Spotkania

Lublin/Maat Festival 2015/Kantor Now: Justyna Jasłowska – spotkanie

Zdjęcie: Lublin/Maat Festival 2015/Kantor Now: Justyna Jasłowska  – spotkanie

Fot. Patrycja Płanik.

Wersja do druku

Udostępnij

MAAT FESTIVAL to międzynarodowy festiwal tańca i ruchu, skupiony na awangardowych poszukiwaniach w sztuce ciała. W 2015 roku organizatorzy zapraszają na VII edycję Maat Festival „Kantor Now”, która poświęcona będzie badaniom fenomenu twórczości Tadeusza Kantora. Do udziału w projekcie zaproszono artystów, dla których szczególnie ważny jest dorobek teatru Cricot 2 oraz postać Tadeusza Kantora jako wciąż aktywnego inspiratora.

Pierwszą rezydentką VII edycji Maat Festival „Kantor Now” jest Justyna Jasłowska (1-12 maja 2015). W ramach rezydencji odbędzie się spotkanie z artystką, które poprowadzi Tomasz Bazan.

Wszystkie wydarzenia w ramach Festiwalu są bezpłatne.

Justyna Jasłowska – artystka działająca w obszarze tańca współczesnego, choreografii, performance i nowych mediów. W latach 2004 – 2010 tancerka Teatru Maat projekt oraz francuskiej grupy Campagne Le Sablier. Autorka wielu solowych prac tanecznych m.in. Sztuki Pływania (2010), November (2011), Bye, Bye Kitty (2012), Sorry, I don’t like to be killed (2014). Stypendystka programu edukacyjnego dla choreografów Alternatywna Akademia Tańca (Stary Browar Nowy Taniec w Poznaniu, 2010-2011), rezydentka Klubu Żak Gdańsk (2011) oraz stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie taniec (2014). Od kilku lat jest choreografem Lubelskich Czaderek – grupy taneczno-performerskiej kobiet dojrzałych. Zajmuje się także edukacją artystyczną dzieci, młodzieży i seniorów z zakresu tańca współczesnego i choreografii.

 

Opis spektaklu:

Z tego szczęścia chce mi się rozprysnąć w jakąś magmę czyli jeszcze wszystko będziemy mogli naprawić / koncepcja, choreografia, taniec: Justyna Jasłowska

W Umarłej klasie istnieje cała warstwa znaczeniowa, której ani analizować, ani dosłownie odczytywać nie sposób, ale która nadaje całości specyficzny, szczególny ton – warstwa znaczeń osobistych i subiektywnych. Nie ma się prawa ani możliwości docierać do niej bezpośrednio. Ta warstwa jest dla mnie najbardziej interesująca jako materiał do pracy w procesie i nad choreografią. Zamierzam kontynuować pracę z rodzinnymi fotografiami analogowymi, autorstwa mojego ojca, którą podjęłam w swoim ostatnim spektaklu.

Klasa /umarli/wspomnienia – przywoływane czy raczej nagle wywoływane,  jak do odpowiedzi, determinują obraz ciała. Cechą dominującą ruchu jest właśnie wywoływanie, a raczej stan i emocja, jakie towarzyszą sytuacji ekstremalnej. Sytuacji nie odbywającej się faktycznie na zewnątrz, ale przenoszącej w stan niezakwestionowanego poczucia zagrożenia i walki na zasadzie „śmierć albo życie”. Odczucie tego lęku traktuję jako przykład znalezienia się w momencie granicznym. Choreografia wyrażająca się poprzez ciało naznaczone z jednej strony organicznymi, trudnymi do określenia impulsami ruchowymi wywoływanymi przez uczucie strachu i pozostawania w sytuacji zagrożenia. Z drugiej strony, przybierające w desperacki sposób formy sprowadzające się do estetyki marionety. Echa wspomnień rysujące się w/na ciele to niepokojące, trochę obrzydliwe, trochę śmieszne, okrutne i drażliwe wrażenia choreograficzne. Zmuszają do wytrwania z nimi, aby dopiero po zakończeniu całości zobaczyć coś jednolitego i koherentnego. Odpychające i wciągające strzępy w jakiś sposób przekonują,  by pozostać z nimi do końca, a na końcu zrozumieć lub raczej wyczuć.

Motyle zwiedzione słońcem opuściły swoje larwy. Nie wiedzą, że kwiatów jeszcze nie ma i czeka je śmierć głodowa.

Miejsce wydarzeń: Centrum Kultury w Lublinie ul. Peowiaków 12.

Zespół kuratorski: Tomasz Bazan, Anna Królica, Patrycja Płanik,

Produkcja: Maria Sapeta

Więcej informacji: http://teatrmaat.pl/maat-festival

powiązane

Ludzie

Anna Królica

Anna Królica

MAAT FESTIVAL to międzynarodowy festiwal tańca i ruchu, skupiony na awangardowych poszukiwaniach w sztuce ciała. W 2015 roku organizatorzy zapraszają na VII edycję Maat Festival „Kantor Now”, która poświęcona będzie badaniom fenomenu twórczości Tadeusza Kantora. Do udziału w projekcie zaproszono artystów, dla których szczególnie ważny jest dorobek teatru Cricot 2 oraz postać Tadeusza Kantora jako wciąż aktywnego inspiratora. Pierwszą rezydentką VII edycji Maat Festival „Kantor Now” jest Justyna Jasłowska (1-12 maja 2015). W ramach rezydencji odbędzie się spotkanie z artystką, które poprowadzi Tomasz Bazan. Wszystkie wydarzenia w ramach Festiwalu są bezpłatne. Justyna Jasłowska – artystka działająca w obszarze tańca współczesnego, choreografii, performance i nowych mediów. W latach 2004 – 2010 tancerka Teatru Maat projekt oraz francuskiej grupy Campagne Le Sablier. Autorka wielu solowych prac tanecznych m.in. Sztuki Pływania (2010), November (2011), Bye, Bye Kitty (2012), Sorry, I don’t like to be killed (2014). Stypendystka programu edukacyjnego dla choreografów Alternatywna Akademia Tańca (Stary Browar Nowy Taniec w Poznaniu, 2010-2011), rezydentka Klubu Żak Gdańsk (2011) oraz stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie taniec (2014). Od kilku lat jest choreografem Lubelskich Czaderek – grupy taneczno-performerskiej kobiet dojrzałych. Zajmuje się także edukacją artystyczną dzieci, młodzieży i seniorów z zakresu tańca współczesnego i choreografii.   Opis spektaklu: Z tego szczęścia chce mi się rozprysnąć w jakąś magmę czyli jeszcze wszystko będziemy mogli naprawić / koncepcja, choreografia, taniec: Justyna Jasłowska W Umarłej klasie istnieje cała warstwa znaczeniowa, której ani analizować, ani dosłownie odczytywać nie sposób, ale która nadaje całości specyficzny, szczególny ton – warstwa znaczeń osobistych i subiektywnych. Nie ma się prawa ani możliwości docierać do niej bezpośrednio. Ta warstwa jest dla mnie najbardziej interesująca jako materiał do pracy w procesie i nad choreografią. Zamierzam kontynuować pracę z rodzinnymi fotografiami analogowymi, autorstwa mojego ojca, którą podjęłam w swoim ostatnim spektaklu. Klasa /umarli/wspomnienia – przywoływane czy raczej nagle wywoływane,  jak do odpowiedzi, determinują obraz ciała. Cechą dominującą ruchu jest właśnie wywoływanie, a raczej stan i emocja, jakie towarzyszą sytuacji ekstremalnej. Sytuacji nie odbywającej się faktycznie na zewnątrz, ale przenoszącej w stan niezakwestionowanego poczucia zagrożenia i walki na zasadzie „śmierć albo życie”. Odczucie tego lęku traktuję jako przykład znalezienia się w momencie granicznym. Choreografia wyrażająca się poprzez ciało naznaczone z jednej strony organicznymi, trudnymi do określenia impulsami ruchowymi wywoływanymi przez uczucie strachu i pozostawania w sytuacji zagrożenia. Z drugiej strony, przybierające w desperacki sposób formy sprowadzające się do estetyki marionety. Echa wspomnień rysujące się w/na ciele to niepokojące, trochę obrzydliwe, trochę śmieszne, okrutne i drażliwe wrażenia choreograficzne. Zmuszają do wytrwania z nimi, aby dopiero po zakończeniu całości zobaczyć coś jednolitego i koherentnego. Odpychające i wciągające strzępy w jakiś sposób przekonują,  by pozostać z nimi do końca, a na końcu zrozumieć lub raczej wyczuć. Motyle zwiedzione słońcem opuściły swoje larwy. Nie wiedzą, że kwiatów jeszcze nie ma i czeka je śmierć głodowa. Miejsce wydarzeń: Centrum Kultury w Lublinie ul. Peowiaków 12. Zespół kuratorski: Tomasz Bazan, Anna Królica, Patrycja Płanik, Produkcja: Maria Sapeta Więcej informacji: http://teatrmaat.pl/maat-festival

Justyna Jasłowska

Justyna Jasłowska

MAAT FESTIVAL to międzynarodowy festiwal tańca i ruchu, skupiony na awangardowych poszukiwaniach w sztuce ciała. W 2015 roku organizatorzy zapraszają na VII edycję Maat Festival „Kantor Now”, która poświęcona będzie badaniom fenomenu twórczości Tadeusza Kantora. Do udziału w projekcie zaproszono artystów, dla których szczególnie ważny jest dorobek teatru Cricot 2 oraz postać Tadeusza Kantora jako wciąż aktywnego inspiratora. Pierwszą rezydentką VII edycji Maat Festival „Kantor Now” jest Justyna Jasłowska (1-12 maja 2015). W ramach rezydencji odbędzie się spotkanie z artystką, które poprowadzi Tomasz Bazan. Wszystkie wydarzenia w ramach Festiwalu są bezpłatne. Justyna Jasłowska – artystka działająca w obszarze tańca współczesnego, choreografii, performance i nowych mediów. W latach 2004 – 2010 tancerka Teatru Maat projekt oraz francuskiej grupy Campagne Le Sablier. Autorka wielu solowych prac tanecznych m.in. Sztuki Pływania (2010), November (2011), Bye, Bye Kitty (2012), Sorry, I don’t like to be killed (2014). Stypendystka programu edukacyjnego dla choreografów Alternatywna Akademia Tańca (Stary Browar Nowy Taniec w Poznaniu, 2010-2011), rezydentka Klubu Żak Gdańsk (2011) oraz stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie taniec (2014). Od kilku lat jest choreografem Lubelskich Czaderek – grupy taneczno-performerskiej kobiet dojrzałych. Zajmuje się także edukacją artystyczną dzieci, młodzieży i seniorów z zakresu tańca współczesnego i choreografii.   Opis spektaklu: Z tego szczęścia chce mi się rozprysnąć w jakąś magmę czyli jeszcze wszystko będziemy mogli naprawić / koncepcja, choreografia, taniec: Justyna Jasłowska W Umarłej klasie istnieje cała warstwa znaczeniowa, której ani analizować, ani dosłownie odczytywać nie sposób, ale która nadaje całości specyficzny, szczególny ton – warstwa znaczeń osobistych i subiektywnych. Nie ma się prawa ani możliwości docierać do niej bezpośrednio. Ta warstwa jest dla mnie najbardziej interesująca jako materiał do pracy w procesie i nad choreografią. Zamierzam kontynuować pracę z rodzinnymi fotografiami analogowymi, autorstwa mojego ojca, którą podjęłam w swoim ostatnim spektaklu. Klasa /umarli/wspomnienia – przywoływane czy raczej nagle wywoływane,  jak do odpowiedzi, determinują obraz ciała. Cechą dominującą ruchu jest właśnie wywoływanie, a raczej stan i emocja, jakie towarzyszą sytuacji ekstremalnej. Sytuacji nie odbywającej się faktycznie na zewnątrz, ale przenoszącej w stan niezakwestionowanego poczucia zagrożenia i walki na zasadzie „śmierć albo życie”. Odczucie tego lęku traktuję jako przykład znalezienia się w momencie granicznym. Choreografia wyrażająca się poprzez ciało naznaczone z jednej strony organicznymi, trudnymi do określenia impulsami ruchowymi wywoływanymi przez uczucie strachu i pozostawania w sytuacji zagrożenia. Z drugiej strony, przybierające w desperacki sposób formy sprowadzające się do estetyki marionety. Echa wspomnień rysujące się w/na ciele to niepokojące, trochę obrzydliwe, trochę śmieszne, okrutne i drażliwe wrażenia choreograficzne. Zmuszają do wytrwania z nimi, aby dopiero po zakończeniu całości zobaczyć coś jednolitego i koherentnego. Odpychające i wciągające strzępy w jakiś sposób przekonują,  by pozostać z nimi do końca, a na końcu zrozumieć lub raczej wyczuć. Motyle zwiedzione słońcem opuściły swoje larwy. Nie wiedzą, że kwiatów jeszcze nie ma i czeka je śmierć głodowa. Miejsce wydarzeń: Centrum Kultury w Lublinie ul. Peowiaków 12. Zespół kuratorski: Tomasz Bazan, Anna Królica, Patrycja Płanik, Produkcja: Maria Sapeta Więcej informacji: http://teatrmaat.pl/maat-festival

Tomasz Bazan

Tomasz Bazan

MAAT FESTIVAL to międzynarodowy festiwal tańca i ruchu, skupiony na awangardowych poszukiwaniach w sztuce ciała. W 2015 roku organizatorzy zapraszają na VII edycję Maat Festival „Kantor Now”, która poświęcona będzie badaniom fenomenu twórczości Tadeusza Kantora. Do udziału w projekcie zaproszono artystów, dla których szczególnie ważny jest dorobek teatru Cricot 2 oraz postać Tadeusza Kantora jako wciąż aktywnego inspiratora. Pierwszą rezydentką VII edycji Maat Festival „Kantor Now” jest Justyna Jasłowska (1-12 maja 2015). W ramach rezydencji odbędzie się spotkanie z artystką, które poprowadzi Tomasz Bazan. Wszystkie wydarzenia w ramach Festiwalu są bezpłatne. Justyna Jasłowska – artystka działająca w obszarze tańca współczesnego, choreografii, performance i nowych mediów. W latach 2004 – 2010 tancerka Teatru Maat projekt oraz francuskiej grupy Campagne Le Sablier. Autorka wielu solowych prac tanecznych m.in. Sztuki Pływania (2010), November (2011), Bye, Bye Kitty (2012), Sorry, I don’t like to be killed (2014). Stypendystka programu edukacyjnego dla choreografów Alternatywna Akademia Tańca (Stary Browar Nowy Taniec w Poznaniu, 2010-2011), rezydentka Klubu Żak Gdańsk (2011) oraz stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie taniec (2014). Od kilku lat jest choreografem Lubelskich Czaderek – grupy taneczno-performerskiej kobiet dojrzałych. Zajmuje się także edukacją artystyczną dzieci, młodzieży i seniorów z zakresu tańca współczesnego i choreografii.   Opis spektaklu: Z tego szczęścia chce mi się rozprysnąć w jakąś magmę czyli jeszcze wszystko będziemy mogli naprawić / koncepcja, choreografia, taniec: Justyna Jasłowska W Umarłej klasie istnieje cała warstwa znaczeniowa, której ani analizować, ani dosłownie odczytywać nie sposób, ale która nadaje całości specyficzny, szczególny ton – warstwa znaczeń osobistych i subiektywnych. Nie ma się prawa ani możliwości docierać do niej bezpośrednio. Ta warstwa jest dla mnie najbardziej interesująca jako materiał do pracy w procesie i nad choreografią. Zamierzam kontynuować pracę z rodzinnymi fotografiami analogowymi, autorstwa mojego ojca, którą podjęłam w swoim ostatnim spektaklu. Klasa /umarli/wspomnienia – przywoływane czy raczej nagle wywoływane,  jak do odpowiedzi, determinują obraz ciała. Cechą dominującą ruchu jest właśnie wywoływanie, a raczej stan i emocja, jakie towarzyszą sytuacji ekstremalnej. Sytuacji nie odbywającej się faktycznie na zewnątrz, ale przenoszącej w stan niezakwestionowanego poczucia zagrożenia i walki na zasadzie „śmierć albo życie”. Odczucie tego lęku traktuję jako przykład znalezienia się w momencie granicznym. Choreografia wyrażająca się poprzez ciało naznaczone z jednej strony organicznymi, trudnymi do określenia impulsami ruchowymi wywoływanymi przez uczucie strachu i pozostawania w sytuacji zagrożenia. Z drugiej strony, przybierające w desperacki sposób formy sprowadzające się do estetyki marionety. Echa wspomnień rysujące się w/na ciele to niepokojące, trochę obrzydliwe, trochę śmieszne, okrutne i drażliwe wrażenia choreograficzne. Zmuszają do wytrwania z nimi, aby dopiero po zakończeniu całości zobaczyć coś jednolitego i koherentnego. Odpychające i wciągające strzępy w jakiś sposób przekonują,  by pozostać z nimi do końca, a na końcu zrozumieć lub raczej wyczuć. Motyle zwiedzione słońcem opuściły swoje larwy. Nie wiedzą, że kwiatów jeszcze nie ma i czeka je śmierć głodowa. Miejsce wydarzeń: Centrum Kultury w Lublinie ul. Peowiaków 12. Zespół kuratorski: Tomasz Bazan, Anna Królica, Patrycja Płanik, Produkcja: Maria Sapeta Więcej informacji: http://teatrmaat.pl/maat-festival

Zespoły

Organizacje

Festiwale

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close