Spektakle

Warszawa: spektakl „Łagodna” Dariusza Kunowskiego i Rui Ishihary

Zdjęcie: Warszawa: spektakl „Łagodna” Dariusza Kunowskiego i Rui Ishihary

Fot. Katarzyna Chmura-Cegiełkowska.

Wersja do druku

Udostępnij

Przedstawienie na motywach powieści Fiodora Dostojewskiego.

 

Łagodna やさしい女 jasaszii onna to spektakl szczególny. Powstaje ze zderzenia dwóchosobowości twórczych – reżysera Darka Kunowskiego i aktora-tancerza z Japonii, Rui Ishihary. To co zachodnio-słowiańskie, „Dostojewski” sposób przeżywania rozpaczy, beznadziei, pustki, szaleństwa, stanowiące literacki materiał spektaklu – spotyka się z odwiecznym, łagodnym, transcendentnym wobec konwencji i scenicznych namiętności sposobem obrazowania tancerza i choreografa, Rui Ishihary.

Reżyser wykorzystał nowelę Dostojewskiego, by we właściwy sobie sposób – z mocą i wyrazistością, a zarazem subtelnie – przedstawić gwałtowne uczucia, które związane są z ludzką egzystencją. Podejmuje uniwersalny temat miłości i śmierci. Te dwa zagadkowe stany – miłość i śmierć – spotykają się, przeplatają. Akcja sceniczna zacieśnia się niczym spirala. Robi się coraz bardziej niewygodnie, dokuczliwie i nieznośnie. Coraz bardziej jesteśmy wewnątrz. Nie wiemy, co dzieje się w duszy aktora, widzimy go w coraz to dziwniejszych, a jednak głęboko wewnętrznie uzasadnionych, interakcjach z własną rozpaczą i miłością do zmarłej ukochanej. Spektakl zadaje pytania, o potrzebie kontaktu, niemożności kontaktu; relacje między kobietą a mężczyzną – na które każdy widz zaczyna szukać odpowiedzi. A może śmierci nie ma? Może miłość jest wieczna?

Rui Ishihara na tej kanwie pozwala widzowi zasmakować swego kunsztu. Doświadczenie życia jako tancerz butō wlewa w zachodni, choć uniwersalny kontekst noweli – tragedii, jest zmysłowy, naturalny, dziecięcy, nie do końca utożsamia się z bohaterem Dostojewskiego. Zwłoki – lalkę zaprasza do tańca, w przedziwny, zaskakujący sposób wlewa w nią swoje życie: jako tancerz będąc oddechem i energią, potrafi ożywić manekin. Jest to rodzaj tańczonego lamentu. W rozpaczy buduje azyle, przekracza bieguny. Śni.

Moja dusza staje się prochem. Kiedy oddycham uchodzi ona z mojego ciała. Ja również oddycham. Moja dusza rozpościera się na niebie, staje się prochem i opada na ziemię.

Keiko no kotoba (Słowa z warsztatów) Kazuo Ohno, wybitnego tancerza japońskiego, uznawanego za mistrza tańca butō.

Reżyseria: Dariusz Kunowski
Aktor: Rui Ishihara
Muzyka/wokal: Olena Leonenko
Wykonanie lalki: Katarzyna Proniewska-Mazurek

Wstęp: 15zł.

powiązane

Ludzie

Rui Ishihara

Rui Ishihara

Przedstawienie na motywach powieści Fiodora Dostojewskiego.   Łagodna やさしい女 jasaszii onna to spektakl szczególny. Powstaje ze zderzenia dwóchosobowości twórczych – reżysera Darka Kunowskiego i aktora-tancerza z Japonii, Rui Ishihary. To co zachodnio-słowiańskie, „Dostojewski” sposób przeżywania rozpaczy, beznadziei, pustki, szaleństwa, stanowiące literacki materiał spektaklu – spotyka się z odwiecznym, łagodnym, transcendentnym wobec konwencji i scenicznych namiętności sposobem obrazowania tancerza i choreografa, Rui Ishihary. Reżyser wykorzystał nowelę Dostojewskiego, by we właściwy sobie sposób – z mocą i wyrazistością, a zarazem subtelnie – przedstawić gwałtowne uczucia, które związane są z ludzką egzystencją. Podejmuje uniwersalny temat miłości i śmierci. Te dwa zagadkowe stany – miłość i śmierć – spotykają się, przeplatają. Akcja sceniczna zacieśnia się niczym spirala. Robi się coraz bardziej niewygodnie, dokuczliwie i nieznośnie. Coraz bardziej jesteśmy wewnątrz. Nie wiemy, co dzieje się w duszy aktora, widzimy go w coraz to dziwniejszych, a jednak głęboko wewnętrznie uzasadnionych, interakcjach z własną rozpaczą i miłością do zmarłej ukochanej. Spektakl zadaje pytania, o potrzebie kontaktu, niemożności kontaktu; relacje między kobietą a mężczyzną – na które każdy widz zaczyna szukać odpowiedzi. A może śmierci nie ma? Może miłość jest wieczna? Rui Ishihara na tej kanwie pozwala widzowi zasmakować swego kunsztu. Doświadczenie życia jako tancerz butō wlewa w zachodni, choć uniwersalny kontekst noweli – tragedii, jest zmysłowy, naturalny, dziecięcy, nie do końca utożsamia się z bohaterem Dostojewskiego. Zwłoki – lalkę zaprasza do tańca, w przedziwny, zaskakujący sposób wlewa w nią swoje życie: jako tancerz będąc oddechem i energią, potrafi ożywić manekin. Jest to rodzaj tańczonego lamentu. W rozpaczy buduje azyle, przekracza bieguny. Śni. Moja dusza staje się prochem. Kiedy oddycham uchodzi ona z mojego ciała. Ja również oddycham. Moja dusza rozpościera się na niebie, staje się prochem i opada na ziemię. Keiko no kotoba (Słowa z warsztatów) Kazuo Ohno, wybitnego tancerza japońskiego, uznawanego za mistrza tańca butō.   Reżyseria: Dariusz Kunowski Aktor: Rui Ishihara Muzyka/wokal: Olena Leonenko Wykonanie lalki: Katarzyna Proniewska-Mazurek   Wstęp: 15zł.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close