Spektakle

Poznań/„Z perspektywy żaby”: Jared Gradinger & Angela Schubot „What they are instead of?”

Zdjęcie: Poznań/„Z perspektywy żaby”: Jared Gradinger & Angela Schubot „What they are instead of?”

Jak możemy koegzystować? Powiedzenie „ja” zmienia innego w byt obcy. Czy bliskość, zażyłość, może objąć swym zakresem „inność”, aby stworzyć coś w rodzaju wspólnego istnienia? Jeśli nasze istnienie sięga poza granice cielesnej powłoki, czy może objawić śladową obecność wielorakich egzystencji, symbiozy osiągniętej przez przynależność? Jak blisko potrafimy być? Co dzieje się z nadwyżką bliskości? Ile z naszej fizycznej tożsamości w końcu pozostanie? Ile bagażu ego mogę wyeliminować, a ile jest mi potrzebne? Angela Schubot i Jared Gradinger poznali się, gdy oboje tańczyli dla Constanzy Macras. Ich dziewięcioletnia już współpraca sceniczna opiera się na pytaniach o granice współistnienia i wspólnego bytu. Ich spektakle to zazwyczaj bardzo intymne duety. W <em>What they are instead of?</em> („Czym są zamiast?”) artyści poszukują bezwarunkowej wspólnoty, łączności istnienia, ale także próbują doszukać się w ludzkiej naturze jakości, zachowań uważanych zazwyczaj za zwierzęce. Bezrefleksyjne pozwolenie sobie na reakcje instynktowne, związane z potrzebą przetrwania, oparte na popędach, pokazują intymną relację w kontekście fizycznej obecności, poza kontekstem intelektualnym. W tym spektaklu ciała tancerzy są nakierowanie na działanie „instynktowne”. <a href="https://www.youtube.com/watch?v=wsFtsIfY4to"><strong>TRAILER </strong></a> <pre><em>What they are instead of?</em> zostało docenione przez jury na Niemieckiej Platformie Tańca.</pre> <em>Duet Jareda Gradingera i Angeli Schubot w „What they are instead of?”wybrałam do tego programu ze względu na temat intymności. Choreografowie stawiają pytanie o granice cielesności. Mnie z kolei interesuje pytanie o język i postrzeganie pewnego typu intymności jako instynktownej, dzikiej, nieokiełzanej, a dalej pewien rodzaj opisu, który kieruje nas w stronę tego, co określamy jako „zwierzęca natura”. Czym jest zwierzęca natura rozumiana przez człowieka. Czy to sposób bycia oparty na instynkcie, popędach? To spektakl najmniej oczywisty w kontekście tego programu, bo w gruncie rzeczy mówiący wiele o relacji ludzkiej, ale uruchamiający najwięcej skojarzeń i stawiający mnóstwo pytań, kiedy będziemy chcieli wstawić go w kontekst zwierzęcy</em>” – wyjaśnia Anna Królica, kuratorka performatywnej części programu <em>Z perspektywy żaby.</em> idea i wykonanie: Jared Gradinger i Angela Schubot reżyseria świateł: Andreas Harder współpraca: Lisa Densem, Sigal Zouk produkcja: Jared Gradinger und Angela Schubot/ Two Fish koprodukcja: Les Grandes Traversées, Bordeaux, Haus der Kulturen der Welt , Berlin und Schwelle7, Berlin współpraca: Pictoplasma Tego samego dnia o godz. 18.00 w CK Zamek odbędzie się wykład dr Anny Barcz<em> Wprowadzenie do animal studies, </em>podczas którego zostaną wyjaśnione podstawowe pojęcia z dziedziny <em>animal studies</em> i posthumanizmu. Wstęp wolny. <a href="http://www.taniecpolska.pl/wydarzenia/show/7852">Więcej</a> <strong>Z recenzji:</strong> <em>Rzadko widuje się teatr, który opłaca się tak bardzo. </em><em>‘What they are intrad of?’ </em><em>podejmuje się desperackiego poszukiwania luki, która okaże się drogą do utraconego raju.</em> - Leipziger Volkszeitung, 10.05.2010 <em>Czapki z głów przed ty</em><em>m</em><em> radykalnym eksperymentem [...] Jednocześnie dezorientuje, bawi, jest liryczny i daje do myślenia</em>- Weser Kurier, 11 maja 2009 <strong> </strong> <em>Angela Schubot i Jared Gradinger z Berlina niosą emocje i czyste uniesienie</em><em>.</em><em>(…)</em><em> Rytmicznie hiperwentylując, nie ustają w akcie kopulacji w najbardziej niesamowitych pozycjach, dopóki nie doprowadzą utrwalonych estetyk i </em><em>języka ruchu do absurdu</em>” - Badische Zeitung, 16.01.2010 <em>Dwa ciała, zwarte ze sobą, splecione w objęciach – stoją, oddychają z trudem, rzężą, dyszą. W trakcie 50 minut przechodzą przez wszystkie możliwe pozy i pozycje w studium ruchu zatytułowanym „What They are Instead of”: stoją, siedzą, leżą, klęczą, kulą się na podłodzie, wpleceni w siebie wzajemnie, jakby oddychali tymi samymi płucami. Ich ruch zdaje się być kierowany zdalnie lub przez jakieś zewnętrzne siły, poruszają się razem, obok siebie, na sobie, nad sobą, pod, i przez siebie. Ich ciała, ocierają się, uderzają w siebie, zwierają się w uścisku. Ich wysilone oddechy ewokują erotyzm i czułość, ukrytą przemoc i niewątpliwy komizm; ich zespolenie powoduje wyczerpanie. Ciało w sposób oczywisty składa się tkanki i krwi, potu, łez i innych wydzielin  - to nie wytwór kultury ale zjawisko natury. Piękno, forma, elegancja nie są kryteriami, które mają tu coś do powiedzenia. Zamiast tego, widzimy antytezę tego, do czego taniec zazwyczaj aspiruje – by oderwać się od ziemi, unieść się wzwyż, ponad brud, brzydotę ciał, zwierzęcość.</em><em>Podczas gdy taniec klasyczny jest próbą zapomnienia czy wyjścia poza swoje fizyczne uwikłanie, Schubot i Gradinger kładą nacisk na ten właśnie fizyczny pierwiastek. Ich wyczerpanie poprzez sztukę zmierza do uwypuklenia fizycznej konstytucji tancerza.  Pod koniec, ich fizyczne znużenie staje się udziałem publiczności – wtedy zdajemy sobie sprawę z wielkości i siły duetu, któremu udaje się doprowadzić do internalizacji tych doznań przez widza</em><em> - </em>Tagesspiegel/Berlin, 06.03.2010 <strong> </strong><em>Dobywany z trudem oddech powoduje kompletne wyczerpanie – nie tylko wykonawców ale również publiczności. </em> <em>Z pełną świadomością, że to, co czynią jest aktem scenicznym, Schubot i Gradinger pokazują, że ciało nie jest tylko produktem kultury ale i naturalnym zjawiskiem.  To właśnie to mamy zobaczyć a przede wszystkim czuć. Duet tancerzy, któremu starcza wyłącznie obecność dwóch wykonawców na scenie, zmusza publiczność by posłusznie dzielili sztuczne znużenie generowane w trakcie spektaklu – tym samym dowodząc jego upajającej,</em><em> poruszającej siły i energii</em> - Tanzraum Berlin, 5-6/2010 <strong>Cena biletu:</strong> 15/ 20 zł. <a href="/wp-content/uploads/files/txt/taniecpolska[pl]_850_20150219.pdf">Tekst kuratorski Anny Królicy</a> <strong>Anna Królica:  </strong>krytyczka, historyczka i kuratorka tańca. Ostatnio wydała książkę <em>Pokolenie Solo. Choreografowie w rozmowach z Anną Królicą</em> (Cricoteka, Kraków  2013). Autorka pierwszej książki o najnowszej historii tańca współczesnego w Polsce <em>– </em><em>Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu </em>(Tarnów, 2011). Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2012 roku. Realizuje również projekty kuratorskie: <em>Maszynę choreograficzną</em> w Cricotece (od 2013r), Z<em> perspektywy żaby</em> w Centrum Kultury „Zamek” (2015), <em>Goodbye Superman!</em> (wraz z Erykiem Makohonem i Pawłem Łyskawą, Kraków 2015), <em>Portrety. Kobiety w polskiej choreografii</em> (2014), <em>Archiwum Ciała</em> w poznańskim Centrum Kultury „Zamek” (2013); w 2011 roku programowała festiwal „Kalejdoskop” w Białymstoku i do dziś jest związana z festiwalem. Działała w jury Polskiej Platformy Tańca w 2008 i 2012 roku. Była przewodniczącą pierwszej Rady Programowej Instytutu Muzyki i Tańca w latach 2011-2014. W 2010 roku pełniła funkcję głównego koordynatora merytorycznego I Kongresu Tańca w Warszawie. Wraz z Witoldem Mrozkiem założyła specjalistyczny portal o tańcu współczesnym, www.nowytaniec.pl, działający w latach 2006-2011.

Wersja do druku

Udostępnij

Jak możemy koegzystować? Powiedzenie „ja” zmienia innego w byt obcy. Czy bliskość, zażyłość, może objąć swym zakresem „inność”, aby stworzyć coś w rodzaju wspólnego istnienia? Jeśli nasze istnienie sięga poza granice cielesnej powłoki, czy może objawić śladową obecność wielorakich egzystencji, symbiozy osiągniętej przez przynależność? Jak blisko potrafimy być? Co dzieje się z nadwyżką bliskości? Ile z naszej fizycznej tożsamości w końcu pozostanie? Ile bagażu ego mogę wyeliminować, a ile jest mi potrzebne?

Angela Schubot i Jared Gradinger poznali się, gdy oboje tańczyli dla Constanzy Macras. Ich dziewięcioletnia już współpraca sceniczna opiera się na pytaniach o granice współistnienia i wspólnego bytu. Ich spektakle to zazwyczaj bardzo intymne duety. W What they are instead of? („Czym są zamiast?”) artyści poszukują bezwarunkowej wspólnoty, łączności istnienia, ale także próbują doszukać się w ludzkiej naturze jakości, zachowań uważanych zazwyczaj za zwierzęce. Bezrefleksyjne pozwolenie sobie na reakcje instynktowne, związane z potrzebą przetrwania, oparte na popędach, pokazują intymną relację w kontekście fizycznej obecności, poza kontekstem intelektualnym. W tym spektaklu ciała tancerzy są nakierowanie na działanie „instynktowne”.

TRAILER

What they are instead of? zostało docenione przez jury na Niemieckiej Platformie Tańca.

Duet Jareda Gradingera i Angeli Schubot w „What they are instead of?”wybrałam do tego programu ze względu na temat intymności. Choreografowie stawiają pytanie o granice cielesności. Mnie z kolei interesuje pytanie o język i postrzeganie pewnego typu intymności jako instynktownej, dzikiej, nieokiełzanej, a dalej pewien rodzaj opisu, który kieruje nas w stronę tego, co określamy jako „zwierzęca natura”. Czym jest zwierzęca natura rozumiana przez człowieka. Czy to sposób bycia oparty na instynkcie, popędach? To spektakl najmniej oczywisty w kontekście tego programu, bo w gruncie rzeczy mówiący wiele o relacji ludzkiej, ale uruchamiający najwięcej skojarzeń i stawiający mnóstwo pytań, kiedy będziemy chcieli wstawić go w kontekst zwierzęcy” – wyjaśnia Anna Królica, kuratorka performatywnej części programu Z perspektywy żaby.

idea i wykonanie: Jared Gradinger i Angela Schubot
reżyseria świateł: Andreas Harder
współpraca: Lisa Densem, Sigal Zouk
produkcja: Jared Gradinger und Angela Schubot/ Two Fish
koprodukcja: Les Grandes Traversées, Bordeaux, Haus der Kulturen der Welt , Berlin und Schwelle7, Berlin
współpraca: Pictoplasma

Tego samego dnia o godz. 18.00 w CK Zamek odbędzie się wykład dr Anny Barcz Wprowadzenie do animal studies, podczas którego zostaną wyjaśnione podstawowe pojęcia z dziedziny animal studies i posthumanizmu. Wstęp wolny.

Więcej

Z recenzji:

Rzadko widuje się teatr, który opłaca się tak bardzo. ‘What they are intrad of?’ podejmuje się desperackiego poszukiwania luki, która okaże się drogą do utraconego raju. – Leipziger Volkszeitung, 10.05.2010

Czapki z głów przed tym radykalnym eksperymentem […] Jednocześnie dezorientuje, bawi, jest liryczny i daje do myślenia– Weser Kurier, 11 maja 2009

 

Angela Schubot i Jared Gradinger z Berlina niosą emocje i czyste uniesienie.(…) Rytmicznie hiperwentylując, nie ustają w akcie kopulacji w najbardziej niesamowitych pozycjach, dopóki nie doprowadzą utrwalonych estetyk i języka ruchu do absurdu” – Badische Zeitung, 16.01.2010

Dwa ciała, zwarte ze sobą, splecione w objęciach – stoją, oddychają z trudem, rzężą, dyszą. W trakcie 50 minut przechodzą przez wszystkie możliwe pozy i pozycje w studium ruchu zatytułowanym „What They are Instead of”: stoją, siedzą, leżą, klęczą, kulą się na podłodzie, wpleceni w siebie wzajemnie, jakby oddychali tymi samymi płucami. Ich ruch zdaje się być kierowany zdalnie lub przez jakieś zewnętrzne siły, poruszają się razem, obok siebie, na sobie, nad sobą, pod, i przez siebie. Ich ciała, ocierają się, uderzają w siebie, zwierają się w uścisku. Ich wysilone oddechy ewokują erotyzm i czułość, ukrytą przemoc i niewątpliwy komizm; ich zespolenie powoduje wyczerpanie. Ciało w sposób oczywisty składa się tkanki i krwi, potu, łez i innych wydzielin  – to nie wytwór kultury ale zjawisko natury. Piękno, forma, elegancja nie są kryteriami, które mają tu coś do powiedzenia. Zamiast tego, widzimy antytezę tego, do czego taniec zazwyczaj aspiruje – by oderwać się od ziemi, unieść się wzwyż, ponad brud, brzydotę ciał, zwierzęcość.Podczas gdy taniec klasyczny jest próbą zapomnienia czy wyjścia poza swoje fizyczne uwikłanie, Schubot i Gradinger kładą nacisk na ten właśnie fizyczny pierwiastek. Ich wyczerpanie poprzez sztukę zmierza do uwypuklenia fizycznej konstytucji tancerza.  Pod koniec, ich fizyczne znużenie staje się udziałem publiczności – wtedy zdajemy sobie sprawę z wielkości i siły duetu, któremu udaje się doprowadzić do internalizacji tych doznań przez widzaTagesspiegel/Berlin, 06.03.2010

 Dobywany z trudem oddech powoduje kompletne wyczerpanie – nie tylko wykonawców ale również publiczności.

Z pełną świadomością, że to, co czynią jest aktem scenicznym, Schubot i Gradinger pokazują, że ciało nie jest tylko produktem kultury ale i naturalnym zjawiskiem.  To właśnie to mamy zobaczyć a przede wszystkim czuć. Duet tancerzy, któremu starcza wyłącznie obecność dwóch wykonawców na scenie, zmusza publiczność by posłusznie dzielili sztuczne znużenie generowane w trakcie spektaklu – tym samym dowodząc jego upajającej, poruszającej siły i energii – Tanzraum Berlin, 5-6/2010

Cena biletu: 15/ 20 zł.

Tekst kuratorski Anny Królicy

Anna Królica:  krytyczka, historyczka i kuratorka tańca. Ostatnio wydała książkę Pokolenie Solo. Choreografowie w rozmowach z Anną Królicą (Cricoteka, Kraków  2013). Autorka pierwszej książki o najnowszej historii tańca współczesnego w Polsce Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu (Tarnów, 2011). Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2012 roku. Realizuje również projekty kuratorskie: Maszynę choreograficzną w Cricotece (od 2013r), Z perspektywy żaby w Centrum Kultury „Zamek” (2015), Goodbye Superman! (wraz z Erykiem Makohonem i Pawłem Łyskawą, Kraków 2015), Portrety. Kobiety w polskiej choreografii (2014), Archiwum Ciała w poznańskim Centrum Kultury „Zamek” (2013); w 2011 roku programowała festiwal „Kalejdoskop” w Białymstoku i do dziś jest związana z festiwalem. Działała w jury Polskiej Platformy Tańca w 2008 i 2012 roku. Była przewodniczącą pierwszej Rady Programowej Instytutu Muzyki i Tańca w latach 2011-2014. W 2010 roku pełniła funkcję głównego koordynatora merytorycznego I Kongresu Tańca w Warszawie. Wraz z Witoldem Mrozkiem założyła specjalistyczny portal o tańcu współczesnym, www.nowytaniec.pl, działający w latach 2006-2011.

powiązane

Ludzie

Anna Królica

Anna Królica

Jak możemy koegzystować? Powiedzenie „ja” zmienia innego w byt obcy. Czy bliskość, zażyłość, może objąć swym zakresem „inność”, aby stworzyć coś w rodzaju wspólnego istnienia? Jeśli nasze istnienie sięga poza granice cielesnej powłoki, czy może objawić śladową obecność wielorakich egzystencji, symbiozy osiągniętej przez przynależność? Jak blisko potrafimy być? Co dzieje się z nadwyżką bliskości? Ile z naszej fizycznej tożsamości w końcu pozostanie? Ile bagażu ego mogę wyeliminować, a ile jest mi potrzebne? Angela Schubot i Jared Gradinger poznali się, gdy oboje tańczyli dla Constanzy Macras. Ich dziewięcioletnia już współpraca sceniczna opiera się na pytaniach o granice współistnienia i wspólnego bytu. Ich spektakle to zazwyczaj bardzo intymne duety. W What they are instead of? („Czym są zamiast?”) artyści poszukują bezwarunkowej wspólnoty, łączności istnienia, ale także próbują doszukać się w ludzkiej naturze jakości, zachowań uważanych zazwyczaj za zwierzęce. Bezrefleksyjne pozwolenie sobie na reakcje instynktowne, związane z potrzebą przetrwania, oparte na popędach, pokazują intymną relację w kontekście fizycznej obecności, poza kontekstem intelektualnym. W tym spektaklu ciała tancerzy są nakierowanie na działanie „instynktowne”. TRAILER What they are instead of? zostało docenione przez jury na Niemieckiej Platformie Tańca. Duet Jareda Gradingera i Angeli Schubot w „What they are instead of?”wybrałam do tego programu ze względu na temat intymności. Choreografowie stawiają pytanie o granice cielesności. Mnie z kolei interesuje pytanie o język i postrzeganie pewnego typu intymności jako instynktownej, dzikiej, nieokiełzanej, a dalej pewien rodzaj opisu, który kieruje nas w stronę tego, co określamy jako „zwierzęca natura”. Czym jest zwierzęca natura rozumiana przez człowieka. Czy to sposób bycia oparty na instynkcie, popędach? To spektakl najmniej oczywisty w kontekście tego programu, bo w gruncie rzeczy mówiący wiele o relacji ludzkiej, ale uruchamiający najwięcej skojarzeń i stawiający mnóstwo pytań, kiedy będziemy chcieli wstawić go w kontekst zwierzęcy” – wyjaśnia Anna Królica, kuratorka performatywnej części programu Z perspektywy żaby. idea i wykonanie: Jared Gradinger i Angela Schubot reżyseria świateł: Andreas Harder współpraca: Lisa Densem, Sigal Zouk produkcja: Jared Gradinger und Angela Schubot/ Two Fish koprodukcja: Les Grandes Traversées, Bordeaux, Haus der Kulturen der Welt , Berlin und Schwelle7, Berlin współpraca: Pictoplasma Tego samego dnia o godz. 18.00 w CK Zamek odbędzie się wykład dr Anny Barcz Wprowadzenie do animal studies, podczas którego zostaną wyjaśnione podstawowe pojęcia z dziedziny animal studies i posthumanizmu. Wstęp wolny. Więcej Z recenzji: Rzadko widuje się teatr, który opłaca się tak bardzo. ‘What they are intrad of?’ podejmuje się desperackiego poszukiwania luki, która okaże się drogą do utraconego raju. – Leipziger Volkszeitung, 10.05.2010 Czapki z głów przed tym radykalnym eksperymentem […] Jednocześnie dezorientuje, bawi, jest liryczny i daje do myślenia– Weser Kurier, 11 maja 2009   Angela Schubot i Jared Gradinger z Berlina niosą emocje i czyste uniesienie.(…) Rytmicznie hiperwentylując, nie ustają w akcie kopulacji w najbardziej niesamowitych pozycjach, dopóki nie doprowadzą utrwalonych estetyk i języka ruchu do absurdu” – Badische Zeitung, 16.01.2010 Dwa ciała, zwarte ze sobą, splecione w objęciach – stoją, oddychają z trudem, rzężą, dyszą. W trakcie 50 minut przechodzą przez wszystkie możliwe pozy i pozycje w studium ruchu zatytułowanym „What They are Instead of”: stoją, siedzą, leżą, klęczą, kulą się na podłodzie, wpleceni w siebie wzajemnie, jakby oddychali tymi samymi płucami. Ich ruch zdaje się być kierowany zdalnie lub przez jakieś zewnętrzne siły, poruszają się razem, obok siebie, na sobie, nad sobą, pod, i przez siebie. Ich ciała, ocierają się, uderzają w siebie, zwierają się w uścisku. Ich wysilone oddechy ewokują erotyzm i czułość, ukrytą przemoc i niewątpliwy komizm; ich zespolenie powoduje wyczerpanie. Ciało w sposób oczywisty składa się tkanki i krwi, potu, łez i innych wydzielin  – to nie wytwór kultury ale zjawisko natury. Piękno, forma, elegancja nie są kryteriami, które mają tu coś do powiedzenia. Zamiast tego, widzimy antytezę tego, do czego taniec zazwyczaj aspiruje – by oderwać się od ziemi, unieść się wzwyż, ponad brud, brzydotę ciał, zwierzęcość.Podczas gdy taniec klasyczny jest próbą zapomnienia czy wyjścia poza swoje fizyczne uwikłanie, Schubot i Gradinger kładą nacisk na ten właśnie fizyczny pierwiastek. Ich wyczerpanie poprzez sztukę zmierza do uwypuklenia fizycznej konstytucji tancerza.  Pod koniec, ich fizyczne znużenie staje się udziałem publiczności – wtedy zdajemy sobie sprawę z wielkości i siły duetu, któremu udaje się doprowadzić do internalizacji tych doznań przez widza – Tagesspiegel/Berlin, 06.03.2010  Dobywany z trudem oddech powoduje kompletne wyczerpanie – nie tylko wykonawców ale również publiczności. Z pełną świadomością, że to, co czynią jest aktem scenicznym, Schubot i Gradinger pokazują, że ciało nie jest tylko produktem kultury ale i naturalnym zjawiskiem.  To właśnie to mamy zobaczyć a przede wszystkim czuć. Duet tancerzy, któremu starcza wyłącznie obecność dwóch wykonawców na scenie, zmusza publiczność by posłusznie dzielili sztuczne znużenie generowane w trakcie spektaklu – tym samym dowodząc jego upajającej, poruszającej siły i energii – Tanzraum Berlin, 5-6/2010 Cena biletu: 15/ 20 zł. Tekst kuratorski Anny Królicy Anna Królica:  krytyczka, historyczka i kuratorka tańca. Ostatnio wydała książkę Pokolenie Solo. Choreografowie w rozmowach z Anną Królicą (Cricoteka, Kraków  2013). Autorka pierwszej książki o najnowszej historii tańca współczesnego w Polsce – Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu (Tarnów, 2011). Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2012 roku. Realizuje również projekty kuratorskie: Maszynę choreograficzną w Cricotece (od 2013r), Z perspektywy żaby w Centrum Kultury „Zamek” (2015), Goodbye Superman! (wraz z Erykiem Makohonem i Pawłem Łyskawą, Kraków 2015), Portrety. Kobiety w polskiej choreografii (2014), Archiwum Ciała w poznańskim Centrum Kultury „Zamek” (2013); w 2011 roku programowała festiwal „Kalejdoskop” w Białymstoku i do dziś jest związana z festiwalem. Działała w jury Polskiej Platformy Tańca w 2008 i 2012 roku. Była przewodniczącą pierwszej Rady Programowej Instytutu Muzyki i Tańca w latach 2011-2014. W 2010 roku pełniła funkcję głównego koordynatora merytorycznego I Kongresu Tańca w Warszawie. Wraz z Witoldem Mrozkiem założyła specjalistyczny portal o tańcu współczesnym, www.nowytaniec.pl, działający w latach 2006-2011.

Zespoły

Organizacje

Festiwale

Teksty

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close