Ludzie tańca

Elżbieta Jaroń

  • tancerka
  • pedagożka
Zdjęcie: Elżbieta Jaroń

Elżbieta Jaroń. Fot. Edward Hartwig, Narodowe Archiwum Cyfrowe Zespół: Archiwum Fotograficzne Edwarda Hartwiga, sygn. 42-L-221-4

Wersja do druku

Udostępnij

Elżbieta Jaroń

Tancerka, pedagożka tańca

ur. 30 czerwca 1941 roku w Żyrardowie

Wykształcenie

1960 Państwowa Średnia Szkoła Baletowa w Warszawie – dyplom tancerza (z wyróżnieniem).
1972 The School of Contemporary Dance w Londynie – staż w ramach stypendium Ministerstwa Kultury i Sztuki.
1976–1980 Akademia Muzyczna w Warszawie – stopień magistra pedagogiki baletowej.

Kariera zawodowa

1960–1961 Tancerka Opery Warszawskiej.
1961–1962 Tancerka Teatru Wielkiego w Warszawie.
1962–1967 Solistka Teatru Wielkiego w Warszawie.
1967–1985 Pierwsza solistka Teatru Wielkiego w Warszawie.
1969–1971 Pedagożka w Państwowej Szkoły Baletowej w Warszawie
1981–1982 Kierowniczka baletu Teatru Wielkiego w Warszawie.
1989–1993 Kierowniczka baletu i pedagożka w Operetce Warszawskiej.

Ważniejsze role

1962
Coppelia
Opera Łódzka
chor. Feliks Parnell
rola: Swanilda

1962
Święto wiosny
Teatr Wielki w Warszawie
chor. Alfred Rodrigues
rola: Dziewczyna ofiarna

1963
Dafnis i Chloe
Teatr Wielki w Warszawie
chor. Alfred Rodrigues
rola: Chloe

1965
Don Kichot
Teatr Wielki w Warszawie
chor. Aleksiej Cziczinadze
rola: Kitri

1966
Jezioro łabędzie
Teatr Wielki w Warszawie
chor. trad. (Marius Petipa / Lew Iwanow), oprac. Raisa Kuzniecowa
rola: Odetta-Odylia

1968
Giselle
Teatr Wielki w Warszawie
chor. trad. (Jean Coralli i Jules Perrot), oprac. Aleksiej Cziczinadze
rola: Giselle

1969
Kopciuszek
Teatr Wielki w Warszawie
chor. Aleksiej Cziczinadze
rola: Wróżka

1971
Danse sacrée, Danse profane
Teatr Wielki w Warszawie
chor. Witold Borkowski
rola: solistka

1973
Spartakus
Teatr Wielki w Warszawie
chor. Jewgenij Czanga
rola: Aegina

1975
Panna Julia
Teatr Wielki w Warszawie
chor. Birgit Cullberg
rola: Panna Julia

Wybrana działalność artystyczna

1981
Zamach stanu (film fabularny)
reż. Ryszard Filipski
chor. Elżbieta Jaroń

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia, tytuły honorowe

1961 I nagroda na 2. Ogólnopolskim Konkursie Tańca Scenicznego
1974 Złoty medal za partię Swanildy (Coppelia) w czasie 4. Łódzkich Spotkań Baletowych
1974 Nagroda główna Ministra Kultury i Sztuki Republiki Francuskiej na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Muzycznych i Choreograficznych w Besançon za udział w filmie Tańczy Elżbieta Jaroń (reż. Jadwiga Żukowska)
1979 Złoty Krzyż Zasługi
1980 Złota Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Warszawy”
1984 Odznaczenie „Zasłużony Działacz Kultury”
1987 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Dodatkowe informacje

Rozpoczęła naukę w klasie skrzypiec w Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia im. I. Paderewskiego w Żyrardowie.

W warszawskiej szkole baletowej uczyła się pod kierunkiem Ireny Szymańskiej, Leona Wójcikowskiego i Olgi Jordan.

Zadebiutowała solową rolą Ognika w balecie Kamienny kwiat w chor. Aleksandra Tomskiego do muzyki Siergieja Prokofiewa. Występowała w repertuarze klasycznym i współczesnym. Jej scenicznymi partnerami byli m.in.: Feliks Malinowski, Zbigniew Strzałkowski, Janusz Smoliński, Wojciech Wiesiołłowski, Gerard Wilk, Jerzy Makarowski, Stanisław Szymański, Dariusz Blajer, Zdzisław Ćwioro.

Tańczyła również za granicą, w wielu krajach Europy i w USA. Brała udział w koncertach estradowych oraz programach baletowych w TVP.

W 1964 roku, podczas tournée zespołu po Republice Federalnej Niemiec, zachodnioniemiecka wytwórnia filmowa nakręciła film Święto wiosny z udziałem polskiego baletu. Kilka lat później, w czasie pierwszej wizyty w powojennej Polsce, Igor Strawiński wybrał sekwencję Danse sacrale ze Święta wiosny w wykonaniu Elżbiety Jaroń do realizowanego wówczas filmu biograficznego Stravinsky (reż. D. Oppenheim, Columbia Broadcasting System, 1966).

Pod auspicjami Ministerstwa Oświaty pracowała w sezonie 1984/1985 jako pedagożka tańca w Hiszpanii: w Escuela Superior de Ballet w Torrelavega i jako baletmistrzyni w tamtejszym zespole baletowym oraz w studiu baletowym Rosity Segovii w Barcelonie.

Źródła:

Hasło Elżbieta Jaroń w: Archiwum Teatru Wielkiego Opery Narodowej, https://archiwum.teatrwielki.pl/osoba/baza/elzbieta-jaron [dostęp: 26.06.2026].

Hasło Elżbieta Jaroń w: Encyklopedia Teatru Polskiego, https://encyklopediateatru.pl/osoby/20858/elzbieta-jaron [dostęp: 26.06.2026].

Hasło Elżbieta Jaroń w: Internetowa Baza Filmu Polskiego, https://filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=117116 [dostęp: 26.06.2026].

Hasło Elżbieta Jaroń w: Polska Biblioteka Muzyczna, https://polskabibliotekamuzyczna.pl/encyklopedia/jaron-elzbieta/ [dostęp: 26.06.2026].

Narodowy Instytut Muzyki i Tańca / Telewizja Polska S.A. Portrety: Elżbieta Jaroń, Portrety: Elżbieta Jaroń [dostęp: 26.06.2026].

Turska Irena, Almanach baletu polskiego 1945–1974, PWM, Kraków 1983, s. 159.


Przygotowanie biogramu: redakcja portalu taniecPOLSKA.pl

Ostatnia aktualizacja: 26 czerwca 2026

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close