Spektakle

Krakowskie Centrum Choreograficzne/Dzień Kobiet: Krakowski Teatr Tańca „Takarazuka camp” – chor. Eryk Makohon

Zdjęcie: Krakowskie Centrum Choreograficzne/Dzień Kobiet: Krakowski Teatr Tańca „Takarazuka camp” – chor. Eryk Makohon

Wersja do druku

Udostępnij

Spektakl inspirowany jest teatrem japońskim Takarazuka. Takarazuka to miasto w Japonii, w którym od 1914 roku działa teatr o tej samej nazwie, obecnie najpopularniejsza, japońska rewia żeńska. Oryginalny współczesny japoński teatr rozrywki czerpie inspiracje zarówno z teatru japońskiego, jak i zachodniego. Takarazuka łączy w sobie elementy operetki, musicalu, rewii oraz teatru klasycznego.

W teatrze Takarazuka wszystkie role, męskie i żeńskie, odgrywają kobiety. Do wykonywania tego zawodu młode dziewczyny przygotowywane są w specjalnej szkole muzycznej, w której po pierwszym roku przydzielane są do odpowiedniej „klasy”, kształcącej je albo do odgrywania ról męskich albo żeńskich. Od tej pory dziewczęta przyswajają sobie cechy/formy charakterystyczne dla określonych płci – sposób mówienia, poruszania się, gesty i zachowania przypisywane mężczyznom lub kobietom. Aktorki odgrywające role męskie spotykają się z uwielbieniem ze strony kobiet, które uważają je za ucieleśnienie ideału męskości.

Ciekawym zagadnieniem jest jednak zjawisko odwrotne – odgrywanie ról kobiecych przez kobiety. Teatr Takarazuka wydaje się doskonale potwierdzać tezę Simone de Beauvoir: „nie rodzimy się kobietami – stajemy się nimi”. Płeć przejawia się zatem w całym zespole gestów, zachowań, a więc w tym, co robimy, a nie w tym jacy jesteśmy. Tak jak aktorki Takarazuka od najmłodszych lat uczymy się, jak ogrywać swoją płeć. Aktorki przywołanego wyżej teatru stylizują swoje ciała i zachowanie tak, by stać się kobiecymi. Są przecież kobietami, które mają odgrywać kobiety. Judith Butler podważa zatem przekonanie, że takie umiejętności posiadają kobiety od narodzin. Przeciwnie, ukazuje teatralność płci, twierdząc, że odgrywania własnej płci również trzeba się nauczyć, tak jak uczą się tego aktorki Takarazuka.

(w spektaklu wykorzystane zostały fragmenty artykułu Aliny Łysak, Teatr Takarazuka jako przykład performatywności płci)

choreografia, światło, kostiumy: Eryk Makohon
muzyka: Amy Winehouse, Marcin Żminkowski, Kapela ze Wsi Warszawa, Oona Garthwite, Astor Piazzola, Piotr Czajkowski, Jon Hassell
makijaż: Anna Pytka
występują: Anna Chmiel – Kowalska, Monika Godek, Agata Syrek, Katarzyna Węglowska-Król, Katarzyna Żminkowska, Paweł Łyskawa, Monika Świeca oraz tancerki Pracowni METAfizyczna

Zobacz film

Biuro Promocji i Organizacji Widowni
tel. 12 644 24 81, 518 766 738
e-mail: rezerwacja@nck.krakow.pl

Bilety: 25 zł

powiązane

Ludzie

Eryk Makohon

Eryk Makohon

Spektakl inspirowany jest teatrem japońskim Takarazuka. Takarazuka to miasto w Japonii, w którym od 1914 roku działa teatr o tej samej nazwie, obecnie najpopularniejsza, japońska rewia żeńska. Oryginalny współczesny japoński teatr rozrywki czerpie inspiracje zarówno z teatru japońskiego, jak i zachodniego. Takarazuka łączy w sobie elementy operetki, musicalu, rewii oraz teatru klasycznego. W teatrze Takarazuka wszystkie role, męskie i żeńskie, odgrywają kobiety. Do wykonywania tego zawodu młode dziewczyny przygotowywane są w specjalnej szkole muzycznej, w której po pierwszym roku przydzielane są do odpowiedniej „klasy”, kształcącej je albo do odgrywania ról męskich albo żeńskich. Od tej pory dziewczęta przyswajają sobie cechy/formy charakterystyczne dla określonych płci – sposób mówienia, poruszania się, gesty i zachowania przypisywane mężczyznom lub kobietom. Aktorki odgrywające role męskie spotykają się z uwielbieniem ze strony kobiet, które uważają je za ucieleśnienie ideału męskości. Ciekawym zagadnieniem jest jednak zjawisko odwrotne – odgrywanie ról kobiecych przez kobiety. Teatr Takarazuka wydaje się doskonale potwierdzać tezę Simone de Beauvoir: „nie rodzimy się kobietami – stajemy się nimi”. Płeć przejawia się zatem w całym zespole gestów, zachowań, a więc w tym, co robimy, a nie w tym jacy jesteśmy. Tak jak aktorki Takarazuka od najmłodszych lat uczymy się, jak ogrywać swoją płeć. Aktorki przywołanego wyżej teatru stylizują swoje ciała i zachowanie tak, by stać się kobiecymi. Są przecież kobietami, które mają odgrywać kobiety. Judith Butler podważa zatem przekonanie, że takie umiejętności posiadają kobiety od narodzin. Przeciwnie, ukazuje teatralność płci, twierdząc, że odgrywania własnej płci również trzeba się nauczyć, tak jak uczą się tego aktorki Takarazuka. (w spektaklu wykorzystane zostały fragmenty artykułu Aliny Łysak, Teatr Takarazuka jako przykład performatywności płci) choreografia, światło, kostiumy: Eryk Makohon muzyka: Amy Winehouse, Marcin Żminkowski, Kapela ze Wsi Warszawa, Oona Garthwite, Astor Piazzola, Piotr Czajkowski, Jon Hassell makijaż: Anna Pytka występują: Anna Chmiel – Kowalska, Monika Godek, Agata Syrek, Katarzyna Węglowska-Król, Katarzyna Żminkowska, Paweł Łyskawa, Monika Świeca oraz tancerki Pracowni METAfizyczna Zobacz film Biuro Promocji i Organizacji Widowni tel. 12 644 24 81, 518 766 738 e-mail: rezerwacja@nck.krakow.pl Bilety: 25 zł

Zespoły

Organizacje

Festiwale

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.

Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym.

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej.

Close