Spektakle

Kraków/Scena dla tańca 2014/Portrety. Kobiety w polskiej choreografii: Iwona Olszowska „Kilka piosenek o miłości”, Olga A. Marcinkiewicz, Marta Pietruszka „Śmierć Ofelii”

Zdjęcie: Kraków/Scena dla tańca 2014/Portrety. Kobiety w polskiej choreografii: Iwona Olszowska „Kilka piosenek o miłości”, Olga A. Marcinkiewicz, Marta Pietruszka „Śmierć Ofelii”

Wersja do druku

Udostępnij

Staromiejskie Centrum Kultury Młodzieży zaprasza na cykl Portrety. Kobiety w polskiej choreografii – przegląd polskiej myśli choreograficznej ze szczególnym uwzględnieniem roli kobiet wizjonerek. Organizatorzy planują przyjrzeć się wizerunkom postaci kobiet w polskiej choreografii, a także praktyce scenicznej  jego wybranych reprezentantek (Barbara Bujakowska, Izabela Chlewińska, Grażyna Chmielewska, Joanna Czajkowska, Karolina Garbacik, Iwona Olszowska, Marta Pietruszka). 30 marca o godzinie 19.00 Iwona Olszowska pokaże solo Kilka piosenek o miłości, a Marta Pietruszka zaprezentuje spektakl Śmierć Ofelii.

Iwona Olszowska: Kilka piosenek o miłości

Anna Królica: „Klika piosenek o miłości Iwony Olszowskiej to studium o kobiecie zajmującej się lub przyłapanej na zajmowaniu się codziennymi rytuałami  – niezwykle sensualny i niepozbawiony poczucia humoru obraz.”

Kilka piosenek o miłości

Premiera: 2008 Poznań

Pomysł, choreografia i taniec: Iwona Olszowska

Muzyka: Flesh Quartet- fire fire, Franka Potente-fly with me, Michael Brook-truck attack, Blimp.

Czas trwania: 30 min.

OlgaA.Marcinkiewicz,MartaPietruszka: Śmierć Ofelii

 

Inspirację do spektaklu Śmierć Ofelii stanowiła Mimika… Wojciecha Bogusławskiego – XIX-wieczny podręcznik dla adeptów sztuki aktorskiej, będący zbiorem skodyfikowanych gestów i póz teatralnych, opowiadających podstawowym stanom emocjonalnym, takimi jak gniew, smutek i radość. Jest to podręcznik martwych dzisiaj gestów i sztucznych układów ciała, które wówczas stanowiły reformatorski krok w kierunku prawdy psychologicznej.

Punktem wyjścia przedstawienia stał się monolog szalonej Ofelii zaczerpnięty z egzemplarza Bogusławskiego, „przetłumaczony” na język gestów Mimiki… zgodnie z instrukcjami oddzielnego rozdziału, poświęconego scenicznemu ukazaniu szaleństwa. Odgrywane jest więc podwójne szaleństwo – Ofelii Szekspira oraz szaleństwo postaci teatru Bogusławskiego. Tematem przedstawienia jest portret psychologiczny postaci ulegającej rozpadowi osobowości na społeczną, dworską oraz uczuć i instynktów. Śmierć poprzez formę odrzucenie i zniszczenie wszystkiego, co poza konwencją, w tym przypadku społeczną, dworską. Wychodzi, obłąkana Ofelia w lustrze widzi samą siebie – jej portret ulega coraz większym zniekształceniom aby na końcu, jako samodzielnie istniejąca postać wtargnąć do przestrzeni przed lustrem. Tutaj, w stelażu – schemacie stroju dworskiego, w pokoju zaznaczonym również jako schemat, następuje ostateczny rozpad jej tożsamości – jak półautomat  powtarza martwe gesty Bogusławskiego.

 

Teatr Gestu i Ruchu – Śmierć Ofelii

Premiera: 1998

Tańczy: Marta Pietruszka

choreografia: Olga A. Marcinkiewicz, Marta Pietruszka

Muzyka: A.Vivaldi, Purcell, Adams

Czas trwania: 23 minuty

Po spektaklach organizatorzy zapraszają na rozmowę wokół zespołu „Kontrast” i początków krakowskiej sceny tańca współczesnego. Spotkanie zakończy obchody jubileuszu dziesięciolecia istnienia sceny. Jego dyskutantami będą dawni uczniowie i tancerze „Kontrastu”: Iwona Olszowska, Marta Pietruszka, Katarzyna Skawińska, Janusz Skubaczkowski oraz ich nauczyciel – Jacek Tomasik. Spotkanie będzie doskonałym pretekstem, aby zajrzeć do ich prywatnych archiwów i sprawdzić, co skrywają? Które zdjęcia, nagrania, kostiumy sceniczne, recenzje zostały zachowane, a które odeszły w niepamięć?

 

***

Prezentacje spektakli w ramach projektu Historie dla każdego są współorganizowane przez Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu „Scena dla tańca”.

IMIT (miniaturka)   Logo Scena dla tańca (miniaturka)

Więcej na stronie Sceny dla tańca

 

powiązane

Ludzie

Marta Pietruszka

Marta Pietruszka

Staromiejskie Centrum Kultury Młodzieży zaprasza na cykl Portrety. Kobiety w polskiej choreografii – przegląd polskiej myśli choreograficznej ze szczególnym uwzględnieniem roli kobiet wizjonerek. Organizatorzy planują przyjrzeć się wizerunkom postaci kobiet w polskiej choreografii, a także praktyce scenicznej  jego wybranych reprezentantek (Barbara Bujakowska, Izabela Chlewińska, Grażyna Chmielewska, Joanna Czajkowska, Karolina Garbacik, Iwona Olszowska, Marta Pietruszka). 30 marca o godzinie 19.00 Iwona Olszowska pokaże solo Kilka piosenek o miłości, a Marta Pietruszka zaprezentuje spektakl Śmierć Ofelii. Iwona Olszowska: Kilka piosenek o miłości Anna Królica: „Klika piosenek o miłości Iwony Olszowskiej to studium o kobiecie zajmującej się lub przyłapanej na zajmowaniu się codziennymi rytuałami  – niezwykle sensualny i niepozbawiony poczucia humoru obraz.” Kilka piosenek o miłości Premiera: 2008 Poznań Pomysł, choreografia i taniec: Iwona Olszowska Muzyka: Flesh Quartet- fire fire, Franka Potente-fly with me, Michael Brook-truck attack, Blimp. Czas trwania: 30 min. OlgaA.Marcinkiewicz,MartaPietruszka: Śmierć Ofelii   Inspirację do spektaklu Śmierć Ofelii stanowiła Mimika… Wojciecha Bogusławskiego – XIX-wieczny podręcznik dla adeptów sztuki aktorskiej, będący zbiorem skodyfikowanych gestów i póz teatralnych, opowiadających podstawowym stanom emocjonalnym, takimi jak gniew, smutek i radość. Jest to podręcznik martwych dzisiaj gestów i sztucznych układów ciała, które wówczas stanowiły reformatorski krok w kierunku prawdy psychologicznej. Punktem wyjścia przedstawienia stał się monolog szalonej Ofelii zaczerpnięty z egzemplarza Bogusławskiego, „przetłumaczony” na język gestów Mimiki… zgodnie z instrukcjami oddzielnego rozdziału, poświęconego scenicznemu ukazaniu szaleństwa. Odgrywane jest więc podwójne szaleństwo – Ofelii Szekspira oraz szaleństwo postaci teatru Bogusławskiego. Tematem przedstawienia jest portret psychologiczny postaci ulegającej rozpadowi osobowości na społeczną, dworską oraz uczuć i instynktów. Śmierć poprzez formę odrzucenie i zniszczenie wszystkiego, co poza konwencją, w tym przypadku społeczną, dworską. Wychodzi, obłąkana Ofelia w lustrze widzi samą siebie – jej portret ulega coraz większym zniekształceniom aby na końcu, jako samodzielnie istniejąca postać wtargnąć do przestrzeni przed lustrem. Tutaj, w stelażu – schemacie stroju dworskiego, w pokoju zaznaczonym również jako schemat, następuje ostateczny rozpad jej tożsamości – jak półautomat  powtarza martwe gesty Bogusławskiego.   *** Prezentacje spektakli w ramach projektu Historie dla każdego są współorganizowane przez Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu „Scena dla tańca”.    Więcej na stronie Sceny dla tańca

Iwona Olszowska

Iwona Olszowska

Staromiejskie Centrum Kultury Młodzieży zaprasza na cykl Portrety. Kobiety w polskiej choreografii – przegląd polskiej myśli choreograficznej ze szczególnym uwzględnieniem roli kobiet wizjonerek. Organizatorzy planują przyjrzeć się wizerunkom postaci kobiet w polskiej choreografii, a także praktyce scenicznej  jego wybranych reprezentantek (Barbara Bujakowska, Izabela Chlewińska, Grażyna Chmielewska, Joanna Czajkowska, Karolina Garbacik, Iwona Olszowska, Marta Pietruszka). 30 marca o godzinie 19.00 Iwona Olszowska pokaże solo Kilka piosenek o miłości, a Marta Pietruszka zaprezentuje spektakl Śmierć Ofelii. Iwona Olszowska: Kilka piosenek o miłości Anna Królica: „Klika piosenek o miłości Iwony Olszowskiej to studium o kobiecie zajmującej się lub przyłapanej na zajmowaniu się codziennymi rytuałami  – niezwykle sensualny i niepozbawiony poczucia humoru obraz.” Kilka piosenek o miłości Premiera: 2008 Poznań Pomysł, choreografia i taniec: Iwona Olszowska Muzyka: Flesh Quartet- fire fire, Franka Potente-fly with me, Michael Brook-truck attack, Blimp. Czas trwania: 30 min. OlgaA.Marcinkiewicz,MartaPietruszka: Śmierć Ofelii   Inspirację do spektaklu Śmierć Ofelii stanowiła Mimika… Wojciecha Bogusławskiego – XIX-wieczny podręcznik dla adeptów sztuki aktorskiej, będący zbiorem skodyfikowanych gestów i póz teatralnych, opowiadających podstawowym stanom emocjonalnym, takimi jak gniew, smutek i radość. Jest to podręcznik martwych dzisiaj gestów i sztucznych układów ciała, które wówczas stanowiły reformatorski krok w kierunku prawdy psychologicznej. Punktem wyjścia przedstawienia stał się monolog szalonej Ofelii zaczerpnięty z egzemplarza Bogusławskiego, „przetłumaczony” na język gestów Mimiki… zgodnie z instrukcjami oddzielnego rozdziału, poświęconego scenicznemu ukazaniu szaleństwa. Odgrywane jest więc podwójne szaleństwo – Ofelii Szekspira oraz szaleństwo postaci teatru Bogusławskiego. Tematem przedstawienia jest portret psychologiczny postaci ulegającej rozpadowi osobowości na społeczną, dworską oraz uczuć i instynktów. Śmierć poprzez formę odrzucenie i zniszczenie wszystkiego, co poza konwencją, w tym przypadku społeczną, dworską. Wychodzi, obłąkana Ofelia w lustrze widzi samą siebie – jej portret ulega coraz większym zniekształceniom aby na końcu, jako samodzielnie istniejąca postać wtargnąć do przestrzeni przed lustrem. Tutaj, w stelażu – schemacie stroju dworskiego, w pokoju zaznaczonym również jako schemat, następuje ostateczny rozpad jej tożsamości – jak półautomat  powtarza martwe gesty Bogusławskiego.   *** Prezentacje spektakli w ramach projektu Historie dla każdego są współorganizowane przez Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu „Scena dla tańca”.    Więcej na stronie Sceny dla tańca

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close