Teatr Tańca Zawirowania, Fuera de campo w ramach Batyckich Spotkań Teatrów Tańca

Zdjęcie: Teatr Tańca Zawirowania, Fuera de campo w ramach Batyckich Spotkań Teatrów Tańca

<p><strong>O spektaklu:</strong></p> <p> </p> <p>Punktem wyjścia spektaklu  jest ciało i ruch. Każdy z wykonawców, mimo iż przestrzeń spektaklu jest wspólna, działa w odosobnieniu. Opowiada własną historię, a widzowie decydują, kto jest kim i jakie są relacje między postaciami. Sens działań na scenie jest nadawany przez obserwatorów, a zatem odpowiedzialność za spójność narracji spada na publiczność. Bo to jej obecność sprawia, że tancerze przybierają  pozy, które są dążeniem do porozumienia i mogą mieć określone znaczenia. Są oni poza zasięgiem, można ich obserwować, ale nie można mieć na nich wpływu, takiego, który mógłby zmienić znaczenie obrazu. Obrazu, którego sam wybór wyklucza inne obrazy i punkty odniesienia. Taniec zatem jest metodą  służącą do dotarcia głębiej pod powierzchnię, do sensu i znaczeń relacji, które można dostrzec  dopiero przy obserwacji  z zewnątrz. Daje szansę wyobraźni na odczucie czegoś, co pozornie nie istnieje, czego nie można dostrzec w codziennym życiu.</p> <p> </p> <p><strong> </strong></p> <p><strong>Choreografia, scenografia, kostiumy, światła:  </strong>Daniel Abreu.</p> <p><strong>Obsada: </strong>Elwira Piorun, Karolina Kroczak, Bartek Figurski, Szymon Osiński.</p> <p><strong>Muzyka: </strong>Alva Noto, Julian Neto.</p> <p><strong>Premiera:  </strong>25 marca 2010.</p>

Wersja do druku

Udostępnij

O spektaklu:

Punktem wyjścia spektaklu jest ciało i ruch. Każdy z wykonawców, mimo iż przestrzeń spektaklu jest wspólna, działa w odosobnieniu. Opowiada własną historię, a widzowie decydują, kto jest kim i jakie są relacje między postaciami. Sens działań na scenie jest nadawany przez obserwatorów, a zatem odpowiedzialność za spójność narracji spada na publiczność. Bo to jej obecność sprawia, że tancerze przybierają pozy, które są dążeniem do porozumienia i mogą mieć określone znaczenia. Są oni poza zasięgiem, można ich obserwować, ale nie można mieć na nich wpływu, takiego, który mógłby zmienić znaczenie obrazu. Obrazu, którego sam wybór wyklucza inne obrazy i punkty odniesienia. Taniec zatem jest metodą służącą do dotarcia głębiej pod powierzchnię, do sensu i znaczeń relacji, które można dostrzec dopiero przy obserwacji z zewnątrz. Daje szansę wyobraźni na odczucie czegoś, co pozornie nie istnieje, czego nie można dostrzec w codziennym życiu.

Choreografia, scenografia, kostiumy, światła: Daniel Abreu.

Obsada: Elwira Piorun, Karolina Kroczak, Bartek Figurski, Szymon Osiński.

Muzyka: Alva Noto, Julian Neto.

Premiera: 25 marca 2010.

powiązane

Zespoły

Organizacje

Festiwale

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close