Inne

Wrocław/Kino Teatralne „Ciało tańczące”: Grupa Artystyczna Koncentrat „Orzech. Wiewiórka” – zapis spektaklu

Zdjęcie: Wrocław/Kino Teatralne „Ciało tańczące”: Grupa Artystyczna Koncentrat „Orzech. Wiewiórka” – zapis spektaklu

Wersja do druku

Udostępnij

Instytut Grotowskiego zaprasza w ramach cyklu Kino Teatralne na pokaz zapisu spektaklu Grupy Artystycznej Koncentrat Orzech. Wiewiórka.

Twórcy o spektaklu: „Chociaż wydaje się to nieprawdopodobne, na początku miał być duet. Poszukując jego treści, formuły, esencji, tego, czym na scenie duet być może, a czym nie, dotarliśmy do przebogatej tradycji baletu klasycznego, a w jego obrębie do niesamowitego świata Dziadka do orzechów, baletu-instytucji, baletu-symbolu. Temat duetu ustąpił wtedy miejsca tematowi monumentalnego rytuału, który stanowi Dziadek do orzechów – zarówno jako granie baletu, jak i chodzenie na niego. Jest on bowiem najpopularniejszym baletem wszech czasów, popularniejszym nawet niż Jezioro łabędzie (także Piotra Czajkowskiego). Grywany zazwyczaj w okresie świąt Bożego Narodzenia, opowiada historię wigilijnego wieczoru w mieszczańskim domu i następującej po nim podróży bohaterów po magicznym świecie słodyczy, wróżek, tańczących kwiatów i płatków śniegu – nieodmiennie ściągając do gmachów oper tłumy publiczności na całym świecie. Historia i libretto różnią się niekiedy wręcz fundamentalnie, w zależności od inscenizacji. W świecie baletu fabuła i postaci traktowane są, jak się okazuje, ze swobodą, rygorystycznie zaś podchodzi się do muzyki i tańca, połączonych ze sobą w nierozerwalnym związku. Podejście takie różni się od reguł pracy w tańcu współczesnym, co z jednej strony jest odświeżające, z drugiej zaś, stanowi bardzo konkretne wyzwanie. Orzech. Wiewiórka to koniec procesu przetwarzania takiego wyzwania. Atmosfera świąt, wigilia, bajkowa podróż, taniec i muzyka sprzęgnięte w duet to koncepcje, tematy nad którymi pracowaliśmy. Proces ten sprowadzał się w dużej mierze do stawiania pytań: jaka atmosfera? jaka wigilia? jaka muzyka, jaki taniec? Wreszcie, kto jest orzechem, a kto wiewiórką? (Co jest próbą odniesienia się do siły płci kulturowej określanej przez kostium baletowy.) W efekcie otrzymaliśmy taniec, obraz świąt i świętujących inne od klasycznych, ale może za to bliższe doświadczeniom widza.”.

Koncept, choreografia Rafał Dziemidok; występują Piotr Chudzicki, Rafał Dziemidok, Magdalena Jędra, Agnieszka Noster, Krzysztof Skolimowski i Karol Tymiński; współpraca choreograficzna Jacek Owczarek; światło, przestrzeń i kostiumy Ewa Garniec; muzyka Piotr Czajkowski, Alexander Balanescu; producenci Art Stations Foundation (Poznań), Teatr Wielki (Poznań), Teatr Wytwórnia (Warszawa), Staromiejski Dom Kultury (Warszawa), premiera 25 sierpnia 2010, 49’

powiązane

Ludzie

Rafał Dziemidok

Rafał Dziemidok

Instytut Grotowskiego zaprasza w ramach cyklu Kino Teatralne na pokaz zapisu spektaklu Grupy Artystycznej Koncentrat Orzech. Wiewiórka. Twórcy o spektaklu: „Chociaż wydaje się to nieprawdopodobne, na początku miał być duet. Poszukując jego treści, formuły, esencji, tego, czym na scenie duet być może, a czym nie, dotarliśmy do przebogatej tradycji baletu klasycznego, a w jego obrębie do niesamowitego świata Dziadka do orzechów, baletu-instytucji, baletu-symbolu. Temat duetu ustąpił wtedy miejsca tematowi monumentalnego rytuału, który stanowi Dziadek do orzechów – zarówno jako granie baletu, jak i chodzenie na niego. Jest on bowiem najpopularniejszym baletem wszech czasów, popularniejszym nawet niż Jezioro łabędzie (także Piotra Czajkowskiego). Grywany zazwyczaj w okresie świąt Bożego Narodzenia, opowiada historię wigilijnego wieczoru w mieszczańskim domu i następującej po nim podróży bohaterów po magicznym świecie słodyczy, wróżek, tańczących kwiatów i płatków śniegu – nieodmiennie ściągając do gmachów oper tłumy publiczności na całym świecie. Historia i libretto różnią się niekiedy wręcz fundamentalnie, w zależności od inscenizacji. W świecie baletu fabuła i postaci traktowane są, jak się okazuje, ze swobodą, rygorystycznie zaś podchodzi się do muzyki i tańca, połączonych ze sobą w nierozerwalnym związku. Podejście takie różni się od reguł pracy w tańcu współczesnym, co z jednej strony jest odświeżające, z drugiej zaś, stanowi bardzo konkretne wyzwanie. Orzech. Wiewiórka to koniec procesu przetwarzania takiego wyzwania. Atmosfera świąt, wigilia, bajkowa podróż, taniec i muzyka sprzęgnięte w duet to koncepcje, tematy nad którymi pracowaliśmy. Proces ten sprowadzał się w dużej mierze do stawiania pytań: jaka atmosfera? jaka wigilia? jaka muzyka, jaki taniec? Wreszcie, kto jest orzechem, a kto wiewiórką? (Co jest próbą odniesienia się do siły płci kulturowej określanej przez kostium baletowy.) W efekcie otrzymaliśmy taniec, obraz świąt i świętujących inne od klasycznych, ale może za to bliższe doświadczeniom widza.”. Koncept, choreografia Rafał Dziemidok; występują Piotr Chudzicki, Rafał Dziemidok, Magdalena Jędra, Agnieszka Noster, Krzysztof Skolimowski i Karol Tymiński; współpraca choreograficzna Jacek Owczarek; światło, przestrzeń i kostiumy Ewa Garniec; muzyka Piotr Czajkowski, Alexander Balanescu; producenci Art Stations Foundation (Poznań), Teatr Wielki (Poznań), Teatr Wytwórnia (Warszawa), Staromiejski Dom Kultury (Warszawa), premiera 25 sierpnia 2010, 49’

Magdalena Jędra

Magdalena Jędra

Instytut Grotowskiego zaprasza w ramach cyklu Kino Teatralne na pokaz zapisu spektaklu Grupy Artystycznej Koncentrat Orzech. Wiewiórka. Twórcy o spektaklu: „Chociaż wydaje się to nieprawdopodobne, na początku miał być duet. Poszukując jego treści, formuły, esencji, tego, czym na scenie duet być może, a czym nie, dotarliśmy do przebogatej tradycji baletu klasycznego, a w jego obrębie do niesamowitego świata Dziadka do orzechów, baletu-instytucji, baletu-symbolu. Temat duetu ustąpił wtedy miejsca tematowi monumentalnego rytuału, który stanowi Dziadek do orzechów – zarówno jako granie baletu, jak i chodzenie na niego. Jest on bowiem najpopularniejszym baletem wszech czasów, popularniejszym nawet niż Jezioro łabędzie (także Piotra Czajkowskiego). Grywany zazwyczaj w okresie świąt Bożego Narodzenia, opowiada historię wigilijnego wieczoru w mieszczańskim domu i następującej po nim podróży bohaterów po magicznym świecie słodyczy, wróżek, tańczących kwiatów i płatków śniegu – nieodmiennie ściągając do gmachów oper tłumy publiczności na całym świecie. Historia i libretto różnią się niekiedy wręcz fundamentalnie, w zależności od inscenizacji. W świecie baletu fabuła i postaci traktowane są, jak się okazuje, ze swobodą, rygorystycznie zaś podchodzi się do muzyki i tańca, połączonych ze sobą w nierozerwalnym związku. Podejście takie różni się od reguł pracy w tańcu współczesnym, co z jednej strony jest odświeżające, z drugiej zaś, stanowi bardzo konkretne wyzwanie. Orzech. Wiewiórka to koniec procesu przetwarzania takiego wyzwania. Atmosfera świąt, wigilia, bajkowa podróż, taniec i muzyka sprzęgnięte w duet to koncepcje, tematy nad którymi pracowaliśmy. Proces ten sprowadzał się w dużej mierze do stawiania pytań: jaka atmosfera? jaka wigilia? jaka muzyka, jaki taniec? Wreszcie, kto jest orzechem, a kto wiewiórką? (Co jest próbą odniesienia się do siły płci kulturowej określanej przez kostium baletowy.) W efekcie otrzymaliśmy taniec, obraz świąt i świętujących inne od klasycznych, ale może za to bliższe doświadczeniom widza.”. Koncept, choreografia Rafał Dziemidok; występują Piotr Chudzicki, Rafał Dziemidok, Magdalena Jędra, Agnieszka Noster, Krzysztof Skolimowski i Karol Tymiński; współpraca choreograficzna Jacek Owczarek; światło, przestrzeń i kostiumy Ewa Garniec; muzyka Piotr Czajkowski, Alexander Balanescu; producenci Art Stations Foundation (Poznań), Teatr Wielki (Poznań), Teatr Wytwórnia (Warszawa), Staromiejski Dom Kultury (Warszawa), premiera 25 sierpnia 2010, 49’

Ewa Garniec

Ewa Garniec

Instytut Grotowskiego zaprasza w ramach cyklu Kino Teatralne na pokaz zapisu spektaklu Grupy Artystycznej Koncentrat Orzech. Wiewiórka. Twórcy o spektaklu: „Chociaż wydaje się to nieprawdopodobne, na początku miał być duet. Poszukując jego treści, formuły, esencji, tego, czym na scenie duet być może, a czym nie, dotarliśmy do przebogatej tradycji baletu klasycznego, a w jego obrębie do niesamowitego świata Dziadka do orzechów, baletu-instytucji, baletu-symbolu. Temat duetu ustąpił wtedy miejsca tematowi monumentalnego rytuału, który stanowi Dziadek do orzechów – zarówno jako granie baletu, jak i chodzenie na niego. Jest on bowiem najpopularniejszym baletem wszech czasów, popularniejszym nawet niż Jezioro łabędzie (także Piotra Czajkowskiego). Grywany zazwyczaj w okresie świąt Bożego Narodzenia, opowiada historię wigilijnego wieczoru w mieszczańskim domu i następującej po nim podróży bohaterów po magicznym świecie słodyczy, wróżek, tańczących kwiatów i płatków śniegu – nieodmiennie ściągając do gmachów oper tłumy publiczności na całym świecie. Historia i libretto różnią się niekiedy wręcz fundamentalnie, w zależności od inscenizacji. W świecie baletu fabuła i postaci traktowane są, jak się okazuje, ze swobodą, rygorystycznie zaś podchodzi się do muzyki i tańca, połączonych ze sobą w nierozerwalnym związku. Podejście takie różni się od reguł pracy w tańcu współczesnym, co z jednej strony jest odświeżające, z drugiej zaś, stanowi bardzo konkretne wyzwanie. Orzech. Wiewiórka to koniec procesu przetwarzania takiego wyzwania. Atmosfera świąt, wigilia, bajkowa podróż, taniec i muzyka sprzęgnięte w duet to koncepcje, tematy nad którymi pracowaliśmy. Proces ten sprowadzał się w dużej mierze do stawiania pytań: jaka atmosfera? jaka wigilia? jaka muzyka, jaki taniec? Wreszcie, kto jest orzechem, a kto wiewiórką? (Co jest próbą odniesienia się do siły płci kulturowej określanej przez kostium baletowy.) W efekcie otrzymaliśmy taniec, obraz świąt i świętujących inne od klasycznych, ale może za to bliższe doświadczeniom widza.”. Koncept, choreografia Rafał Dziemidok; występują Piotr Chudzicki, Rafał Dziemidok, Magdalena Jędra, Agnieszka Noster, Krzysztof Skolimowski i Karol Tymiński; współpraca choreograficzna Jacek Owczarek; światło, przestrzeń i kostiumy Ewa Garniec; muzyka Piotr Czajkowski, Alexander Balanescu; producenci Art Stations Foundation (Poznań), Teatr Wielki (Poznań), Teatr Wytwórnia (Warszawa), Staromiejski Dom Kultury (Warszawa), premiera 25 sierpnia 2010, 49’

Agnieszka Noster

Agnieszka Noster

Instytut Grotowskiego zaprasza w ramach cyklu Kino Teatralne na pokaz zapisu spektaklu Grupy Artystycznej Koncentrat Orzech. Wiewiórka. Twórcy o spektaklu: „Chociaż wydaje się to nieprawdopodobne, na początku miał być duet. Poszukując jego treści, formuły, esencji, tego, czym na scenie duet być może, a czym nie, dotarliśmy do przebogatej tradycji baletu klasycznego, a w jego obrębie do niesamowitego świata Dziadka do orzechów, baletu-instytucji, baletu-symbolu. Temat duetu ustąpił wtedy miejsca tematowi monumentalnego rytuału, który stanowi Dziadek do orzechów – zarówno jako granie baletu, jak i chodzenie na niego. Jest on bowiem najpopularniejszym baletem wszech czasów, popularniejszym nawet niż Jezioro łabędzie (także Piotra Czajkowskiego). Grywany zazwyczaj w okresie świąt Bożego Narodzenia, opowiada historię wigilijnego wieczoru w mieszczańskim domu i następującej po nim podróży bohaterów po magicznym świecie słodyczy, wróżek, tańczących kwiatów i płatków śniegu – nieodmiennie ściągając do gmachów oper tłumy publiczności na całym świecie. Historia i libretto różnią się niekiedy wręcz fundamentalnie, w zależności od inscenizacji. W świecie baletu fabuła i postaci traktowane są, jak się okazuje, ze swobodą, rygorystycznie zaś podchodzi się do muzyki i tańca, połączonych ze sobą w nierozerwalnym związku. Podejście takie różni się od reguł pracy w tańcu współczesnym, co z jednej strony jest odświeżające, z drugiej zaś, stanowi bardzo konkretne wyzwanie. Orzech. Wiewiórka to koniec procesu przetwarzania takiego wyzwania. Atmosfera świąt, wigilia, bajkowa podróż, taniec i muzyka sprzęgnięte w duet to koncepcje, tematy nad którymi pracowaliśmy. Proces ten sprowadzał się w dużej mierze do stawiania pytań: jaka atmosfera? jaka wigilia? jaka muzyka, jaki taniec? Wreszcie, kto jest orzechem, a kto wiewiórką? (Co jest próbą odniesienia się do siły płci kulturowej określanej przez kostium baletowy.) W efekcie otrzymaliśmy taniec, obraz świąt i świętujących inne od klasycznych, ale może za to bliższe doświadczeniom widza.”. Koncept, choreografia Rafał Dziemidok; występują Piotr Chudzicki, Rafał Dziemidok, Magdalena Jędra, Agnieszka Noster, Krzysztof Skolimowski i Karol Tymiński; współpraca choreograficzna Jacek Owczarek; światło, przestrzeń i kostiumy Ewa Garniec; muzyka Piotr Czajkowski, Alexander Balanescu; producenci Art Stations Foundation (Poznań), Teatr Wielki (Poznań), Teatr Wytwórnia (Warszawa), Staromiejski Dom Kultury (Warszawa), premiera 25 sierpnia 2010, 49’

Piotr Chudzicki

Piotr Chudzicki

Instytut Grotowskiego zaprasza w ramach cyklu Kino Teatralne na pokaz zapisu spektaklu Grupy Artystycznej Koncentrat Orzech. Wiewiórka. Twórcy o spektaklu: „Chociaż wydaje się to nieprawdopodobne, na początku miał być duet. Poszukując jego treści, formuły, esencji, tego, czym na scenie duet być może, a czym nie, dotarliśmy do przebogatej tradycji baletu klasycznego, a w jego obrębie do niesamowitego świata Dziadka do orzechów, baletu-instytucji, baletu-symbolu. Temat duetu ustąpił wtedy miejsca tematowi monumentalnego rytuału, który stanowi Dziadek do orzechów – zarówno jako granie baletu, jak i chodzenie na niego. Jest on bowiem najpopularniejszym baletem wszech czasów, popularniejszym nawet niż Jezioro łabędzie (także Piotra Czajkowskiego). Grywany zazwyczaj w okresie świąt Bożego Narodzenia, opowiada historię wigilijnego wieczoru w mieszczańskim domu i następującej po nim podróży bohaterów po magicznym świecie słodyczy, wróżek, tańczących kwiatów i płatków śniegu – nieodmiennie ściągając do gmachów oper tłumy publiczności na całym świecie. Historia i libretto różnią się niekiedy wręcz fundamentalnie, w zależności od inscenizacji. W świecie baletu fabuła i postaci traktowane są, jak się okazuje, ze swobodą, rygorystycznie zaś podchodzi się do muzyki i tańca, połączonych ze sobą w nierozerwalnym związku. Podejście takie różni się od reguł pracy w tańcu współczesnym, co z jednej strony jest odświeżające, z drugiej zaś, stanowi bardzo konkretne wyzwanie. Orzech. Wiewiórka to koniec procesu przetwarzania takiego wyzwania. Atmosfera świąt, wigilia, bajkowa podróż, taniec i muzyka sprzęgnięte w duet to koncepcje, tematy nad którymi pracowaliśmy. Proces ten sprowadzał się w dużej mierze do stawiania pytań: jaka atmosfera? jaka wigilia? jaka muzyka, jaki taniec? Wreszcie, kto jest orzechem, a kto wiewiórką? (Co jest próbą odniesienia się do siły płci kulturowej określanej przez kostium baletowy.) W efekcie otrzymaliśmy taniec, obraz świąt i świętujących inne od klasycznych, ale może za to bliższe doświadczeniom widza.”. Koncept, choreografia Rafał Dziemidok; występują Piotr Chudzicki, Rafał Dziemidok, Magdalena Jędra, Agnieszka Noster, Krzysztof Skolimowski i Karol Tymiński; współpraca choreograficzna Jacek Owczarek; światło, przestrzeń i kostiumy Ewa Garniec; muzyka Piotr Czajkowski, Alexander Balanescu; producenci Art Stations Foundation (Poznań), Teatr Wielki (Poznań), Teatr Wytwórnia (Warszawa), Staromiejski Dom Kultury (Warszawa), premiera 25 sierpnia 2010, 49’

Jacek Owczarek

Jacek Owczarek

Instytut Grotowskiego zaprasza w ramach cyklu Kino Teatralne na pokaz zapisu spektaklu Grupy Artystycznej Koncentrat Orzech. Wiewiórka. Twórcy o spektaklu: „Chociaż wydaje się to nieprawdopodobne, na początku miał być duet. Poszukując jego treści, formuły, esencji, tego, czym na scenie duet być może, a czym nie, dotarliśmy do przebogatej tradycji baletu klasycznego, a w jego obrębie do niesamowitego świata Dziadka do orzechów, baletu-instytucji, baletu-symbolu. Temat duetu ustąpił wtedy miejsca tematowi monumentalnego rytuału, który stanowi Dziadek do orzechów – zarówno jako granie baletu, jak i chodzenie na niego. Jest on bowiem najpopularniejszym baletem wszech czasów, popularniejszym nawet niż Jezioro łabędzie (także Piotra Czajkowskiego). Grywany zazwyczaj w okresie świąt Bożego Narodzenia, opowiada historię wigilijnego wieczoru w mieszczańskim domu i następującej po nim podróży bohaterów po magicznym świecie słodyczy, wróżek, tańczących kwiatów i płatków śniegu – nieodmiennie ściągając do gmachów oper tłumy publiczności na całym świecie. Historia i libretto różnią się niekiedy wręcz fundamentalnie, w zależności od inscenizacji. W świecie baletu fabuła i postaci traktowane są, jak się okazuje, ze swobodą, rygorystycznie zaś podchodzi się do muzyki i tańca, połączonych ze sobą w nierozerwalnym związku. Podejście takie różni się od reguł pracy w tańcu współczesnym, co z jednej strony jest odświeżające, z drugiej zaś, stanowi bardzo konkretne wyzwanie. Orzech. Wiewiórka to koniec procesu przetwarzania takiego wyzwania. Atmosfera świąt, wigilia, bajkowa podróż, taniec i muzyka sprzęgnięte w duet to koncepcje, tematy nad którymi pracowaliśmy. Proces ten sprowadzał się w dużej mierze do stawiania pytań: jaka atmosfera? jaka wigilia? jaka muzyka, jaki taniec? Wreszcie, kto jest orzechem, a kto wiewiórką? (Co jest próbą odniesienia się do siły płci kulturowej określanej przez kostium baletowy.) W efekcie otrzymaliśmy taniec, obraz świąt i świętujących inne od klasycznych, ale może za to bliższe doświadczeniom widza.”. Koncept, choreografia Rafał Dziemidok; występują Piotr Chudzicki, Rafał Dziemidok, Magdalena Jędra, Agnieszka Noster, Krzysztof Skolimowski i Karol Tymiński; współpraca choreograficzna Jacek Owczarek; światło, przestrzeń i kostiumy Ewa Garniec; muzyka Piotr Czajkowski, Alexander Balanescu; producenci Art Stations Foundation (Poznań), Teatr Wielki (Poznań), Teatr Wytwórnia (Warszawa), Staromiejski Dom Kultury (Warszawa), premiera 25 sierpnia 2010, 49’

Agata Ambrozińska-Rachuta

Agata Ambrozińska-Rachuta

Instytut Grotowskiego zaprasza w ramach cyklu Kino Teatralne na pokaz zapisu spektaklu Grupy Artystycznej Koncentrat Orzech. Wiewiórka. Twórcy o spektaklu: „Chociaż wydaje się to nieprawdopodobne, na początku miał być duet. Poszukując jego treści, formuły, esencji, tego, czym na scenie duet być może, a czym nie, dotarliśmy do przebogatej tradycji baletu klasycznego, a w jego obrębie do niesamowitego świata Dziadka do orzechów, baletu-instytucji, baletu-symbolu. Temat duetu ustąpił wtedy miejsca tematowi monumentalnego rytuału, który stanowi Dziadek do orzechów – zarówno jako granie baletu, jak i chodzenie na niego. Jest on bowiem najpopularniejszym baletem wszech czasów, popularniejszym nawet niż Jezioro łabędzie (także Piotra Czajkowskiego). Grywany zazwyczaj w okresie świąt Bożego Narodzenia, opowiada historię wigilijnego wieczoru w mieszczańskim domu i następującej po nim podróży bohaterów po magicznym świecie słodyczy, wróżek, tańczących kwiatów i płatków śniegu – nieodmiennie ściągając do gmachów oper tłumy publiczności na całym świecie. Historia i libretto różnią się niekiedy wręcz fundamentalnie, w zależności od inscenizacji. W świecie baletu fabuła i postaci traktowane są, jak się okazuje, ze swobodą, rygorystycznie zaś podchodzi się do muzyki i tańca, połączonych ze sobą w nierozerwalnym związku. Podejście takie różni się od reguł pracy w tańcu współczesnym, co z jednej strony jest odświeżające, z drugiej zaś, stanowi bardzo konkretne wyzwanie. Orzech. Wiewiórka to koniec procesu przetwarzania takiego wyzwania. Atmosfera świąt, wigilia, bajkowa podróż, taniec i muzyka sprzęgnięte w duet to koncepcje, tematy nad którymi pracowaliśmy. Proces ten sprowadzał się w dużej mierze do stawiania pytań: jaka atmosfera? jaka wigilia? jaka muzyka, jaki taniec? Wreszcie, kto jest orzechem, a kto wiewiórką? (Co jest próbą odniesienia się do siły płci kulturowej określanej przez kostium baletowy.) W efekcie otrzymaliśmy taniec, obraz świąt i świętujących inne od klasycznych, ale może za to bliższe doświadczeniom widza.”. Koncept, choreografia Rafał Dziemidok; występują Piotr Chudzicki, Rafał Dziemidok, Magdalena Jędra, Agnieszka Noster, Krzysztof Skolimowski i Karol Tymiński; współpraca choreograficzna Jacek Owczarek; światło, przestrzeń i kostiumy Ewa Garniec; muzyka Piotr Czajkowski, Alexander Balanescu; producenci Art Stations Foundation (Poznań), Teatr Wielki (Poznań), Teatr Wytwórnia (Warszawa), Staromiejski Dom Kultury (Warszawa), premiera 25 sierpnia 2010, 49’

Zespoły

Organizacje

Festiwale

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close