszawie. Sztuka tańca i choreografii w XX i XXI wieku” – pod takim hasłem w dniach 19-21 września 2019 roku odbyła się druga konferencja Centrum Sztuki Tańca w Warszawie. Poza częścią naukową i praktyczną, znalazł się również czas na część artystyczną, która skupiona były wokół tematu tańca w Warszawie, ale od mniej oczywistej strony – strony publiczności. Eksperymentalna forma oraz liczne próby nawiązania przez artystów interakcji były swego rodzaju egzaminem dla warszawskich widzów. Czy my, obserwatorzy tańca w Warszawie w 2019 roku, jesteśmy otwarci? Śmiali? Czy uczestniczymy w spektaklach z otwartymi umysłami, gotowi odpowiedzieć na stawiane przez artystów...

31.07.2020 Michał Przybyła

Ciało doskonałe cz. 3: Przekraczanie granic nagiego ciała – z Piotrem Mateuszem Wachem rozmawia Michał Przybyła

Z Piotrem Mateuszem Wachem rozmawiałem on-line w czasie kwarantanny, po obejrzeniu zapisów wideo jego prac. Mimo dzielącego mnie od przestrzeni performansów szklanego ekranu komputera, nie czułem, aby coś było mi przez to odebrane. Wynikało to z bezpośredniości i inkluzywności spektakli Wacha, a nie małej ilości bodźców zewnętrznych wynikających z lockdownu. Potraktowałem nasze wirtualne spotkanie jako „artist talk” i od początku czułem jakby nasza rozmowa była wywiadem performatywnym w czasach nowej rzeczywistości.

10.02.2017 Marcin Miętus

Zaraźliwa Katarakta – recenzja spektaklu Dominiki Knapik

Nowy projekt Dominiki Knapik Obóz Katarakta zainicjował scenę eksperymentalną Małopolskiego Ogrodu Sztuki w Krakowie, działającego przy Teatrze im. Juliusza Słowackiego. Wyreżyserowany przez nominowaną w 2015 roku do „Paszportów POLITYKI” choreografkę spektakl reprezentuje teatr ruchu, na który składa się szereg scen luźno inspirowanych opowiadaniem Bowles. Bierze w nim udział szóstka wykonawców, w tym troje aktorów krakowskiego teatru (Agnieszka Kościelniak, Bożena Adamek oraz Jerzy Światłoń) i troje zaproszonych przez reżyserkę (Dominik Stroka, Aleksandra Cwen oraz tancerkę i choreografkę Małgorzatę Haduch) . Spektakl Knapik to pierwsza polska adaptacja teatralna twórczości amerykańskiej pisarki.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close