Wyniki wyszukiwania dla frazy:

30.09.2014

II edycja „Programu wydawniczego”: Magdalena Zamorska „Obecni ciałem. Warsztat polskich tancerzy butō”

Z przyjemnością informujemy, że nakładem krakowskiego Wydawnictwa Libron ukazała się książka Magdaleny Zamorskiej Obecni ciałem. Warsztat polskich tancerzy butō.  Jest to pierwsza publikacja na rodzimym rynku wydawniczym, poświęcona wnikliwej analizie polskiej  sceny butō. Jak pisze jeden z recenzentów, prof.  Dariusz Kosiński, „podstawowym założeniem Autorki jest twierdzenie, iż istota butō to nie estetyka używana w przedstawieniach, lecz stan osiągany w rezultacie praktyki przez performera i doświadczany przez świadków jego działania. Tej istoty nie można szukać w wyizolowanym dziele przedstawieniu. Znaleźć ją można przez odejście od estetyki tradycyjnej ku estetyce performatywności. To podstawowe przesunięcie wyznacza oryginalny punkt wyjścia książki. […] W efekcie powstała bardzo interesująca galeria odmian polskiego butō, będąca...

Magdalena Zamorska

Magdalena Zamorska – badaczka, teoretyczka tańca. Kulturoznawczyni, doktor nauk humanistycznych, adiunkt w Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego, członkini Laboratorium Humanistyki Współczesnej UWr. Autorka książki Obecni ciałem. Warsztat polskich tancerzy butō (Wydawnictwo Libron, Kraków/Instytut Muzyki i Tańca, 2014). Interesuje się strategiami twórczymi w sztukach performatywnych, ze szczególnym uwzględnieniem praktyk w obrębie nowej choreografii, a także zagadnieniami doświadczania, percepcji i recepcji performansu. Zrealizowała kilka autorskich projektów badawczych dotyczących tańca i choreografii (Multimedialność: strategie wykorzystywania nowych mediów (elektronicznych, cyfrowych) w polskim nowym tańcu; Polski taniec współczesny jako laboratorium nowych praktyk (techno)kulturowych; Choreografowanie relacji. Obiekty i organizmy w performansach choreograficznych najmłodszej generacji polskich artystów sztuki...

Wrocław: Lipińska/Zamorska/Janicki „!GROT!”

Księcia Niezłomnego można uznać za jedno z najbardziej charakterystycznych dzieł choreograficznych Jerzego Grotowskiego z okresu przedstawień. Oczywiście, można dyskutować nad autorstwem partytury ruchowej tegoż dzieła (Grotowski? Cieślak? choreografia zbiorowa?), jednak ze względu na „uzus krytyczny/badawczy”, autorstwo choreografii przypisujemy reżyserowi –  Grotowskiemu.   Współcześni teoretycy tańca używają kategorii „choreografia” bardzo szeroko. Susan Leigh Foster w wydanej w 2011 roku książce Choreographing Empathy: Kinesthesia in Performance określa choreografię jako „strukturyzowanie ruchu” i to niekoniecznie ruchu ludzkiego. Założeniem projektu jest stworzenie taneczno-performatywnego wydarzenia artystycznego, wypowiedzi na temat funkcjonowania wizerunku Jerzego Grotowskiego oraz specyfiki praktyk mających miejsce w jego teatrze. Poprzez badanie i rekontekstualizację...

23.07.2020 Karolina Bieszczad-Stie

Taniec butoh pod mikroskopem

Taniec butoh rozwinął się pod koniec lat 50. ubiegłego wieku w Japonii, ale nadal brak jest jego jednoznacznej definicji, która pozwalałaby formalnie klasyfikować artystów jako tancerzy butoh, czy też ich działania artystyczne jako sztukę butoh. Wydaje się, że problem definicji pogłębił się jeszcze bardziej, odkąd taniec ten rozprzestrzenił się nie tylko geograficznie (a więc i kulturowo), ale także w kierunku innych dyscyplin, wychodząc poza sztuki sceniczne. Co ciekawe jednak, większość badaczy i artystów zdaje się akceptować niemożność zamknięcia butoh w ustalonych ramach i traktuje tę specyficzną i paradoksalną cechę butoh jako pole do twórczych działań. […] W tym artykule chciałabym...

Wrocław/„Wszyscy spotkamy się w tym samym miejscu”: Magda Ptasznik „Układam ciało, staję się osadem” – performans

Na zakończenie rezydencji choreograficznej Climat Fiction, odbywającej się w ramach wystawy Wszyscy spotkamy się w tym samym miejscu, Magdalena Ptasznik zaprasza na performans Układam ciało, staję się osadem. Artystka zaprosi widzów do doświadczania bliskości aktu performatywnego, spotkania, wejścia w jego przestrzeń, do intymnej obserwacji zjawiska naturalnego lub działań organizmu innego gatunku. Kuratorkami rezydencji choreograficznych w ramach wystawy są Karolina Wycisk i Magdalena Zamorska. O rezydencji: Climat fiction (nazwa skracana za modelem science fiction jako cli-fi) to literatura zajmująca się zmianami klimatycznymi i globalnym ociepleniem. Jej akcja rozgrywa się w świecie współczesnym – takim, jaki znamy – bądź w przyszłości. W...

11.04.2019

Wrocław: Wystawa „Wszyscy spotkamy się w tym samym miejscu” – program rezydencji choreograficznych

W dniach 12 kwietnia-2 czerwca 2019 Galeria BWA Wrocław Główny zaprasza na drugą wystawę w tej nowej przestrzeni. Tym razem będzie można przyjrzeć się, jak można postrzegać dźwięk i ruch w kontekście eksperymentalnych zjawisk artystycznych.   Nieustannie przebywamy w sferze dźwięków. Czasami jest to niezauważalny element otoczenia, ale innym razem może nas przytłoczyć swoją inwazyjnością. Stale go odbieramy i produkujemy: mówiąc, poruszając się, a nawet oddychając. Mimo że w galeriach sztuki dźwięk bywa traktowany instrumentalnie – jako coś pełniącego wyłącznie funkcję estetyczną lub ilustracyjną – to próbując uchwycić jego naturę, odkrywa się możliwości całkiem innego doświadczania swojego miejsca w świecie....

06.05.2019

BWA Wrocław: Rozpoczyna się rezydencja choreograficzna Magdy Ptasznik

We wtorek, 7 maja, w ramach wystawy Wszyscy spotkamy się w tym samym miejscu we wrocławskim BWA rozpocznie się rezydencja choreograficzna Magdy Ptasznik pt. Climat Fiction. W codziennej praktyce artystka będzie badać potencjał choreografii jako możliwej spekulacji na temat relacji ciał ludzkich do materii i procesów naturalnych. Widzowie galerii będą mogli współtworzyć wykreowane przestrzenie lub z bliska się im przyglądać. W trakcie trwania rezydencji przewidziane są próby otwarte dla publiczności, a na jej zakończenie, 11 maja o godz. 16.00 performans Układam ciało, staję się osadem, wieńczący proces badawczy. Rezydencja Ptasznik w BWA Wrocław potrwa do 12 maja.   Do udziału...

29.06.2012 Magdalena Zamorska

Polskie odsłony butō (część I)

Taniec butō w wykonaniu rodzimych artystów zagościł na polskich scenach na przełomie XX i XXI wieku. Podłożem jego rozwoju były przemiany na terenie sztuk wizualnych i performatywnych, które zmieniły wrażliwość oraz oczekiwania odbiorców. […] W dalszej części artykułu spróbuję zrekonstruować trening(i) butō, zyskujące odmienne formy również ze względu na zróżnicowanie towarzyszących im praktyk. Po zetknięciu się z z tańcem butō artyści wybrali różne ścieżki: pozostają tej metodzie wierni, pogłębiając ją i rozwijając tkwiący w niej potencjał, wykorzystują w swoim procesie twórczym doświadczenia, których źródłem była praktyka butō, a nawet traktują butō jako jeden z gatunków tańca.

05.07.2019 Hanna Raszewska-Kursa

Refleksja intymna albo publiczny alarm – roślin(tym)ność Agaty Siniarskiej w BWA Wrocław Główny

W dniach 12 kwietnia – 2 czerwca 2019 galeria BWA Wrocław Główny prezentowała wystawę Wszyscy spotkamy się w tym samym miejscu. Paweł Szroniak, kurator, przygotował zestawienie kilkunastu prac z obszaru sztuki dźwięku. Kuratorki – Karolina Wycisk i Magdalena Zamorska – opracowały zaś cykl rezydencji choreograficznych odbywających się w przestrzeni wystawy, ale niekoniecznie wchodzących w dialog ze składającymi się na nią pracami. Wspólnym polem obu obszarów było ciało jako aktywny, wieloorganowy i wielokanałowy podmiot percepcji. Każda z choreografek najpierw przez kilka dni proponowała publiczności próbę otwartą, warsztaty lub wspólną praktykę, by na zakończenie rezydencji zaprosić widownię na mniej lub bardziej zamkniętą...

03.07.2019 Katarzyna Lemańska

„Na polu pogłębionej praktyki” – relacja z rezydencji choreograficznych w BWA Wrocław Główny

W maju i czerwcu 2019 we wrocławskiej BWA Wrocław Główny odbyły się cztery sześciodniowe rezydencje choreograficzne: Magdaleny Ptasznik, Anny Nowickiej, Aleksandry Osowicz i Agaty Siniarskiej. Program rezydencji zaplanowały Magdalena Zamorska i Karolina Wycisk, współkuratorki wystawy Wszyscy spotkamy się w tym samym miejscu, łączącej zagadnienia dźwięku i ruchu w sztuce współczesnej. Kuratorki rezydencji były otwarte na eksperyment – to, na ile działania choreograficzne będą opierać się na materiale zastanym w przestrzeni galerii sztuki, zależało od samych artystek. Cel kuratorek, „poszerzanie definicji choreografii, praktyk i strategii w jej obrębie”, został w pełni osiągnięty – przede wszystkim w wymiarze pogłębionej refleksji nad tym,...

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close